Onderwerp: FESTIVAL, LOCATIETHEATER, OEROL

Woensdag 20 Juni 2007 at 08:33 am

Théâtre de l'Unité met Oncle Vania à la campagne

Oncle Vania    la campagne
Oncle Vania    la campagne
Oncle Vania    la campagne

foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)

Oom Wanja van Tsjechov is een klassiek theaterstuk dat door vele acteurs in vele varianten al op het podium werd gebracht. Programmeur Kees Lesius over 'Oncle Vania à la campagne'

‘Met Theatre de L’Unité slaan we eigenlijk twee vliegen in één klap. Eén van de accenten in het programma dit jaar is het wereldrepertoire als inspiratiebron voor locatietheater. Ook willen we meer aandacht aan het straattheater geven. Deze pioniers van het Franse straattheater doen beide. Ze verplaatsen de klassieker van Tsjechov letterlijk naar het platteland. Het publiek wordt op een straattheaterachtige wijze getrakteerd op een eigenzinnige versie van dit repertoirestuk, inclusief low tech ondertiteling, originele filmmuziek, levende dieren, verwarring en uitleg, vuur en strobalen, weids uitzicht en de geur van borsjt.’

Oncle Vania    la campagne
Oncle Vania    la campagne
Oncle Vania    la campagne

Oncle Vania    la campagne
Oncle Vania    la campagne
Oncle Vania    la campagne
Oncle Vania    la campagne
Oncle Vania    la campagne
Oncle Vania    la campagne



Oerol - website
Thé ¢tre de l'Unité - website

Onderwerp: FESTIVAL, STRAATTHEATER, OEROL

Dinsdag 19 Juni 2007 at 11:44 pm

Straattheater terug als speerpunt(je) Oerol

The Pitts
De Glazen Kin
Dot Comedy

Tekst en beeld van Henry Krul (klik voor vergroting)

Het Terschelling Oerol is ooit begonnen naar het idee van het . Begin jaren tachtig gedurende de eerste Oeroleditie haalde “vreemde vogels” de zogenaamde straattheatermakers zoals een Daniël Rovaï, Johnny Melville en Mark Kingsford naar het eiland. De twee eerstgenoemden treden nog steeds op (Daniel Rovaï is ook dit festival present in het muziekprogramma). De afgelopen edities leek het straattheater steeds verder overvleugeld te worden door het schuurtjestheater, werkplaatsproducties en andere locatievoorstellingen. Natuurlijk is Oerol het festival bij uitstek voor locatievoorstellingen, maar of dit ten koste moet gaan van het aloude straattheater?

Vorig jaar al, tijdens het 25-jarig jubileum, zag ik middels de programmering dat het straattheater weer meer plek in de programmering kreeg. Topacts als Tango Sumo , Claire en Leandre, niet goedkoop voor een festival maar wel wereldtoppers, kwamen op het festival optreden. Dit jaar kondigde het festival in persberichten aan het het straattheater oprecht meer aandacht van de organisatie had. Ik ben dan altijd erg benieuwd of zulke toezeggingen bewaarheid worden.
Harrie Harses
Babok
The Others


Inmiddels op het moment van het schrijven van dit artikeltje (het festival is 5 dagen geleden begonnen) heb mijn conclusie wel getrokken. Het straattheater wordt op Oerol weer heel serieus genomen. Niet middels het “inkopen” van dure internationaal hoogstaande acts. Nee, want daar zal het budget, schat ik in, niet voor beschikbaar zijn. Veel goed straattheater komt vooral uit Australië en Frankrijk en is kostbaar. Echter wat ik de afgelopen dagen zoal tegenkwam is doorgaans wel des Oerols en absoluut goed en amusant.

