Dinsdag 29 November 2005 at 2:17 pm
René van Beeck and Friends op het menu
klik foto's voor vergroting
Het volgende scenario is niet ondenkbaar: je loopt op een maandagavond door Amsterdam, alleen of in goed gezelschap, en je besluit wat te gaan drinken of eten in een van de gezellige straatjes, waar de Wolvenstraat een onderdeel van is.
Café Brix ziet er wel aantrekkelijk uit en je gaat naar binnen. Het is er gezellig druk maar er is nog net voldoende plaats. Het wordt half negen en de eerste tonen van bas en piano klinken vanachter uit het restaurant. Het blijken bassist René van Beeck en pianist Rembrandt Frerichs te zijn! Het klinkt fantastisch en even later staat er ineens een zangeres te zingen. Iemand met een gitaarkoffer passeert je tafeltje en een nieuwe pianist neemt plaats achter de toetsen. Hé! is dat niet Thijs Cuppen? En die gitarist dan? Dat is Klaas Fopma! Hé, alweer een nieuwe jonge zangers. Je blijkt met je neus in de boter gevallen te zijn bij René van Beeck and Friends! die daar iedere maandagavond spelen.
Het was voor mij uiteraard geen toeval dat ik daar was, maar voor menige restaurantgast wel! De eigenaren van Café Brix hebben een volle bak op maandagavond (reserveren aanbevolen) en artiesten uit alle windhoeken komen even mee jammen. Zo zat daar naast mij aan een tafeltje een Engelssprekende jongeman. We raakten aan de praat en hij zei heel bescheiden dat hij ook piano speelde. Hij bleek uit Bulgarije te komen, woont in nu in Amsterdam en gaat in Rotterdam naar het conservatorium. Ik bracht hem in contact met Rembrandt Frerichs en even later zat hij de sterren van de hemel te spelen! Wat een klasse! Eén van de betere onbekende pianisten die ik ooit hoorde! razend snel, percussief maar ook lyrisch met een heel licht elegant touché. Dimitar Bodurov (foto midden) is een naam om te onthouden.
De drie jonge zangeressen die aan bod komen zijnL Esther Kuiper, student aan het conservatorium van Amsterdam; Una, student aan de HKU Utrecht en leerling van Lydia van Dam en Sunna uit IJsland. Er worden (hoe kan het ook anders) veel standards gespeeld. Ik heb het te druk om alle titels bij te houden. Een play-list is er uiteraard niet. Ik herhinner me nog o.a. de Cole Porter song 'Everytime we say Goodbey', 'Cheek to Cheek' en ook een aantal instrumentals van o.a. Miles Davis en als afsluiter 'It's very clear dear, our love is here to stay!'
Het beschikbare licht was zo ongunstig voor fotografie dat ik veel moeite moest doen om goede plaatjes te schieten. Vanwege het informele sfeertje en de steeds wisselende bezettingen was het goed mogelijk om met iedere muzikant of zangeres even een praatje te maken.
René heeft samen met de eigenaren van Brix een unieke ambiance gecreëerd. Een uitje voor muzikanten om eens ongedwongen met collega's te musiceren en contacten te leggen. Een springplank voor nieuw talent en gratis 'lekkere' jazz muziek voor de restaurantbezoekers. Overigens is René van Beeck niet alleen een uitstekende bassist, hij speelt daarnaast flugelhorn en zingt ook nog. Dat laatste kwam gisterenavond niet aan bod, maar
check zijn site voor andere locaties waar hij iets dergelijks heeft georganiseerd.
Zondag 27 November 2005 at 11:27 am
Plots... theatersport
Foto's Hans Speekenbrink klik foto's voor vergroting
Theatersport is humor, drama, cabaret, muziek, soap, een lach en een traan, dans en nog veel en veel meer.
Theatersport is een vorm van toneel, waarbij het improvisatietalent van de spelers een zeer grote rol speelt.
Ook voor het publiek is er een uiterst belangrijke rol weggelegd.
Het is een wedstrijd tussen twee teams waarbij het publiek bepaalt, wat deze twee teams gaan spelen.
De captain van een team daagt de tegenspelers uit voor het spelen van een bepaalde scène en vraagt aan het publiek bijvoorbeeld een relatie tussen twee karakters, een locatie waar dit zich afspeelt en een bepaalde emotie.
Door de vele soorten scènes ontstaat er een afwisselende wedstrijd.
De spelers zijn erop getraind om al het gevraagde op een logische manier aan het publiek te presenteren, waarbij het plezier voorop staat.
