Dinsdag 31 Januari 2006 at 1:06 pm
Lee Konitz: de kracht van eenvoud
Tekst en foto's Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
Twee maal Lee Konitz: In het
Bimhuis met trio Rein de Graaff aangevuld met Ack van Rooyen op flugelhorn en een paar dagen later in de Burcht te Leiden met alleen Rein de Graaff aan de piano als begeleider. Sinds 1980 is Boy Edgar-prijswinnaar Rein de Graaff bezig overzeese tournees te regelen met Amerikaanse jazzmusici. Onlangs was Lew Tabackin met een spetterend optreden nog zijn gast en nu de 78-jarige tenorsaxofonist Lee Konitz. Mijn verwachtingen zijn hooggespannen. Het gaat immers om een kopstuk uit de jazzgeschiedenis. Hij was actief in de cool-jazz, speelde in de jaren veertig bij het orkest van Claude Thornhill maakte onderdeel uit van het 'Birth Of The Cool'-nonet van Miles Davis en van het orkest van Stan Kenton. Zijn leermeester was de blinde pianist Lennie Tristano, waar hij als 14-jarige jongen al over de vloer kwam.
Het het loopt allemaal net even iets anders dan ik had verwacht. In het Bimhuis is al te zien dat het een akoestisch set wordt. Daar is natuurlijk niks mis mee. Konitz stelt zich zeer bescheiden op en laat van Rooyen het voortouw nemen. Regelmatig verdwijnt hij in het halfduister achter op het podium om van daaruit zo nu en dan in te vallen. Zijn spel is sober maar niet gemakszuchtig of routineus. Vooral de interactie met van Rooyen, die inmiddels schouder aan schouder met bassist Marius Beets is gaan staan, is van een zekere schoonheid. Marius, die pas kort daarvoor in het Bimhuis restaurant werd voorgesteld aan Lee, speelt alsof hij alsof hij volkomen is ingespeeld in deze bezetting. Rein de Graaff lijkt wat minder goed uit de voeten te kunnen, dan een tijdje terug met de hard-bop stijl van Lew Tabackin. Ik heb een beetje last van de bekkens van Eric Ineke. Die worden naar mijn smaak voor dit subtiele type spel iets te krachtig benaderd en rammelen teveel. In een akoestische set heeft een drummer het niet gemakkelijk en klinkt al snel te hard. Lee Konitz hoeft niets meer te bewijzen. Dat heeft hij al eerder gedaan in zijn leven. Zijn spel lijkt aanvankelijk koel en heeft niet veel swing maar de luisteraar die er voor open staat heeft kunnen genieten van zijn warmte en eenvoud.
Over naar
De Burght in Leiden (foto rechts): Daar zijn de verwachtingen hoog gespannen. Lee en Rein zijn net terug uit Duitsland waar zij die avond daarvoor speelden. Veel aanwezigen hebben niet in de gaten dat Lee zich regelmatig in al zijn eenvoud tussen het publiek bevindt. Hij lijkt er voornamelijk mee bezig te zijn om te voorkomen dat technici alsnog microfoons gaan opstellen. Wederom akoestisch dus en dat geldt ook voor de inleiding. Het wordt al snel duidelijk dat de volgepakte zaal ook voor een groot deel gevuld is met amateurfotografen die net een nieuwe spiegelreflexcamera hebben en professionals die eerder op de dag nog op het sportveld stonden. Het geklik is niet van de lucht en de piano wordt omsingeld. Het lijkt Rein niet te storen dat ze zowat op zijn lip zitten en onder de piano doorkruipen, maar Lee heeft er duidelijk meer last van en vraagt al snel vriendelijk om te stoppen met fotograferen, waarop de brutaalste fotografen onmiddelijk hun koffers pakken en verdwijnen. Zij kwamen duidelijk niet voor de muziek!
Lee kondigt aan voornamelijk standards te spelen en vraagt de zaal om titels te noemen. Tientallen composities worden genoemd en Lee zeg "We're gonna play them all and we wil try to make them sound different than before". Wederom die zachte bescheiden toon die verre van spectaculair is maar eerder teruggebracht tot de eenvoud en de essentie. De muzikale communicatie tussen Rein en Lee verloopt niet altijd even vlekkeloos en Rein is soms even de draad kwijt. Konitz reageert daar heel mild op en zijn rust en eenvoud dragen bij aan een prettige relaxte sfeer. Een memorabele dag voor Leiden en de gastheren die het toch maar voor elkaar hebben gekregen om weer een legende voor het voetlicht te halen.
Meer weten over Lee Konitz?
Lee Konitz - Portrait Of An Artist As
Lee Konitz
Zondag 29 Januari 2006 at 9:27 pm
Schuldgevoel en een rechte lijn: Levensverhaal van Johnny Cash
Door Erik Driessen met foto's van de site van I walk the Line
“De duivel heeft mijn verkeerde zoon afgepakt”, sneert Ray Cash in het begin van ‘
I walk the Line’ naar zijn jonge zoon John. Die ging liever vissen, terwijl broer Jack het hout zaagde waarom vader had gevraagd. Jack komt in de machine terecht en overlijdt. Johnny Cash (in de film prachtig neergezet door Joaquin Phoenix) heeft een schuldgevoel voor het leven.
Mede daardoor wordt hij de wildste rocker aller tijden. Wat wil je ook met bandleden die beter zijn in bommen produceren en argeloze voorbijgangers beschieten dan muziek maken. Cash krijgt jong succes, maar raakt onder invloed van drank en pillen volkomen de weg kwijt. Met het schuldgevoel op de schouders breekt hij hotelkamers en podia af, net zo lang tot hij volkomen wordt uitgekotst en van de telefoonlijn wordt afgesloten omdat hij de rekening niet meer kan betalen.
Country-artieste June Carter (Reese Witherspoon) is zijn redding. ‘I Walk the Line’ vertelt over de welhaast onvoorwaardelijke liefde waarmee ze Cash van de pillen afhelpt. Desnoods met behulp van pistolen. Als Cash aan het afkicken is, bonjourt Carter met haar ouders de drugsdealers met angstaanjagende wapens het erf af.
Daaraan vooraf gaat de huiveringwekkende sleutelscène uit de film, waarin Cash zijn familie en aanstaande schoonfamilie uitnodigt voor Thanksgiving. Met de pillen in zijn lichaam, kaart hij tijdens het diner het overlijden van Jack aan. “Waar was je, was alles wat je tegen mij zei”, zegt Cash tegen zijn vader. “Nou? Waar was je?”, antwoordt die koud, terwijl de andere gasten stil als de dood zijn. “Waar was jij?”, schreeuwt Cash. Hij rent het huis uit, springt op een tractor en rijdt een meer in. Carter haalt hem eruit. “Had me maar laten stikken”, zegt de gevallen rocker. Schuldgevoel kan dodelijk zijn, als God geen engelen stuurt.
I Walk the Line is een ontroerende film over liefde, schuld en weigeren van compromissen. Als Cash clean is, wil hij per se in een gevangenis optreden, tot grote woede van zijn platenmaatschappij. “Ik wil u vragen om geen liedjes te spelen die de gedetineerden eraan herinneren dat ze in de gevangenis zitten”, bedelt de directeur van Folsom Prison. “Denkt u dat ze dat vergeten zijn?”, antwoordt Cash, waarna hij op het podium Cocaine Blues inzet. “I took a shot of cocaine and i shot my woman down”, maakt het publiek waanzinnig.
“This one was for your manager”, zegt de Man in Black droog. Hij staat op de top van zijn loopbaan. Vasthouden aan de rechte lijn wordt vaak beloond.
I Walk the Line van regisseur James Mangold won in de Verenigde Staten inmiddels drie Globe Awards. Woensdagavond was in Kampen de Nederlandse première. Vanaf 2 februari te zien in de bioscopen.
Klik hier voor de
trailer
Zaterdag 28 Januari 2006 at 5:43 pm
Paradiso bol van Oerolgevoel
Tekst: Oerol/Jesse Boon
Zaterdagavond 24 februari stond Paradiso in Amsterdam bol van het Oerolgevoel. Oerolcelebrities, eilandgangers en andere feestneuzen hadden deze avond koers gezet naar een avondje voorpret op het komende festival. Voltreffers bleken feestband Jaune Toujours en jazzformatie Room Eleven. Het werd een gevarieerd en sfeervol avondje weerzien: een waardige aftrap van een volgend Oerol.