Wat te denken van oudgediende Alex Dandrigde (hij was eind jaren tachtig ook al op het festival) met zijn partner John onder de artiestennaam . Of broer en zus Cessil en Sandy Pitt (), , , (uit ons eigen Nederland), met The Naked Chef en Marlyn Coetsier en Tim Velraeds met de o zo kleine maar grappige . En dan heb ik ‘t nog eens niet gehad over de sympathiek ogende en prachtig accordeon spelende , door programmeur Mariska Verhulst gespot op het Franse Aurillacfestival. Een toppertje! Een andere topper is voor mij het . Geweldig wat deze muzikale dolgekke “gasten” doen. Ook het publiek geniet met volle teugen!

Yoanna
Mimbre
Orchestre International du Vetex


Het festival is op de helft en er komt nog meer moois. Hou in de gaten het . Erg knap en amusant. De Belgische mag je eigenlijk ook niet missen. En zo zijn er vast meer. O ja bijna vergeten: met NAP. Vorig jaar erg succesvol met Iglo zwervend over het eiland. Nu staan ze als Oero-voorstelling voor hotel Oepkes in West Terschelling. Nog even (verder) genieten dus. Ook als je geen kaartjes voor voorstellingen hebt weten te bemachtigen.

En volgend jaar? Voor volgend jaar wordt er nu al weer, tijdens dit festival, gesproken met ervaren straattheaterartiesten met visie zoals Harrie Verkerk (De stijle Want) en Pieter Post over hoe het straattheater volgend jaar een nog hogere status danwel invulling in de programmering kan krijgen.

Oerol - website

Onderwerp: MULTIMEDIA, FESTIVAL, TONEEL

Woensdag 30 Mei 2007 at 8:04 pm

In Muze wordt veel gezocht, maar weinig gevonden

Muze
Muze
Muze

Door Barbara Klomp met foto's van Anna van Kooij en Muze (klik voor vergroting)
Gezien op Festival aan de Werf Utrecht


Het is donker, we zien vier grote schermen waarop de beelden van bewakingscamera’s te volgen zijn. Op de grond ligt een man. Links van het toneelbeeld zien we percussionist Marcel Andriessen, rechts van de ‘toneelvloer’ zit celliste Saartje van Camp.
Op de bewakingsbeelden zien we een verlaten pand. Dan gaat er over een van de vier beelden het licht van een zaklantaarn. Kort daarna zwaait er licht over de toneelvloer. De man op de grond komt langzaam overeind.

Het is het begin van de voorstelling Muze, een voorstelling waarbij de toneelwerkelijkheid overgaat in een filmwerkelijkheid en vise versa.
De man staat op, de vloer kraakt. Het is een vloer gemaakt van videobanden. Een archief van het collectieve geheugen, gevangen in flarden van opnames.
De man valt op zijn knieën, pakt een videoband uit de vloer en trekt de tape eruit. Op de beelden achter hem zien wie de tape zich versnelt afspelen. Een onderbreking laat de film doorspelen, we zien flarden van interviews. Teksten over kunst, maar meer nog over de liefde. Over het vinden van de liefde, of de onbereikbare liefde. De acteur/zanger op het toneel zingt in het Duits, ‘Ich such dich’. In zijn zoektocht pakt hij een volgende tape. Op het grote scherm is hij nu op de rug te zien. Alsof het scherm tevens camera is en live opname maakt. Maar dan gaat het beeld achteruit. We zien in rewind het publiek binnenkomen en een plaats zoeken. We zien de man, met achter hem een prachtige vrouw die alleen in de filmische werkelijkheid lijkt te bestaan.

Dan verandert de film weer. Op het doek zien we acteur Raymond Spannet. Zijn teksten zijn theoretisch, en gaan allen over het archief van onze fantasie, of dromen. “Men voelt in het archief de onderlinge samenhang der delen, die niet zonder elkaar kunnen bestaan en slechts in samenhang kunnen worden begrepen.”

En daar legt hij dan ook meteen de vinger op de zere plek van deze voorstelling. Want hoe mooi bedacht allemaal, de samenhang van de elementen is soms wel erg weinig. De makers, en , vragen wel erg veel van het associatief vermogen van de toeschouwer en leggen de nadruk te veel op de vorm, waardoor de inhoud wel erg in het vage blijft.