Wanneer een speler een heel mooie scène laat zien en het publiek is zeer onder de indruk, kunnen ze als blijk van waardering een roos naar deze persoon gooien.
Deze scènes duren drie tot vier minuten en worden beoordeeld door een vakkundige jury, de Rechters.
Deze Rechters letten op de inhoud, techniek en amusement en laten hun waardering blijken door het geven van punten.
Wanneer het publiek het niet eens is met de beoordeling van deze jury, mogen zij hun ongenoegen laten blijken door de Rechters te bekogelen met natte sponsen.
Ook het publiek heeft een stem in het beoordelen van beide teams.
Ze kunnen stemmen op het team, waarvan zij vinden dat deze het beste de aangedragen suggesties op het toneel heeft laten zien.
Ook hier geldt: de meeste stemmen gelden.
Theatersport is bedacht door een Canadese toneelleraar, Keith Johnstone.
Hij wilde een manier introduceren, waarbij een speler de suggestie van een andere speler moest accepteren.
'Nee' was uit den boze en zo ontstond theatersport, waarbij:
spelplezier
acceptatie
positiviteit
samenwerking
belangrijke ingrediënten zijn voor het tot stand komen van kleine scènes.
Kom eens kijken bij een theatersportwedstrijd en misschien zeg jij wel: "Dat kan ik ook!" Theatersport is ook te vinden op internet onder www.theatersport.nl.
Onderwerp: JAZZ
Maandag 21 November 2005 at 8:31 pm
The Bad Plus in een uitverkocht Bimhuis
klik foto's voor vergroting
The Bad Plus staat bekend als een jazztrio met de kracht van een rockband en om hun eigenzinnige coverversies van o.a. Black Sabbath, Blondie, Björk, Nirvana, The Pixies, Aphex Twin en zelfs Abba's "Knowing me knowing you". Wie alleen daarvoor naar het uitverkochte
Bimhuis was gekomen, kwam bedrogen uit. Op een jazzuitvoering van Vangelis' "Chariotts of fire" na waren er nauwelijks covers te horen. De band was enigszins vertraagd en moest nog een soundcheck doen terwijl het publiek al in de aangrenzende ruimte aan het wachten was. Het was al aangekondigd dat er geen pauze zou zijn maar één lange set.
Het was op hun meest recente CD "Suspicious Activity" al een beetje te merken: tot voor kort was pianist Ethan Iverson nog de harmonische verbindende factor maar gisterenmiddag In het Bimhuis viel te constanteren dat ook de eigenzinnigheid in zijn spel toegenomen was. Die rol was in het verleden meer weggelegd voor drummer David King en bassist Reid Anderson. Dat maakte het concert er niet minder genietbaar op.
Iverson was degene die zo nu en dan op stond vanachter zijn piano om het trio voor te stellen en toelichting te geven op de nummers die ze speelden. Veel nummers van hun laatste CD aangevuld met nieuwe composities van voornamelijk Anderson en King. Na het openingsnummer "Pancake House" werd "Thrift Store Jewelry" gespeeld, gevolgd door het overweldigende "Rhinoceros Is My Profession", dat ontstond uit de afkeer van de bandleden voor het fenomeen stierengevechten. "Wat zou het leuk zijn als er een neushoorn de arena in kwam in plaats van een stier", aldus de met droge humor doorspekte toelichting van Iverson. "Chariots of Fire" werd gevolgd door "Giants", "Notice the difference" en "Anthem For The Earnest". De knorrende bas van Anderson stond in verhouding tot de drums en piano en in tegenstelling tot wat we gewend zijn van de CD's wat zacht. Anderson die de meeste composities op zijn conto heeft, leek weg te dromen op de muziek. Iverson spel was, zoals gezegd, veranderd in de zin van minder lyrisch meer percussief en staccato. De hyperactieve maniakale drumstijl van King is op zich al een unieke beleving, soms heel subtiel en dan weer met keiharde onverwachte hooks en onmogelijke beats. Soms lijkt het of hij over zijn drumstel heen valt om er alles uit te kunnen halen. Van de voortdurende grijns op zijn gezicht is zijn spelplezier af te lezen. Het begrip 'drumsolo' krijgt bij hem een heel nieuwe betekenis. De band kreeg een staande ovatie van het publiek en kwam terug om de nieuwe compositie 'You and I in the comfort zone" te spelen.