De ware Oerol-fan was stipt om acht uur binnen: de film Bestemming Oerol trekt een volle zaal. De film van Willem Wits, die twee theatermakers en een fotografe volgt tijdens Oerol 2006, te weten Marc van Vliet (Tuig), Anthony Heidweiller (Buffo Operamakers) en Linette Raven (Fan twa kanten), valt in goede aarde. Voor even wordt de magie van Tocht van Tuig verbroken en kunnen de kijkers een blik werpen achter de gordijnen van de 'levenslooptunnel'. En wie Buffo Operamakers had gemist tijdens het afgelopen festival, ziet hier alsnog de struise operazangers die hun stembanden trachten op te rekken om boven de stevige zeebries van het uitgestrekte Hoornse strand uit te komen.
Lees Verder
Zaterdag 28 Januari 2006 at 11:07 am
Dayna Kurtz bij VPRO's Vrije Geluiden op zondag
(foto's links en midden Hans Speekenbrink)
Amerikaanse singer songwriter Dayna Kurtz is weer in Nederland en is zondagochtend te zien bij VPRO's
Vrije Geluiden. We deden al eerder verslag van haar optreden in het Beauforthuis vorig jaar. Haar nieuwe CD is fantastisch en ik was er bij de opnamen van Vrije Geluiden (waar ik haar fotografeerde) weer eens getuige van, dat het ook live nog steeds dezelfde vakvrouw is, die je alleen maar een gestemde gitaar in handen hoeft te geven om je te laten meeslepen met haar songs en warme stemgeluid.
Uit de Vrije Geluiden Nieuwsbrief:
Miss Dayna Kurtz:
Volgens onze collegas van 3voor12 die Dayna al een hele tijd in de smiezen hebben: "Haar nieuwe plaat "Another Black Feather" is een klein meesterwerk, waarop Kurtz fantastisch laveert tussen klef en klezmer, tussen lefgedrag en luisterlied, tussen blue en blues, en tussen chanson en wereldmuziek. Voor mensen met smaak."
Zelf zegt ze: “Ik wist niet of deze plaat zou lukken... ik ben van mezelf al niet zo productief, en ik had bijna geen pauze gehad om even bij te komen van het toeren afgelopen jaar. En ik wist ook dat het kwam omdat mijn leven veranderd was de laatste tijd. Ik ben gaan trouwen, en ik had geen tijd meer om in mijn eentje aan oude wonden te plukken zoals ik gewend was. Ik was nogal gelukkig en dat was niet best. Dan moet je uitkijken dat je niet in de stereotiepen van de ellendige artiest vervalt. Ik zocht naar musici die ik bewonder en die het toch ook aardig voor elkaar hebben en toch geen rotzooi schrijven.“
Maar een eenzaam verblijf in de woestijn deed wonderen, veertien dagen was genoeg en ze kon er weer een hele CD tegenaan!
Uitzending: zondag 29 januari om 11.00 uur op Nederland 3
Dayna Kurtz
site
Vanavond treed zij op in
Oosterpoort Groningen. Verder is ze nog te zien in
de Effenaar Eindhoven,
het Paard van Troje Den Haag,
Patronaat Haarlem,
Hedon Zwolle,
't Boerderijtje in Haaren en in Ottersum, Landgoed Roepaen.
Geïnteresseerd in de CD?
Another Black Feather
Dayna Kurtz
Vrijdag 27 Januari 2006 at 8:59 pm
Trio Bennink - Borstlap - Glerum in het Bimhuis
Tekst en foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
Woensdagavond vond in een uitverkocht Bimhuis in Amsterdam de presentatie plaats van de DVD van het Trio BBG, zoals het in de wandeling is gaan heten. Sinds mei 1997 - toen de ritmesectie van de Instant Composers Pool, drummer Han Bennink en bassist Ernst Glerum, gekoppeld werden aan pianist Michiel Borstlap - spelen deze drie toppers uit de Nederlandse jazzwereld regelmatig met elkaar.
Han Bennink komt als eerste het podium op en begint, voordat zijn vrienden goed en wel hun plaats hebben ingenomen, meteen gepassioneerd te spelen (filmpje). Het duurt niet lang voordat Borstlap en Glerum aanhaken en meteen wordt duidelijk dat deze drie heren aan elkaar gewaagd zijn. het BBG-trio is een spannende ontmoeting tussen drie gelijkwaardige muzikanten.
Er werden niet alleen standards werden gespeeld maar ook eigen composities. Het genieten beperkte zich niet alleen tot luisteren want ook het kijken naar dit trio is een verhaal apart. De benen van de boomlange Michiel Borstlap passen nauwelijks onder de vleugel, Ernst Glerum zit op een stoel te spelen met zijn bas en voor Han Bennink is het drumstel niet meer dan een globale aanduiding van de plaats waar hij zijn muzikale bijdrage aan dit swingende trio levert.
Bennink is in de uitbundige onderdelen nadrukkelijk aanwezig en bespeelt wat er maar in zijn hoofd opkomt waarbij ook sticks en brushes af en toe in dat geweld het leven laten. We hebben hem ondermeer zien spelen op de vloer van het podium, de standaard van zijn hi-hat, de balustrade, met een pianokruk over de vloer schuivend, met zijn handdoek over zijn drumstel meppend, met zijn sticks in zijn mond, met een natte vinger over het vel van zijn floortom wrijvend, zittend op zijn bassdrum of met zijn voet op zijn snaredrum (filmpje). Op andere momenten voegt hij zich in het spel van Borstlap die sterk speelt en af en toe zeer beslist de touwtjes in handen neemt en een nieuwe wending introduceert of een ritme van Bennink naadloos inpast in het melodisch thema dat hij zelf aan het uitwerken is (filmpje).
Hoewel Ernst Glerum de minst beweeglijke is van de drie, is hij degene die met zijn spel de verbinding weet te leggen die de basis vormt voor eigentijdse jazzsound van BBG (filmpje).
Hoe 'all over the place' Bennink soms ook was, tijdens menig nummer verhuisde hij met zijn sticks - en soms ook met zijn snaredrum er bij - in de richting van zijn vrienden (filmpje) en vormden ze af en toe bijna een organische eenheid.
De standards die gespeeld worden zijn weer helemaal in het nieuw gestoken door BBG. Ik heb in het programma Caravan van Ellington, Blue Bossa, Green Dolphin Street, Sentimental en Body & Soul volgens mij voorbij horen komen en ook nog even het thema van Pink Panther (als grapje van Borstlap naar Bennink).
Dit BBG-trio is 'top of the bill' en daarbij is nog een leuke bijkomstigheid dat de drie musici eigenlijk ieder tot een andere (jazz)generatie behoren. Dat zij elkaar op deze manier gevonden hebben is een bewijs van hun geweldige individuele kwaliteiten.
De DVD is een zwart-wit registratie van ondermeer een concert van BBG in het Paard van Troje in Den Haag en een kijkje in de keuken en de achtergrond van het BBG-trio dat met beeld absoluut nog leuker is dan alleen met geluid. Maar deze drie heren voor je neus te zien en te horen is het allerleukste.
Line-up
Han Bennink - drums
Ernst Glerum - bas
Michiel Borstlap - piano
BBG-trio - website
Vrijdag 27 Januari 2006 at 8:24 pm
Drew Gress Seven Black Butterfies met natuurtalent Craig Taborn
Tekst en foto's Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
Ik ging volkomen onvoorbereid naar het Bimhuis en wilde me graag laten verrassen. Drew Gress had ik al een keer gezien bij Fred Hersch en bij the Claudia Quintet, Craig Taborn had ik saxofonist Michael Binney horen en zien begeleiden en Ralph Alessi zag ik samen met Tony Malaby de blazerssectie verzorgen bij wederom Fred Hersch. De eerste set begon spannend en subtiel met voorzichtig aanzwellende en wegstervende geluiden en geritsel van drums. Wat daarna volgde was een explosie van free-jazz.
Lees verder op Jazzpodium.nl
Vrijdag 27 Januari 2006 at 4:23 pm
Jef Neve Trio Verovert Bimhuis
Door Marina den Hartog, foto's Hans Sirks (klik voor vergroting)
Het Jef Neve Trio is afkomstig uit België en maakt spannende eigentijdse jazz met uitsluitend eigen composities. Jef Neve is een veelzijdige pianist die behalve jazz veel verschillende genres speelt variërend van klassiek tot pop en alles wat daar tussenin zit. Als het trio op zaterdagavond 21 januari het podium betreedt in het vrijwel geheel gevulde Bimhuis, wordt het onmiddellijk onthaald met een luid applaus. De zaal is klaar voor de verrassingen die Jef Neve (piano), Teun Verbruggen (drums) en Piet Verbist (bas) in petto hebben. En die hebben ze!