De veelvoud aan onderdelen en disciplines roept meer vragen op dan er beantwoord worden. De voorstelling kent zeker zijn kracht. De muziek met vervreemde toneel- en
filmbeelden wekt soms een prachtig droomgevoel op en leunt tegen het hypnotiserende aan.
Maar deze verschillende disciplines en waarheden die in elkaar overlopen zijn mooi, maar geven geen antwoorden. Filmbeelden van de roodharige danseres Doris Madreiter zijn prachtig, we kunnen begrijpen dat zij zijn Muze is, dat het “Ich such dich” op haar slaat. Maar verder dan esthetisch mooi gaat het niet.

Wanneer de vloer met videobanden onder het achterdoek verdwijnt, zingt de man op het toneel zijn laatste lied. Hij heeft gevonden wat hij zocht. Voor het publiek is dat helaas wat onduidelijker. En dat is jammer, want alle ingrediënten van deze voorstelling zijn goed. De zoektocht had alleen iets verder mogen gaan, zodat niet alleen de maker, maar ook het publiek vindt wat er gezocht wordt.

Arnoud Noordegraaf - website

Onderwerp: POP-ROCK

Dinsdag 29 Mei 2007 at 08:26 am

Venice doet alles voor haar fans

Venice
Venice
Venice

Door Ellen van der Kemp met foto's van Maarten Grootendorst (klik voor vergroting)

De Amerikaanse folk/country-rock-band Venice, bestaande uit de broers/neven Kipp, Mark, Michael en Pat Lennon, gaf donderdag 24 mei een concert in het Paard van Troje in Den Haag. Nadat Venice de laatste jaren veel heeft opgetreden in theaterzalen, vroegen de Nederlandse fans zich af wanneer hun favoriete band weer eens het clubcircuit zou bezoeken, zodat ze niet op stoeltjes hoefden te zitten. Venice reageerde daar meteen op met een klein maar fijn clubtoertje in het Nederlandse clubcircuit. De band maakt van deze gelegenheid gebruik nummers te laten horen van hun Garage Demos 3. Volgens henzelf niet echt een nieuw album, maar een verzameling ‘aardige nummers die nog op de plank lagen’. De nieuwe songs worden afgewisseld met nummers van het laatste officiële album dat uitgebracht is, Amsterdam, en oude bekende nummers waarop zachtjes meegezongen wordt, zoals ‘Everybody’s Opium’ ‘Always’. De fans die zo graag een clubtour wilden, staan er wat gezapig bij. Er wordt hier en daar meegezongen bij de bekende nummers, gedanst wordt er amper. Het had eigenlijk net zo goed een zitconcert kunnen zijn. Veel verschil maakt het niet. Wel hebben de fans massaal de fotocamera meegenomen, want bij de concerten van Venice mogen altijd foto’s gemaakt worden. De fans schieten er lustig op los en hebben vast mooie plaatjes van dit musicerend gezelschap dat volledig opgaat in hun songs. Venice wordt vaak in een adem genoemd met Crosby, Stills, Nash & Young en het is de vergelijking meer dan waard. De kracht van deze band ligt, net als de vier bovengenoemde zangers, in de vaak schitterende polyfonie. Onder de songs van Garage Demos 3 bevinden zich een aantal liedjes die dat goed demonstreren. ‘When I think of you’ begint a capella, zodat de vocale capaciteit van de band extra goed te horen is. Voor alle meerstemmige stukken, waarvan er veel in de muziek van Venice zit, geldt dat ze spatzuiver uitgevoerd worden.