Jammer genoeg was het publiek kennelijk niet volhardend genoeg om een tweede toegift af te dwingen. Ik hoorde tijdens de soundcheck "Dirty Blond" nog voorbij komen, maar helaas hebben ze dat nummer niet gespeeld. De vernieuwingsdrift van de heren is groot en de nieuwe composities verschijnen bij de vleet. Met een uur en twintig minuten Bad Plus live achter de rug mogen we niet klagen.
Meer Bad Plus foto's van Hans Speekenbrink
The Bad Plus site
Meer jazzartikelen via
Jazzpodium.nl
CD
Suspicious Activity
Bad Plus
Onderwerp: JAZZ
Woensdag 16 November 2005 at 8:32 pm
Brad Mehldau Trio in het Bimhuis
In het begin van zijn carriere kreeg pianist Brad Mehldau nog wel eens het verwijt een technocraat te zijn. Zijn optreden in het
Bimhuis afgelopen maandag bewees het tegendeel. Hij is op en top een gevoelsmens, die ook wèl zo ambitieus is dat hij dagelijks bezig is om zijn toch al fabelachtige techniek te verbeteren. De laatste keer dat ik hem zag was in het Amsterdamse Concertgebouw met jazzvocaliste en echtgenote
Fleurine. Dit keer speelde hij met zijn trio: Larry Grenadier op bas en Jeff Ballard op drums.
Brad zag er zeer vermoeid uit, alsof hij nachten lang niet had geslapen. Dat ging op geen enkele manier ten koste van zijn spel. Vol overgave, soms als in een trance en vaak ook invoelend naar zijn medemuzikanten, speelde hij de sterren van de hemel. Een trio zoals een trio moet zijn! Veel ruimte voor iedere individuele muzikant en samenspel dat klopt als een bus. Er was opvallend veel jong en vrouwelijk publiek en de twee uitverkochte avonden in het Bimhuis lijken er op te wijzen dat een nieuwe generatie Mehldau ontdekt en in de armen gesloten heeft.
In de eerste set kwam voornamelijk 'ouder werk' voorbij en na de pauze kwam zijn nieuwe CD 'Day is done', ruimschoots aan bod, met als inzet het titelnummer, gevolgd door o.a. 'No Moon at all'. Het nummer 'Day is done' is een instrumentale bewerking van de oorspronkelijke vocale Nick Drake song. Als all-time Nick Drake fan beschouw ik het als een ode aan hem. Schitterend uitgevoerd met Larry Grenadier die op zijn bas voornamelijk het thema aan blijft geven. Brad en Fleurine hebben kennelijk ook iets met Nick Drake want beiden namen ook respectievelijk zijn songs 'Riverman' en 'Fruit Tree' op hun repertoire. 'Day is done' kreeg trouwens al eerder een jazzy bewerking in een uitvoering van Norah Jones. Als toegift eveneens van de nieuwe CD een fenomenale bewerking van de Beatles song 'She's leaving home'.
Het spel van Brad wordt weleens een kruising tussen Keith Jarrett en Bill Evans genoemd en dat is enerzijds een compliment maar anderzijds onderwaardering voor zijn eigenheid. Beter lijkt het me te spreken over verwantschap die ik bijvoorbeeld zie met Ethan Iverson (Bad Plus) en Esbjörn Svensson (EST) of zelfs met de overleden Franse pianist Michel Petrucciani. Jeff Ballard die tot voor kort nog bij Kurt Rosenwinkel speelde bleek een uitstekende aanwinst te zijn. Zijn spel is erg virtuoos en wisselend met veel roffels en soms Bad Plus-achtige uitbraken. Een van de aanwezigen die het trio eerst in Groningen zag en ook bij het eerste concert in het Bimhuis was, vond deze derde avond de beste van de drie. Wat mij betreft kon het ook nauwelijks beter. Van sommige concerten gaat iets magisch uit. Dit was zo'n concert!
Meer informatie op de
Brad Mehldau site
Zie voor meer Jazz ook:
www.jazzpodium.nl
CD
Day Is Done
Brad Mehldau
Dinsdag 08 November 2005 at 8:18 pm
Première Cuadro Flamenco
klik foto voor vergroting
Gisteren waren we in de prachtige Leidse Stadsschouwburg bij de première van Cuadro Flamenco, de vroegere begeleidingsgroep van Paco Pe ±a, die in 1996 hun laatste voorstelling op de Nederlandse planken zette. De naam Cuadro Flamenco is afgeleid van het Spaanse gebruik om, voor bijzondere gelegenheden, artiesten bijeen te brengen om een 'cuadro' te vormen (een groep bestaande uit zangers, gitaristen en een aantal dansers). De kern van het gezelschap wordt gevormd door danseres Cora Weggeman en gitarist Ricardo Mendeville. Zij vormden voor dit nieuwe programma een 'cuadro' met flamencogitarist Paco Serrano, de danser Daniel Navarro, de zangers David Palomar en Antonio Camos, gitarist Juan Requena en percussioniste/zangeres Sabrina Romero.