De musici hebben er duidelijk zin in. Ze beginnen te spelen en het swingt meteen. Wat een enthousiasme. Neve zit geen seconde stil achter de vleugel. Hij ondersteunt zijn virtuoze spel met verbale percussie. Het openingsnummer was ‘Benny the Blues Goose’ vertelt Neve als hij het publiek welkom heet. Hij vertelt dat het de eerste keer is dat het trio in Nederland op zo’n groot bekend jazzpodium speelt. Tijdens het gesprek met de musici na afloop van het concert blijkt dat het Jef Neve Trio eerder in Nederland heeft opgetreden, onder andere op festivals in Wijk bij Duurstede en Middelburg, maar nooit op zo’n vermaard jazzpodium als het Bimhuis.
Het nummer ‘Airplane’ heeft een prachtig lang intro op de piano. Tijdens dit nummer speelt drummer Verbruggen direct met zijn handen op de drums, wat een zeer fraai effect geeft. Om de paar nummers geeft Neve een toelichting en vertelt dat veel nummers zijn ontstaan door persoonlijke belevenissen. Zo is ‘Plastic Surgery’ geïnspireerd op een iemand die zich op de dansvloer van een discotheek erg uitslooft, of zoals in Vlaanderen wordt gezegd “een dikke nek heeft”. Vervolgens horen we een uiterst subtiel nummer met een betoverende sfeer. Ook hier gebruikt Verbruggen zijn handen op het drumstel. Het klinkt bij Latin-achtig. Neve werkt ook nu weer verbale percussie. Het nummer heet ‘Second Love’ vertelt hij achteraf. Het laatste nummer voor de pauze is ‘Free Bop’ met onmiskenbaar invloeden van de klassieke jazz die naadloos worden verwerkt in nieuwe melodielijnen. De bassist bespeelt de snaren van zijn instrument hierbij ook op een percussieve manier.
Na de pauze wordt begonnen met een primeur, een gloednieuw nummer getiteld ‘Nobody is Illegal’ dat nog niet eerder op een podium ten gehore is gebracht. Hierin zijn invloeden te bespeuren uit andere culturen. Het is geïnspireerd op een tekst die op een gebouw langs de rondweg bij Brussel staat. Na het concert vertelt Neve dat Brussel een multiculturele stad is waar de verschillende culturen zich goed mixen. Dat is bijvoorbeeld -zo zegt hij- in Antwerpen niet het geval. In Brussel zijn vrijwel wekelijks concerten en jamsessies met artiesten uit alle windstreken voor een multicultureel publiek.
‘Together at Last’ bevat een boeiende lange drumsolo met spannende ritmewisselingen. Na een fraaie ballad speelt het trio ‘It’s Gone’, het titelnummer van de tweede cd. Voor deze cd ontving het Jef Neve Trio, als enige genomineerden uit België, de Klara-muziekprijs voor het beste jazzalbum van 2005. Bassist Verbist begint met een fraai uitgewerkte solo die bijna fuga-achtig klinkt. Als Verbruggen invalt krijgt Verbist een daverend applaus. Tenslotte begint ook Neve te spelen. Het plezier straalt van de musici af.
Neve kondigt het laatste nummer aan met, zo zegt hij, “Pijn in het hart, want het was plezant spelen in Nederland”. Dit nummer is door hem bedacht op de terugreis na een vakantie in Marokko, waar hij op de luchthaven van Casablanca 13 uur moest wachten op een aansluiting, in slaap viel en vervolgens de vlucht miste. Zo’n vervelende situatie blijkt aanleiding tot een prachtige compositie. Neve zet met een etudeachtige solo in op de piano. Het lijkt wel een klassiek concert. De andere musici kleuren het stuk vervolgens verder in.
Na een enorm applaus met staande ovatie bedankt Neve het publiek voor hun enthousiaste reactie en roept uit: “Wat een eer!” Als toegift horen we ‘When Spring Begins’ van ‘Blue Saga’, de eerste alom geprezen cd van het Jef Neve Trio. In 2003 stond deze cd in de top-10 van meest verkochte jazzalbums in België. We kunnen terugblikken op een prachtig concert. Dit zal zeker niet de laatste keer zijn dat dit trio in het Bimhuis staat. Het trio staat op het punt om internationaal door te breken en gaat concerten geven in Frankrijk, Spanje, Italië, Griekenland, China en Japan, en zal hopelijk ook weer snel naar Amsterdam komen. Na het concert neemt Jef in de kleedkamer alle tijd voor een informeel gesprekje en overhandigt daarbij zijn cd die hij voor mij signeert.
Jef Neve - piano
Piet Verbist - bas
Teun Verbruggen “ drums
Jef Neve Trio
Site
Donderdag 26 Januari 2006 at 3:34 pm
Music against cancer - De Melkweg Amsterdam
Tekst en foto's van Karin Brouwer (klik foto’s voor vergroting)
Zondag 22 januari 2006 werd er een zeer interessant festival georganiseerd in de Amsterdamse Melkweg, waarvan de opbrengst in zijn geheel ten goede kwam aan de Nederlandse Kankerbestrijding (KWF).
Georganiseerd door
Eric Gijsen Musicproductions, een bedrijf dat zich heeft gespecialiseerd in verzorgen van geluid, management en het boeken van concerten voor diverse welbekende Nederlandse (heavy metal) bands, en gesponsord door een aantal in de muziekbusiness actieve instellingen (waaronder de Melkweg zelve), werd hier een uitermate appetijtelijk programma aangeboden voor liefhebbers van het genre van symfonische/progressieve/ gotische heavy metal.
Maar liefst zes klasse-bands, vijf Nederlandse die zich alle in zekere mate al op de vaderlandse podia in de kijker hadden gespeeld, alsook de gevestigde Noren van ‘Trail of Tears’ namen deel aan dit evenement “ volledig ten bate van het goede doel. Toen wij om een uur of half zes de knusse oude zaal van de Melkweg betraden was deze al redelijk gevuld. Wij vernamen van enige medeconcertgangers dat de twee eerste bands,
Soulstitia en
Morning een prima indruk hadden achtergelaten. Er hing een zeer prettige sfeer. Duidelijk was dat er veel familie en vrienden van de bands aanwezig waren. In verband met de opbrengst van de avond hoopte ik echter wel dat het nog wat drukker zou worden. Het bleek al snel dat ik me daarover geen zorgen hoefde te maken.
Xystus
Deze jonge band
Xystus (1e fotoserie links) is naar eigen zeggen voornamelijk geïnspireerd door klassieke symfonische rockbands, alsook door soundtrack-muziek, zoals blijkt uit hun debuut CD ‘Recieving tomorrow’. Wat de band op het podium liet zien deed mij echter meer denken aan onvervalste power metal zoals bands als ‘Stratovarius’, ‘Blind Guardian’ en dergelijke die maken: veel ‘catchy’ melodietjes en refreintjes onderbroken door spetterende solo’s en orchestrale, bombastische intermezzo’s. Duidelijk was dat we hier met uitstekende muzikanten te maken hadden. De muzikale hoogstandjes werden ogenschijnlijk uit de losse pols gespeeld. Al met al een prima optreden van deze jonge band “ dat belooft wat voor de toekomst.
Als ik dan toch iets negatiefs moet melden, dan moet mij van het hart dat er wel het een en ander aan de podiumpresentatie gedaan kan worden. De band grossierde mijns inziens iets teveel in clichématige stoere poses en grimassen. Daarbij had men helaas ook de vervelende gewoonte van vele metalbands geadopteerd om het publiek (te) veelvuldig te verzoeken mee te klappen, iets wat mij persoonlijk altijd op de zenuwen werkt. Als ik iets goed vind, ga ik wel spontaan uit mijzelf meeklappen, dank u.
Nemesea
Het is heel hard gegaan voor
Nemesea (1e fotoserie midden en rechts). De debuut CD ‘Mana’ sloeg bij het gotische metalpubliek in als de spreekwoordelijke bom, en ook op de vaderlandse podia (Huntenpop-festival!) liet de in 2002 uit Groningse conservatoriumkringen voortgekomen band een uitstekende indruk achter.