Venice
Venice
Venice


Naast lovesongs, heeft Venice ook een aantal geëngageerde nummers geschreven, ‘Most of us’, ‘Throw away these bottom chains’ (over discriminatie) en ‘Please dont talk about life to me’, vormen een mooie afwisseling met de soms wat zoete liefdesliedjes. Halverwege het concert ontstaat er pas echt contact met het publiek en gaat het publiek als reactie daarop ook wat enthousiaster meedoen. Met de ondertussen traditionele slotsong ‘Till we meet again’, sluit Venice het officiële concertgedeelte af. Voordat Venice met de toegift begint, wordt eerst een jarige fan toegezongen. En daarbij voldoet niet alleen Happy Birthday. Voor de gelegenheid hebben de vier zangers ‘Lang zal ze leven’ geleerd, in het Nederlands dus en uiteraard meerstemmig!. Hoogtepunt van een Veniceconcert is altijd het mooie vierstemmige ‘The Familytree’. Tijdens de toegift komt het publiek, beter laat dan nooit, toch nog echt los. Ook de zangers houden zich niet meer in. Met een medley van nummers van the Rolling Stones, Sam Cook en Lou Reed, zet Kipp Lennon een perfecte imitatie van Mick Jagger neer. Als het concert dan na twee uur onafgebroken muziek echt afgelopen is, is de band nog lang niet moe. Althans het is ze niet aan te zien als ze achter in de zaal plaatsnemen aan de tafel die klaar staat om handtekeningen uit te delen, platen te signeren en foto’s te laten maken. Ook dit is een traditie van Venice. Na afloop van elk concert is er tijd voor een lachje en een praatje. Alles voor de fan.

Het volgende concert van Venice in Nederland is 7 juli op Bospop in Weert. In september houdt Mark Lennon een solotour in Nederland. Kijk hier voor meer informatie.

- website

Bandleden:
, , en
Bass:
Percussie:
Keyboards:

Onderwerp: FESTIVAL, STRAATTHEATER

Maandag 28 Mei 2007 at 09:39 am

Fries Straatfestival is blijvertje

Altrego
Lieselotte Motte
Jashgawronksy Brothers

Tekst en beeld van Henry Krul (klik voor vergroting)

Iedere laatste zaterdag van mei is het raak in Leeuwarden. Als je van straattheater en leuke frisklinkende, vooral jonge bandjes houdt en misschien ook nog in noordelijk Nederland woont, dan mag je dit niet missen.

Nou, ik woon dus niet in het noordelijk gedeelte Nederland maar ben als liefhebber van goed (internationaal) straattheater (in een leuke entourage; ook niet onbelangrijk) altijd wel present. En dat al sinds de afgelopen 5 jaar. Zolang bestaat dit festival namelijk in zijn huidige vorm.
Programmeur Sylvia van den Berg, gepokt en gemazeld in de wereld van het internationale straattheater, weet ieder jaar weer een programma samen te stellen waarbij een ieder, kind, jongere en volwassene, aan zijn/ haar trekken komt. Geen grote dure spektakelvoorstellingen, daar is geen budget voor en past ook niet in het concept van het festival, maar veel kleine, al dan niet mobiele, voorstellingen.

Afgelopen zaterdag was ’t dus ook weer zover. In het centrum van de stad langs de Nieuwestad, Lange Pijp, op het Raadhuis- en Waagplein, maar ook in een wat rustiger omgeving zoals de tuin van de Fryske Akademy en de Prinsentuin had je de voorstellingen voor het uitkiezen. En als je niet kiezen kon of wilde dan had je een dikke kans dat je ineens oog in oog stond met een drietal giraffen van Teatro Pavana of de knotsgekke Mathilda & George. Op het Waagplein bouwde de Zwitserse kunstenaar gedurende de gehele middag aan zijn bamboe-installatie bestaande uit 50 bamboe stokken en touwtjes. Bijzonder hieraan is dat, terwijl hij bouwt, ook continu op het bouwwerk zelf staat. Al doende werkt zich zo 5 meter recht omhoog. Bijzonder knap.
Rondzwervend als oud vrouwtje met een paraplu met allerlei touwtjes daaraan vast was (Dld) met haar Konzert f ¼r 60 zugehaltene Ohren. De bedoeling was dat je twee touwtjes tweemaal om een vinger draaide en daarna je de vingers in je oren stopte. Op dat moment toucheerde Lieselotte met een houten pollepel andere attributen zoals een eetlepel die ook aan een touwtje aan die paraplu hing. Het resultaat leverde, aan de gezichten van de “deelnemers” te zien, een zeer bijzondere geluidservaring op. Gedurende geruime tijd gedurende de middag konden telkens vier mensen tegelijkertijd van deze ervaring genieten. Klein maar fijn.