Navarro is een jonge talentvolle danser die met fantastisch voetenwerk meteen in het eerste nummer zijn visitekaartje afgeeft. Hoewel hij gekleed gaat in een normaal (in mijn ogen zelfs saai) herenkostuum heeft hij naast virtuositeit een geweldig uitstraling en elegantie in zijn bewegingen. Wat een stijl heeft die man! Wat een strakheid en intensiteit!
Aan Cora Weggeman zie je haar oorspronkelijk klassieke dansopleiding nog goed af. De gratie waarmee zij zich in de wat meer ingetogen stukken over het podium beweegt is soms poëtisch, af en toe spannend en dan weer vol ingehouden passie. Ook vormt zij een prachtig en gracieus beeld in haar dans met de rode zijden rok die zij als een cape om zich heen slaat en waarmee zij zich verbergt en onthult. Ik was erg onder de indruk van de intensiteit en de spanning die zij weet op te roepen in een eenvoudige zwarte jurk met een omslagdoek en uitsluitend begeleid door de drums van Romero .
Dramatisch, gepassioneerd en hartverscheurend is de muziek van de gitaristen en zangers waarbij met name Paco Serrano en Simon Roman veel reacties weten op te roepen bij het publiek. Ademloos keken we hoe snel de vingers van Serrano heel en weer vlogen langs de snaren van zijn gitaar. Ik was zelf ook wel heel gecharmeerd van zangeres Romero die met haar stem klanken opriep die voor mij een verwantschap hadden met de Portugeese fado. Op de muzikanten en zang viel weinig af te dingen. Dat was van ongekende hoog niveau.
Hans en ik vonden allebei overigens dat het programma voor de pauze sterker was dan na de pauze. Misschien kwam dat omdat aan de dansen die Weggeman en Navarro samen dansten net dat extra sprankelende aspect ontbrak dat beiden solo wel hadden. Ik was aanvankelijk heel enthousiast over de sobere bijna gestilleerde aanpak in de vormgeving en waar het precies door kwam weet niet niet maar na de pauze miste dat kracht. Er was ook even iets mis met het licht en de volgspots die de dansers zo nu en dan niet meer in de schijnwerpers hadden. Bij een première kunnen er nog wel eens dingetjes mis gaan, die later weer goed komen. Het is ze vergeven.
Cuadro Flamenco had zich voorheen al een speciale plekje verworven in het Nederlandse theatercircuit en ze hebben met dit programma en deze bezetting alle kwaliteiten in huis om hun plekje weer te heroveren. De flamencoliefhebber mag ze dan ook zeker niet missen! De speellijst vind je op de
Cuadro Flamenco site
Onderwerp: JAZZ
Vrijdag 04 November 2005 at 8:33 pm
Masterclass van Enrico Pieranunzi
klik foto voor vergroting
Sinds ik jaren terug een masterclass bij pianiste Maria Joao Pirez zag op TV, ben ik gefascineerd door dat gegeven. Niet dat ik zelf piano speel (was dat maar waar), maar gewoon de magie die er uit gaat van de wisselwerking tussen de meester en de (toch al goede) leerlingen. Gisteren in het
Beauforthuis gaf meester pianist Enrico Pieranunzi een masterclass voor o.a. leerlingen van de HKU. Pianist Bert van den Brink die verbonden is aan die school zat achter de knoppen. Bassist Hein van de Geyn en drummer Jasper van Hulten stonden klaar om proef nummers te begeleiden. Ik kon door diverse redenen helaas niet al te lang blijven en ik was ook niet in de gelegenheid om het concert van Pieranunzi die avond bij te wonen. In de stukken die hij voorspeelde voor de leerlingen hoorde ik wel dat hij een fantastische pianist is die heel vloeiend en natuurlijk speelt. Ik hoop hem binnenkort eens in een volledige set mee te maken.
Onderwerp: JAZZ
Donderdag 03 November 2005 at 8:34 pm
Corrie en de Grote Brokken 'Het land is moe'
Foto's Hans Speekenbrink klik voor vergroting