De absolute troef van deze band is de jonge sopraanzangeres Manda Ophuis, die niet alleen live alle hoge noten schijnbaar moeiteloos haalt, maar die ook nog eens een bijzonder prettige aanblik biedt. Haar begeleiders doen in muzikaal-technisch opzicht nauwelijks voor haar onder. Vooral de uitstekende ritmesectie (Sonny en Sander, bas en drums) verdient een aparte vermelding. Zeer strak EN swingend, iets wat niet alledaags is binnen dit genre, waarin deze band naar mijn mening sowieso al een buitenbeentje is, omdat Nemesea’s muziek veel meer invloeden bevat uit de progressieve rock dan doorgaans in het gothic metal-genre gebruikelijk is. Helaas was het geluid niet altijd optimaal, zodat juist de virtuoze ‘tapping’-technieken van bassist Sonny niet altijd even goed doorkwamen, een vaak voorkomend euvel bij een geleende backline&hellip
Over het algemeen genomen kwam de band uitstekend over. Men is momenteel bezig om aan een nieuw platencontract te komen, die hopelijk ‘de grote stap voorwaarts’ kan bieden. Ik twijfel er niet aan dat deze band de potentie heeft om ook internationaal tot een grote naam uit te groeien. Kwalitatief zijn ze in ieder geval een stuk interessanter dan hun collega’s van ‘Within Temptation’, om maar eens een dwarsstraat te noemen.
Autumn
En toen was het tijd voor
Autumn, een Friese band die al weer wat langer meedraait in het Nederlandse én internationale circuit. Opgericht in 1995 lanceerde men in 2002 het debuutalbum ‘When Lust Evokes the Curse’, opmerkelijk genoeg via major Sony/Epic. Waarschijnlijk dacht deze platenmaatschappij mee te kunnen liften op het succes van ‘Within Temptation’ en ‘After Forever’ door zelf óók maar een ‘gothic-band-met-zangeres’ te contracteren.
Wie echter oren aan z’n hoofd heeft (en het heeft er alle schijn van dat platenbonzen dat veelal NIET hebben, die letten alleen op de verwachte dollartekens&hellip!) hoort meteen dat Autumn de zaken toch wel heel anders aanpakt dan hun voornoemde concullega’s. Autumn is veel ruiger en harder, minder ‘gelikt’ en heeft duidelijk niet de commercie als primaire doelstelling. Daarbij komt nog dat zangeres Nienke de Jong in de eerste plaats een ROCK-zangeres is en niet zozeer een gothic sopraan. Al met al was het avontuur met Sony, na uitblijvend succes na de eerste CD, al weer snel over&hellip
Wat niet betekende dat Autumn bij de pakken ging neerzitten. Integendeel, de tweede CD ‘Summer’s End’ liet zelfs een veel betere indruk achter dan de eersteling, en de band heeft als gevolg van hiervan dan ook uitgebreid kunnen toeren. Die ervaring was vanavond duidelijk merkbaar “ op het podium stond een zeer professionele maar ook enthousiaste band met een stevig maar prima geluid. Nienke de Jong is niet alleen een prima rockzangeres, maar ook een uitstekend frontvrouw “ ze kreeg het publiek moeiteloos aan haar voeten, en terecht. Zeer strak, zeer heavy, zeer enthousiast. Ook van Autumn een prima set deze avond!
Trail of Tears
Tenslotte nog een echte uitsmijter, het Noorse
Trail of Tears (2e fotoserie), al jaren een zeer gewaardeerde naam in de gothic metal-scene. En dan te bedenken dat ze in eerste instantie hier helemaal niet zouden zijn “ de laatste plek op dit festival was immers gereserveerd voor het Nederlandse
Orphanage. Helaas is deze Utrechtse band recentelijk wegens gebrek aan ‘echt succes’ geïmplodeerd. Een schande volgens mij, aangezien ‘Orphanage’ één van de eerste bands was die experimenteerde met koorzang en sopraanzang in hun death metal (al rond 1990), en zodoende als één van de grondleggers van het gehele gothic metal-genre kan worden beschouwd. Gelukkig was zanger/grunter George Oosthoek wel degelijk aanwezig op dit festival “ niet alleen backstage, maar ook OP het podium “ jawel, bij ‘Trail of Tears’!
Ook de carrière van ‘Trail of Tears’ is de afgelopen jaren niet geheel zonder problemen verlopen. De debuut CD ‘Disclosure in Red’ gaf de band een ‘kickstart’ in 1998, voornamelijk door de zeer opvallende, om maar niet te zeggen overdonderende, aanwezigheid van zangeres Helena Michaelsen. Deze geschoolde operazangeres zette de band in één klap op de kaart van het gothic metal-publiek, en vele succesvolle optredens op zowat alle Europese metalfestivals volgden, waaronder op het Nederlandse Dynamo Open Air. Helaas bleek op een gegeven moment Helena’s ego even opgeblazen te zijn als haar imposante voorgevel, wat tot haar ontslag uit de band leidde.
De vraag was toen of ‘Trail of Tears’ ook levensvatbaar zou kunnen zijn zonder haar bijdragen. Welnu, wie wat verder luistert dat zijn oren lang zijn, kon al bij de eerste platen constateren dat de band wel wat meer te bieden had dan alleen Helena’s virtuoze operatesque capriolen. Zowel ‘Disclosure in Red’, ‘Profoundemonium’ alsook ‘A New Dimension in Might’ kenmerken zich door fraaie, melodieuze en goed opgebouwde songs, met een grote rol voor de avontuurlijke ritmesectie.
De band zette een grote stap in de goede richting door een samenwerking aan te gaan met de tevens bij de Noorse symfonische rockband ‘Green Carnation’ actieve zanger Kjetil Nordhus. Deze man beschikt over een fantastische stem “ zijn versie van ‘Faith No More’s Caffeine doet de versie van Mike Patton zowat verbleken!
Zoals ook deze avond op het podium weer bleek. ‘Trail of Tears’ kwam, zag en overwon. Ik denk niet dat ik overdrijf als ik zeg dat op een gegeven moment toch zeker de halve zaal intensief “ moi inclus - aan het ‘headbangen’ was geslagen, niet te vergeten de zeer intensieve ‘mosh-pit’ vlak voor het podium. Wat kan heavy metal toch leuk zijn&hellip!
Ook ‘Trail of Tears’ beschikte over een uitstekend geluid, waarbij alle subtiele details van hun muziek prima uit de verf kwamen. De set was zorgvuldig opgebouwd, met ‘krakers’ van alle vier de platen, waarbij de laatste, ook al prima CD ‘Free Fall into Fear’ niet vergeten werd. De wisselwerking tussen Kjetil’s ‘clean vocals’ en Ronny Thorsen’s ‘grunts’ pakte heel goed uit, en tegen mijn verwachting in heb ik de voorheen zo prominent aanwezige sopraanstem geen seconde gemist. Het hoogtepunt van de avond was toch wel het moment dat er zich ineens een derde zanger/grunter op het podium bevond&hellip ‘Orphanage’s George Oosthoek, die uiteraard met een overdonderend applaus werd begroet. Ik heb zo het idee dat ‘Trail of Tears’ er heel wat fans bijgekregen heeft deze avond. En wat geweldig van deze Noren dat ze aan dit benefietfestival hebben bijgedragen. Chapeau!
Samenvattend: een geweldig leuk festival, met interessante bands die allemaal flink hun best deden. Het enthousiasme van het publiek, het uitstekende geluid en de prima strakke organisatie deden de rest. Hulde aan alle betrokkenen, en niet te vergeten de bands, die zich zo geweldig hebben ingezet voor dit uitstekende goede doel.
Ik hoop van ganser harte dat deze zeer geslaagde tweede editie van
Music Against Cancer er voor zal zorgen dat dit een jaarlijks terugkerend evenement zal worden.
Aan mijn recensie zal het hopelijk niet liggen&hellip
Xystus -
website
Nemesea -
website
Autumn -
website
Trail of Tears -
website
Geïnteresseerd in CD's?
Woensdag 25 Januari 2006 at 3:49 pm
Menno Nicolai: Toeval in het theater
foto van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
Menno Nicolai - website
Dinsdag 24 Januari 2006 at 11:47 pm
De schoonheid van pijn: Bettye Lavette
Door Erik Driessen (klik afbeelding voor vergroting)
"Ache has never sounded so funky", zegt Bonnie Raitt over
I've Got my Own Hell to Raise van Bettye LaVette. De wat verlopen souldiva zoekt het inderdaad in de schoonheid van pijn. Lijden om er mooier uit te komen. Dat doet ze niet met dampende soul, maar met krakende country en vleugjes blues. Geheel volgens het protocol waarmee eerder Solomon Burke een allesverwoestende comeback beleefde. Niet voor niks produceerde Joe Henry beide platen.