Jashgawronksy Brothers
Georg Traber en Heinz Baut
Publiek


In de tuin van de Fryske Akademy speelde een programma af dat bij uitstek geschikt was voor jonge kinderen (ook zeer geschikt voor volwassenen overigens). Neergestreken was uit Duitsland met de voorstelling Aloha Hé. Deze voorstelling van slechts 18 minuten bestond uit prachtig poppenspel (met prachtige uit hout gesneden poppen) rondom een mannetje en een vogel die elkaar ontmoeten tijdens een vakantie in een bootje. Ze kunnen het eerst niet zo goed met elkaar vinden. Zodra ze echter door een haai bedreigd worden besluiten ze vrienden te worden........
Tevens speelde meerdere keren gedurende de middag Ruut van Hooft zijn altijd grappige act Der Baloenenknakker.

Naast straattheater en bandjes was er deze editie ook plek ingeruimd voor de locatievoorstelling Zaakjes door . Geïnteresseerden die vroegtijdig gratis kaartjes hadden bemachtigd (er dat waren er maximaal 120 stuks) gingen onder begeleiding gedurende ruim 90 minuten langs een zestal kleine winkeltjes alwaar een aantal toegewijde winkeliers (en hun klanten) de wereld lieten zien die achter hun glimlach verscholen ligt. Een aantal lokale winkeliers (o.a. een slager en kapper) hadden hiervoor enkele momenten gedurende de middag hun winkel beschikbaar gesteld. .....en zat je toevallig al bij de kapper wanneer de voorstelling “langskwam” dan maakte je ineens deel uit van een mini-voorstelling......

Een andere bijzondere voorstelling was die, van de voor mij volkomen onbekende, met Boom, Brush, Crush. Deze drie mannen met vet aangeplakte nepbaarden zeggen uit Armenië te komen alwaar ze gevormd zouden zijn door ene Alga Pescaturian, een beroemd componist met een sterke voorliefde voor vreemde instrumenten. Nou of dat allemaal waar is werd mij niet duidelijk. Ik heb mijn twijfels maar dat is verder niet van belang. Wel duidelijk was dat de mannen heel muzikaal en grappig waren en daarnaast ook nog heel creatief waren met, inderdaad, zeer vreemde instrumenten zoal bijvoorbeeld een zak chips en een fles spuitende frisdrank. Een zeer amusant optreden!

Naast deze voorstellingen was er veel neer aan straattheater te zien. Leuk, gezellig en allemaal gratis.

Jan Akkerman
Stichting Winkelstraat
Stichting Winkelstraat


De festivaldag duurde nog tot na middernacht met ondermeer op het programma The Beatles Revival, een uit Praag komende look-a-like band die mede door hun gelijkenis nauwelijks van de echte Beatles te onderscheiden zouden zijn. Ik heb dat niet meer gezien. Wel gezien en gehoord heb ik de Jan Akkerman Band. Op ongetwijfeld het meest ongezellige maar wel grootste plein van Leeuwarden, het Wilhelminaplein nabij Zaailand, stond vroeg in de avond good old, maar nog steeds virtuose Jan Akkerman. Akkerman speelde begeleid door een drietal jonge bekwame musici oud- (Focus) en nieuw materiaal.
En dat het Leeuwarder publiek hem nog lang niet vergeten is bleek wel uit de toestroom van het veelvuldige (40+ publiek). Een mooi toetje voor een dag met veel straattheater-zien in Leeuwarden.

Daarna bleef het nog lang onrustig in de stad.....

Fries Straatfestival - website