LaVette (geboren eind jaren veertig, hoogtijdagen in de jaren zestig) schreeuwt het tien songs lang uit. Ze lijdt zo erg dat het soms niet prettig is om naar te luisteren, want haar bijtijds indrukwekkende stem gebruikt ze weinig gedoseerd. Continue trekt ze de tranen uit de gepijnigde ogen. Alsof ze al het leed van de tien vrouwen die de liedjes op het album schreven, op zich wil nemen. Of het nou van Sinead ó Connor, Fiona Apple, Aimee Mann of Dolly Parton is. Ze mochten uithuilen bij tante Bettye en die gromt, snauwt en jankt alle ellende er ten overstaan van de hele wereld uit.
Hoogtepunt is het prachtig breekbare The High Road van de onbekende Sharon Robinson, dat klinkt als een laatste pianoballad vlak voor sluitingstijd in een kroeg waar de whiskey gretig aftrek vond. Dronkelappen luisteren met tranen in hun ogen naar LaVette en bedenken smoezen die ze straks tegen hun vrouwen kunnen vertellen. LaVette heeft het ook niet makkelijk. Die moet immers haar eigen hel door.
Of alle krakende schoonheid voldoende is om in het kielzog van dominee Burke aan een tweede carriere te beginnen, valt te bezien. Daarvoor zijn de gekozen nummers vermoedelijk niet toegankelijk genoeg. En de pijn is te erg. Liefhebbers van zelfkastijding zitten echter goed bij Bettye LaVette. Pijnlijker dan I've Got my Own Hell vind je ze niet.
Geïnteresseerd in deze CD?
I've Got My Own Hell To..
Betty Lavette
Zondag 22 Januari 2006 at 7:13 pm
Cristina Branco maakt uitstapje naar Jazz in Paradox
Tekst en foto's: Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
Cristina Branco is niet alleen fado zegt ze zelf: “Als fado een aquarium is, sta ik met één voet in het water en met één voet buiten de bak”. Afgelopen avond maakte ze in het kader van het Traces of Voices Festival met doorgewinterde jazzmuzikanten een uitstapje naar de jazz, dat heeft ze tijdens afgelopen dertigste North Sea Jazz ook gedaan. Toch kwam zij in het uitverkochte Tilburgse jazzpodium
Paradox aanvankelijk wat onzeker over. "This is not my ground I don't belong there", zei ze over jazz en "I don't want to disappoint you guy's". De eerste nummers van de eerste set werden nog zonder haar ingezet en het werd duidelijk waarvoor het publiek gekomen was toe ze eenmaal het podium betrad. Geen fadogewaad, maar in casual jeans neemt zij plaats op haar kruk die klaar staat. Drie CD's van haar ken ik goed en toch maakt haar stem live nog veel meer indruk! Tussen de nummers door zoekt ze bevestiging bij haar muzikanten en bij het publiek. Als het applaus een graadmeter is, dan zit daar alleen al volop bevestiging in. Mogelijk vraagt zij zich af of haar zang wel jazzy genoeg is en dat is zeer wisselend het geval. Haar klassieke geschooldheid klinkt daarvoor toch zo nu en dan teveel door. Maar niemand die zich daar aan stoort, ook ik niet. De keuze van de Engelstalige songs zoals 'Lately' van Stevie Wonder leverden fraaie vocalen op die door het publiek erg gewaardeerd werden, maar waren niet verhogend voor het jazzgehalte. Het meest jazzy waren nog de Braziliaanse nummers. Een gemiste kans was het ontbreken van de Joni Mitchell compostie 'A Case of You' op de playlist. Het nummer staat wel op haar laatste CD 'Ullises'. Diana Krall heeft voorgedaan hoe je hier een 'echt' jazznummer van maakt. Na de pauze kwam Christina volkomen relaxed over.
Michael Moore toonde zich weer de perfecte invoelende begeleider. Dat was me al eerder opgevallen toen hij onlangs Fay Victor begeleidde. Zijn saxen en klarinet dansten virtuoos en subtiel rond Cristina's vocalen. Dienstbaar zonder zijn eigen identiteit te verliezen! Het mooie van Harmen Fraanje (ik zag hem de dag hiervoor ook al bij Eric Vloeimans) vind ik dat hij niet bezig is om het geheel op te vullen met zijn pianospel maar soms hier en daar een toets aanslaat om dan op de juiste momenten zijn spel weer weldadig te laten stromen.
Gitarist en bandleider Maarten van der Grinten was helemaal in zijn element en zat voortdurend te glimmen, kennelijk verguld met de niet geringe eer om bandleider te zijn bij Cristina. Zijn gitaarspel was voortreffelijk en ook de arrangementen waren van zijn hand. Toch kon ik het niet helpen dat ik een Portugese gitaar wenste bij het intieme nummer dat alleen uit Cristina's zang en uit gitaarspel bestond.
Een toegift kon niet uitblijven. Een man die een paar stoelen naast mij zat riep iets luid in het Portugees en de Portugese vrouw naast mij, waar ik een leuk contact mee had, viel hem bij. Het antwoord van Branco was een onverbiddelijk: "No"! Mijn Portugees is ook niet meer wat het geweest is , maar later legde mijn buurvrouw uit dat ze beiden een fado 'opgeëist' hadden. Dat was niet de bedoeling die avond! De toegift bestond uit de Leonard Cohen song 'Hallelujah', dat ik altijd een vreselijk nummer heb gevonden. Cristina bleek in staat te zijn om mijn aversie om te keren en er een schitterende song van te maken en dat zegt wel wat over haar kwaliteiten. Tot slot nog een ontboezeming van Cristina want de uitstapjes naar andere muziek hadden haar niet alleen een betere muzikant gemaakt maar ook een beter mens! Branco zou een dag later nog optreden met koren in de Stadschouwburg van Tilburg, maar dat was voor ons een beetje te veel van het goede.
Cristina Branco -
website
Artikel over het optreden met het Metropole Orkest in 013 op
CultuurPodium.nl
Zondag 22 Januari 2006 at 09:03 am
Loungen met Gare du Nord in de Boerderij
Door Serge Julien met foto's van Martin Bols (klik voor vergroting)
Het is 20.45 als vijf in zwart geklede mannen het podium van
de Boerderij in Zoetermeer betreden en zich achter hun instrumenten opstellen: Gare du Nord. Het muzikale project van de charismatische Doc (gitaar en zang) en meer casual ogende Inca (keyboard en zang). De muziek kan gecategoriseerd worden onder lounge maar weeft daar op interessante wijze elementen uit jazz, blues en disco in. Recentelijk is de derde CD Club Gare du Nord uitgekomen. Onder de noemer The Gare du Nord Underground Station 2006 Tour verzorgt de groep een aantal cluboptredens. Een voor de helft gevulde Boerderij in Zoetermeer is de tweede stop tijdens de tour. De show begint met How Was It For You van de succesvolle debuut CD In Search Of Excell Lounge. Een heerlijk loomwiegend nummer gevolgd door een nieuw nummer. Het net zo lekkere Sold My Soul To The Devil van de tweede CD Kind of Cool heeft zo’n lekker refrein dat het snel blijft hangen. De inspiratie voor dit nummer deed Inca op tijdens het beluisteren van een radio show van soulman Isaac Hayes waar Margot Timmings van The Cowboy Junkies het nummer Me And The Devil van blues legende Robert Johnson ten gehore bracht. Doc had inmiddels een melodie klaarliggen en een aanstekelijke song was geboren. Diezelfde Robert Johnson is ook de inspiratiebron voor het hoogtepunt van de avond, het prachtige Pablo’s Blues wat vooraf wordt gegaan door een lange anekdote van Inca over de dobro waarop Doc het nummer begeleidt en de legende van Robert Johnson. De gesamplede stem van laatstgenoemde opent ook het nummer. Een trucje dat Gare du Nord gebruikt in meerdere nummers door geluiden en ritmes op die manier toe te voegen.
De avond is een prima afwisseling van nummers van de drie CD’s maar hoewel op de muziek en live uitvoering niks valt af te dingen blijkt toch op een gegeven moment dat deze muziek zich niet altijd even goed leent voor een volledige concertuitvoering. De nummers, hoe lekker ook, kabbelen soms wat voort wat opzich niet zo raar is met lounge. Daar kunnen de cool ogende en uitstekend spelende heren en stijlvolle podium aankleding weinig aan doen. Pas tegen het einde van de anderhalf uur durende show gooit Gare du Nord er twee uptempo nummers in te weten het groovende frans-disco getinte Disco-Tek (Boogie All Night Long) en het van de nieuwe CD afkomstige Go Back, Jack! In dit laatste nummer is op creatieve wijze het refrein van de Steely Dan hit Do It Again geweven.
Gare du Nord weet de studioversies uitstekend uit te voeren op het podium maar voor een concertuitvoering blijft de uitstraling wat achter. Deze muziek hoor ik gewoon liever op CD en dan fantaseer ik daar zelf wel beelden bij. Blijft buiten kijf: Gare du Nord is kind of cool!
Geïnteresseerd in de CD?
Vrijdag 20 Januari 2006 at 12:50 am
Five easy pieces - In het kwadraat (try-out)
Beauforthuis Austerlitz, donderdagavond 19 januari en op het programma staat de try-out van Five Easy Pieces met 'In het kwadraat'. Five Easy Pieces was al eerder te zien waaronder op De Parade
Five Easy Pieces: website
Woensdag 18 Januari 2006 at 2:06 pm
Paul Van Kemenade Strings get Wings & Quintet met Yuri Honing
Door Jacco Reijnhoudt met foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
Zaterdag 14 januari vond een zeer afwisselend dubbelprogramma plaats in het
Bimhuis onder leiding van altsaxofonist Paul van Kemenade.
Het gedeelte voor de pauze stond een verfrissend (première)concert van Strings Get Wings geprogrammeerd. Strings Get Wings is een ensemble dat is samengesteld uit vier strijkers, bas, cajon en altsax. Door deze bezetting met de strijkers is de klank van de groep duidelijk anders dan van een ensemble met traditionelere bezettingen.
Er werden vier stukken gespeeld van bassist Van Langenhuijsen en van saxofonist Van Kemenade, allemaal in arrangementen van Langenhuijsen.
Opvallend was de enorme vrijmoedigheid van vooral altviolist Oene van Geel. Tijdens de drumsolo van Pieter Bast op cajon ging hij via het microfoontje op zijn altviool met zijn stem mee skatten, een andere keer via de onderkant van zijn stoel mee drummen en “ als de ‘George Benson’ op altviool “ met zijn eigen solo meezingen. Dit soort elementen gaf de eerste set ook een behoorlijke dosis humor mee hetgeen door het publiek hoorbaar gewaardeerd werd.
Hou dit gezelschap in de gaten! De verwachting is dat hun CD, waarvoor ze donderdag nog tot middennacht opnames maakten, in het voorjaar uitkomt.
De tweede set werd gespeeld in een meer traditionele bezetting oftewel het Quintet van Paul van Kemenade met twee meesterlijke gasten van eigen bodem: tenorist Yuri Honing en trompettist Toon de Gouw. Het is heel afwisselend en een grote luxe als je op één avond verschillende bezettingen kunt beluisteren. De sfeer van de avond veranderde overigens wel toen Yuri met een kleine bezetting ging spelen omdat zijn toon en spel duidelijk serieuzer is dan de humor van Van Geel. Maar ook dat was goed voor de afwisseling. Karakteristiek blijft de manier waarop hij lange tonen langzaam licht buigt.
Wat me zeker is bijgebleven van de tweede set is het nummer dat Paul van Kemenade voor zijn 1-jarige dochter Mex schreef. Het nummer, met de titel ‘Mexicosi’ begint heel intiem en klein met een intro door Van Kemenade. Dit was duidelijk één van de hoofdlijnen van het nummer want ook trompettist Toon de Gouw speelde bij dit nummer een mooie zachte solo met demper. Toon de Gouw was de vervanger van Rik Mol die door ziekte helaas verstek moest laten gaan (Jazzpodium.nl wenst hem vanaf deze plaats een spoedig herstel toe).
Wat ook opviel waren de vaak originele eindjes van de nummers en ik heb genoten van de erg lekkere bassolo van Wiro Mahieu. De avond werd beëindigd met het afwisselende nummer ‘Ja-ja-ja’ waarvan de titel vooral te maken heeft met het feit dat aan het einde van het nummer wat cha-cha-cha elementen zitten. Al met al was de avond zeer onderhoudend door de wisselingen zowel in bezettingen als in sfeer en genieten voor de jazzliefhebbers die hier op af waren gekomen.
Bezetting Strings Get Wings:
Pierre Blanchard - viool
Herman van Haaren - viool
Oene van Geel - altviool
(Site Zapp)
Emile Visser - cello
(Site Zapp)
Paul van Kemenade - altsax
(site)
Niko Langenhuijsen - bas
Pieter Bast - cajon
Bezetting Paul van Kemenade Quintet & Yuri Honing, Toon de Gouw:
Paul van Kemenade - altsax
(site)
Yuri Honing - tenorsax
(site)
Toon de Gouw - trompet
Louk Boudesteijn - trombone
Jeroen van Vliet - piano
(site)
Wiro Mahieu - bas
Pieter Bast - drums
Geïnteresseerd in CD's?
Dinsdag 17 Januari 2006 at 3:25 pm
Zuco 103 laat Beauforthuis op zijn grondvesten schudden!
Door Marina den Hartog met foto’s van Ellen van Geel, genomen tijdens Lowlands 2005 (klik de fotos voor vergroting).
Zondag 15 januari stroomt het
Beauforthuis in Austerlitz aan het einde van de middag snel vol. De zaal heeft vandaag alleen staplaatsen en ademt de sfeer van een feestje voor intimi. Er is een buffet waar soep en tapas gekocht kunnen worden. Hier gaat zo meteen om 17.30 uur een swingend optreden plaatsvinden van de succesvolle formatie Zuco 103 die intussen op talrijke podia in binnenland en buitenland heeft gestaan, waaronder recentelijk Japan.
De muziek van Zuco 103 laat zich niet gemakkelijk in vakjes stoppen. Volgens de programmakrant van het Beauforthuis is het een mix van Braziliaanse samba, een beetje dub, jazz, dance, Afro-Cubaans, Ethiopisch en West-Afrikaans en veel elektronische elementen. Zuco geeft deze maand een aantal akoestische concerten onder de naam Zuco 103 Acústico. Op 4 januari, gaf de groep een fantastisch concert in het nieuwe Bimhuis in Amsterdam (zie
recensie elders op deze site).
Wie bij akoestisch denkt aan een kleine bezetting heeft het mis. Behalve
zangeres Lilian Vieira, Stefan Kruger op drums en Stefan Schmid op toetsen “ de vaste samenstelling van Zuco 103 “ staan vanavond ook percussionist Claus Tofft (percussie), Lesley K ¼hr (basgitaar), Alvin Lewis (gitaar) en Jasper Blom (saxofoon en klarinet) op het krappe podium van het uitverkochte Beauforthuis.
Het concert is zeer de moeite waard hoewel de geluidskwaliteit “ om een mij onbekende reden - niet haalt bij die in het Bimhuis eerder deze maand. Het Beauforthuis is een leuke locatie, maar eigenlijk niet zo geschikt voor een groep van deze omvang. Daarom is het des te charmanter dat Zuco 103 t ²ch geprogrammeerd staat, iedereen een beetje ‘inschikt’ en de musici er ook graag spelen. Volgens de aankondiging gaat het om een kroegconcert en dat is te merken. Tijdens rustige nummers praat het publiek hinderlijk door.
Na de pauze neemt het dansgehalte van de nummers toe en komt de zaal goed los. Direct voor het podium is een behoorlijk aantal mensen aan het dansen. De sfeer zit er goed in. Een deel van het publiek is intussen zo enthousiast dat het zelfs blijft klappen wanneer dat helemaal niet de bedoeling is, zoals bij een fraai duet tussen saxofonist Jasper Blom en toetsenist Stefan Schmid. Jammer, maar een kroegconcert is nou eenmaal geen concertzaal. Zuco 103 was wederom geweldig, maar is eigenlijk te ‘groot’ voor een klein podium.
• Website:
Zuco 103
Dinsdag 17 Januari 2006 at 10:10 am
Emergenza Festival 3 - The Batcave 013
Door Floris de Moel met foto's van Ellen van Geel (klik op foto's voor vergroting)
Emergenza is de grootste internationale concertorganisator voor ongetekende bands. Zaterdag 14 januari 2006 was de laatste van vier voorrondes in the Batcave van het Tilburgse
013 voor deze maand. Ook deze avond weer een afmelding want Wastelands heeft afgezegd. Dus er resteren, net als de dag ervoor, zeven bands die strijden om de vier plaatsen in de volgende ronde. Wat meteen opvalt is dat het een stuk drukker is dan de voorgaande dagen, het voordeel van een zaterdag?
A59
De eerste band
A59 (2e fotoserie links) komt uit Vlijmen. Ze spelen vrolijke, aanstekelijke popmuziek. Aangename rustige nummers met een mooie melodielijn en een duidelijke kop en staart. Zangeres Anne heeft een heldere stem, die vooral bij de rustige nummers het best tot zijn recht komt. Geen van vieren zijn het uitstekende muzikanten, maar hier geldt vooral dat het product meer is dan de som van de afzonderlijke delen. Duidelijk is dat ze plezier hebben en dat dit voorop staat.
Jam
Jam, een viermansformatie uit Oosterhout, speelt rock/alt-rock. De zelfgeschreven nummers zijn simpele rocknummers en missen overtuigingskracht. Zanger Jeroen begint met een wat valse start maar weet zichzelf na één nummer goed te herstellen. Helaas zit er weinig variatie in zijn stem en neigt zijn podiumpresentatie naar het irritante. Ook gitarist Martien en bassist Boudewijn kunnen het totaalbeeld niet opkrikken. Breaks lopen niet lekker en het geheel komt wat rommelig over, kortom een magere prestatie van deze mannen uit Oosterhout.
Marooned
Zij wisten echter wel direct te overtuigen,
Marooned (tweede fotoserie rechts). Met hun stevige, pakkende rocknummers vulde deze viermansformatie uit Oss de Batcave met een muur van geluid. Peter van Leeuwen wist, ook hij na een valse start, met zijn rockstem wel de zaal te blijven boeien. Met momenten heeft zijn stem zelfs iets weg van Eddie Vedder, maar dan iets zwaarder. De rest van de band, Armand Thijsen op gitaar, Richard Jansen op bas en Edwin van Lieshout achter de drums, vormen duidelijk een eenheid. Ook deze band heeft er duidelijk plezier in, een fijne presentatie en het optreden verveelt geen moment.
The Value of Confession
Deze jonge jongens, tussen de 14 en 19 jaar oud, uit Oldenzaal speelde vlotte emo-rock. De zelfgeschreven nummers van
The Value of Confession (2e fotoserie midden) waren goed qua opbouw maar technisch te hoog gegrepen. Het geheel kwam wat rommelig over, maar laat deze jongens nog een tijdje oefenen en ze gaan het helemaal maken. Zelf was ik erg onder de indruk van de jongste van het stel, Jascha Jochem achter het drumstel. Ondanks zijn leeftijd en zijn kleine verschijning wist hij als een beest te drummen. Het totaalbeeld is aangenaam en heeft een hoge aaibaarheidsfactor.
Erazer
Het was duidelijk te horen waar de Eindhovense heavy-metal band
Erazer (1e fotoserie midden) de inspiratie vandaan heeft gehaald. De nummers waren allen doordrenkt met een sausje Iron Maiden. De vier mannen en hun frontvrouw speelde technisch goed, strak in het ritme en een muur van geluid, maar het kon de zaal niet mee krijgen. De muziek is achterhaald, had niets vernieuwend en had zo van een metal-album uit de jaren 80 kunnen komen. Zangeres Angelique de Jager wist hier met haar bijdrage ook niets aan te veranderen. Niks geen lieve, zachte, vrouwelijke vocal maar een zware metal-stem waar menig zanger jaloers op kan zijn. Dit werkte eerder in het nadeel, dan in het voordeel van Erazer.
Blind Trash
De verrassing van de avond kwam voor mij van
Blind Trash (1e fotoserie rechts). Deze vijf man sterke band uit Tilburg speelt nu-metal met een geheel eigen geluid in de traditie van bands als Deftones, Life of Agony en System of a Down. Frontman Roelof de Brouwer weet met zijn presentatie de aandacht vanaf de eerste tonen op zich te vestigen. Het publiek deinst letterlijk voor hem achteruit. Hij wisselt zijn rustige emotionele vocal af met een indrukwekkend geschreeuw. Hierbij loopt en springt hij over het podium op en neer en versterkt hij met zijn mimiek en houding het geschreeuw, het moet letterlijk uit zijn tenen komen. De band staat als een huis met strakke vette rifs, allen ter ondersteuning van de frontman. Voor mij de winnaar van de avond.
2NFRO
Als laatste band voor deze avond de uit Eindhoven en Tilburg afkomstige
2NFRO (1e fotoserie links). Duidelijk is dat deze zes man sterke band al meer podiumervaring heeft. De twee frontvrouwen komen natuurlijk en relaxed over en ook de andere bandleden zijn zichtbaar thuis on stage. De band speelt reggae doorspekt met hiphop, soul, rock en jazz. Ook zijn bij één nummer duidelijk Turkse invloeden te horen. Kortom: wereldmuziek en niet verwonderlijk dat ze afgelopen jaar ook al op Festival Mundial gespeeld hebben.
Na het tellen van de stemmen van 2NFRO, dit duurde even want ze hadden zowat heel de zaal mee, kwam de uitslag. Op de zevende plaats is geëindigd Erazer, gevolgd op zes door Blind Trash, ik had hen graag in de halve finales gezien, helaas. De vijfde plaats dus ook niet door, The Value of Confession. In de halve finale van 5 tot en met 9 april zien we wel terug, op de vierde plaats Jam, de derde plaats is voor Marooned, op twee A59 en niet verrassend op één, 2NFRO. Volgende maand weer nieuwe voorrondes, te weten op 9 en 10 februari.
Maandag 16 Januari 2006 at 10:16 pm
Cristina Branco - Traces of Voices in 013 Tilburg
Door Floris de Moel met foto's van Ellen van Geel (klik op foto's voor vergroting)
Van 13 tot en met 22 januari 2006 wordt er in Tilburg het
Traces of Voices Festival gehouden, dit jaar met als hoofdgast “ ‘artist in residence’ - Cristina Branco. Zij woont en werkt een week lang in Tilburg waar ze ontmoetingen aangaat met professionals en amateurs uit de muziekwereld. Daarnaast heeft ze een belangrijke stem gehad in de artistieke invulling van dit festival. Ze zal te zien zijn in een viertal optredens, waarvan zondagavond 15 januari, de eerste was:
Cristina Branco meets Metropole Orkest, in het Tilburgse
013.
Het optreden van zondagavond begint met een set van 45 minuten begeleid door haar eigen band, die ze tussen de nummers door ‘my boys’ noemt. Deze eerste set wordt een reis door traditionele fado aan de hand van verschillende van Branco’s albums.
Het concert begint met een ingetogen nummer begeleid op vleugel door Ricardo Dias. Wat direct opvalt, is het gemak waarmee Cristina zingt, geheel ontspannen en relaxed staat ze op het podium. Zonder dat het haar zichtbaar moeite kost, gaat ze helemaal op in de muziek. Rustig wiegt ze op de maat van de muziek en tijdens de instrumentale gedeeltes zie je haar, met gesloten ogen, meeneuriën op de muziek. De nummers zijn allen gebaseerd op gedichten (poëzie van ondermeer Slauerhoff, Carlos Drummond de Andrade en Shakespeare) en tussen de nummers door vertelt ze, haast verlegen, waar de nummers over gaan. Oude, traditionele gedichten over de liefde en romantiek, over Portugal en Lissabon worden afgewisseld met nummers over de dictatuur en onderdrukking waar Portugal onder geleden heeft. Vrolijke vlotte nummers worden afgewisseld met droevige en ingetogen stukken. Cristina weet als geen ander de emotie van het verhaal in de muziek te leggen en ook al versta je geen Portugees, je voelt waar de nummers over gaan. Naast vleugel wordt Cristina geheel akoestisch begeleid op Portugese-gitaar, gitaar en basgitaar. Haar begeleiders zijn stuk voor stuk rasmuzikanten en het samenspel tussen de heren verloopt vlekkeloos.
Cristina Branco is niet alleen fado. Zelf zegt ze: “Als fado een aquarium is, sta ik met één voet in het water en met één voet buiten de bak”. Dit krijgen we in het tweede gedeelte te horen. Samen met het Metropole Orkest brengt ze een gevarieerd aantal nummers ten gehore die geïnspireerd zijn op Portugese folklore en traditie. Dit zijn voornamelijk volksliedjes, slaapliedjes en kerstliedjes. Ook nu weer vertelt ze in het kort en met emotie waar de nummers over gaan of waarom ze deze heeft uitgekozen. Vooral bij de nummers die haar persoonlijk raken is ze zichtbaar ontroerd. Ook nu weer zie je dat ze helemaal op gaat in de muziek, rustig wiegt ze op en neer, haar ogen vrijwel gesloten en met haar handen en mimiek de emotie uitbeeldend. Haar stem sluit perfect aan bij het Metropole Orkest en bij het slotakkoord van een van de nummers smelt haar stem letterlijk samen met de violen van het orkest.
Als speciale gast voor vanavond is Paskal Jakobsen uitgenodigd, met hem en zijn band Bløf, heeft Cristina in het verleden al meer samengewerkt. Het is een mooi gezicht de twee samen op het podium te zien, de grote, stevige Paskal naast de kleinere tengere Cristina. Hun stemmen passen verbazend goed bij elkaar en samen zingen ze het Bløf-nummer ‘Dansen aan zee’, waarbij afwisselend Paskal de Nederlandse tekst zingt en Cristina een Portugese vertaling. Het refrein wordt samen in het Nederlands gezongen, zij het door Cristina wat weifelend, kijkend naar Paskal of ze het goed doet. (dit nummer is te beluisteren via
miwian.nl. De tekst is ook via deze link te vinden) Het tweede nummer dat ze, vanavond voor het eerst life, spelen is een nummer wat ze afgelopen jaar samen geschreven hebben toen Bløf in Portugal op bezoek was. Dit nummer komt ook op de nieuwe CD van Bløf te staan.
Na dit uitstapje in de Nederlandse popmuziek, gaat Cristina verder met de Portugese nummers begeleid door het Metropole Orkest . Na een staande ovatie komt Cristina nog twee maal terug voor een toegift alvorens ze definitief in de coulissen verdwijnt.
Na deze avond zal Cristina nog te zien zijn op vrijdag 20 januari in
Paradox, waar ze in een sessie met Tilburgse jazzmuzikanten haar jazzkant zal laten zien.
Op zaterdag 21 januari zal ze in de
Concertzaal te Tilburg repertoir ten gehore brengen van haar favoriete latijnse collega’s, dit samen met een 200-koppen tellend, speciaal voor deze avond samengesteld koor.
Als laatste is ze op zondag 22 januari te zien in de
Studiozaal voor een liederlijk literaire middag. Hier ontmoet ze schrijver Gerrit Komrij, die haar zal interviewen over literaire en muzikale onderwerpen. Via de VPRO site is een
video van Cristina te zien.
Bezetting
Cristina Branco - zang
Paskal Jakobsen - zang
Ricardo Dias “ vleugel
Alexandre Silva - gitaar
Fernando Mala “ basgitaar
Website:
Cristina Branco
Website:
Bløf
Geïnteresseerd in CD’s?
Zondag 15 Januari 2006 at 11:01 pm
Parade van de hemelse tragedie - Ad Visser & friends
foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
"O, lieve schat ik hou van jou"
Zei de non tegen de nar
De waarzegster sprong op en riep:
"Hou op, je bent in de war."
"Niet doen, tel langzaam eerst tot 10
Of hier, drink eerst iets koel."
Maar ze gaf zichzelf weg die nacht
Op het Festival of Fools.
Dit zijn de eerste twee coupletten van de 1050 coupletten tellende song met de titel 'De parade van de hemelse tragedie' gecomponeerd door Ad Visser
O een show, een klucht, theater
Allemaal in één komedie
Onafzienbare parade
Van de hemelse tragedie
Zondag 15 Januari 2006 at 8:44 pm
Emergenza Festival 2 - The Batcave 013 Tilburg
Door Floris de Moel met foto's van Ellen van Geel (klik op foto's voor vergroting)
Emergenza is de grootste internationale concertorganisator voor ongetekende bands. Vrijdag 13 januari 2006, was de derde van vier voorrondes in the Batcave van het Tilburgse
013. Het programma was iets aangepast, één van de acht bands, PLF, heeft voor vanavond afgemeld. De andere zeven bands strijden vanavond om de vier plaatsen in de volgende ronde. De eerste band, Dirty Bastards, hebben we helaas niet gezien.
Foyler
De eerste band die we wel gezien hebben was
Foyler. Drie jonge kerels uit Breda die hele energieke, prettige punk-rock ten gehore brachten. Het geheel was aangenaam om naar te kijken en luisteren, de presentatie kwam erg natuurlijk over en ze hadden er duidelijk plezier in. Bassist Tajs had een fijne stem, met backing vocals van (de jarige) gitarist Pete en drummer Mitch. De eigen nummers werden afgewisseld met covers, waarbij de cover van UB40, ‘Red Red Wine’, wat minder was. Het uitdelen van rode wijn kon dit niet verhullen. De cover van REM, ‘Everybody Hurts’, was erg goed gedaan in een geheel eigen vertolking.
I-Pro2
Hierna was het de beurt aan de Rotterdamse joy-punk band
I-Pro2. Gestoken in Hawaïshirts maken zus en broer Gabriëla (bas/zang) en David (gitaar/zang) Gonzalez samen met de boomlange drummer Griffin Stuip een vrolijke, niet al te serieuze punk-rock. Met nummers over kikkers, voeten en helden met titels als ‘Feet’, ‘Spiderman’ en ‘I Smell bad’, kun je hun muziek niet al te serieus nemen. Het is jammer dat het geheel muzikaal niet al te sterk is en dat hun podiumpresentatie ook wat energieker kan, dan was het concept van joy-punk beter overgekomen.
Cotton Fever
De jonge Roosendaalse viermansformatie
Cotton Fever maakt alt-rock muziek. De zelfgeschreven nummers werden niet overtuigend gebracht, zeker de eerste twee nummers rammelde het hier en daar. Naarmate de set vorderde kwamen de heren beter in hun spel, maar een minpuntje blijft de zang van gitarist Remco Visser.
Dear Mom
De rockband
Dear Mom maakt stevige rocknummers. Het is jammer dat ze naast bassist Maurice Laurijs en gitarist Sander Schriek geen tweede gitarist hebben, dit was de muziek van Dear Mom zeker ten goede gekomen. De eigen nummers steken goed in elkaar, ze zijn afwisselend en doen denken aan Lenny Kravitz en jaren ’70/’80 rocknummers. Helaas lopen de tempowisselingen en breaks niet helemaal soepel en komen rommelig over; dit ondanks het opvallend goede drumwerk van Barry van Bavel. Zanger Frank Betist moet in het eerste nummer er nog duidelijk inkomen en dit lukt hem pas na de eerste stevige uithalen. Toch blijft hij de overtuigingskracht en uitstraling missen die nodig is als frontman van een rockband. Opvallend was dat het laatste nummer, een cover van Pearl Jam, er ineens wel overtuigend uitkwam.
Anoa Beta
Deze vijf Eindhovense heren van
Anoa Beta stonden als rock aangekondigd maar dit dekt maar gedeeltelijk de lading. Ze wisten vanaf de eerste seconde met een frisse, energieke mix van funk, rock, jazz en ska het publiek te overtuigen van hun kunnen. Zanger Floor van Rijt heeft een prettige stem en een goede podiumpresentatie. De ska en reggae-invloeden komen vooral van slaggitarist Sebastiaan van Elshout. Daarnaast neemt de jonge Robin Lucassen met zijn Gretschgitaar de meeste solo’s voor zijn rekening. Hij is naast rock ook hoorbaar beïnvloed door jazz en andere muziekstijlen. Bassist Remco Hendriks trekt niet alleen uiterlijk de aandacht, al slapping en plukkend weet hij met zijn basgitaar de aandacht te trekken. Het geheel wordt gecompletteerd met het uitstekende drumwerk van Jeroen van Neerven. Een fijne mix met een geheel eigen sound, een band die de potentie heeft om het te gaan maken.
Fair Play Committee
De verrassing van vanavond was dit viertal uit Breda. Een geweldige mix van hiphop, noise, fusion en rock. De frontman, MC OMI, is ondanks zijn betrekkelijke lengte, in staat om met zijn charisma en attitude iedereen te boeien en te overtuigen van zijn verhaal. Naast hem gitarist/bassist Stefan Sewabessy. Deze conservatorium-geschoolde, uiterst getalenteerde jongen wist in de 25 minuten tijd die hij had iedereen te overtuigen. DJ 4 Eyes wist met zijn elektronica de nummers tot grote hoogte te stuwen, niet alleen strakke stevige bas- en drumloopjes, maar ook rustige, sfeervolle ambiëntgeluiden. Het geheel werd afgerond met een eveneens conservatorium-geschoolde drummer. Een band met een eigen opvatting van muziek en terecht wisten ze na hun optreden bij iedereen in de zaal de handen omhoog te krijgen.
Na het tellen van de stemmen volgde de uitslag van deze avond. Zevende en laatste is geworden Dirty Bastards, gevolgd op zesde plaats door I-Pro2. De vijfde plaats, en dus net niet door naar de volgende ronde, is Dear Mom. Dat betekent dat de volgende bands een ronde verder zijn: op vier Anoa Beta, de derde plaats voor Cotton Fever, een verrassende tweede plaats voor Foyler en terecht op één Fair Play Committee.
