Onderwerp: POP-ROCK, FESTIVAL

Zaterdag 30 Juni 2007 at 4:10 pm

Parkpop wordt ondanks regen toch een geslaagd feestje

Johan
Kim Wilde
Maria Mena

Door Emiel Goor met foto's van Berbera van den Hoek (klik voor vergroting)

Het gratis festival zou net als in voorgaande jaren opgedeeld worden in drie grote podia. Het Dommelsch Stage, het Staedion Stage en het Haagse X Stage. Het laatste is een podium voor stromingen als Urban en Jazz, terwijl op de andere twee wat meer verschillende stijlen worden gepresenteerd. Een aantal namen voor de 27ste editie van Parkpop werd al in een vroeg stadium bekend gemaakt. Onder andere , en zouden in het Haagse Zuiderpark gaan optreden. Daar werden , , de Ierse formatie , , de IJslandse en ex-Black Crowes gitarist aan toegevoegd. Op het X Stage zouden onder andere Latino Hip-Hoppers , de Nederlandse en een aantal winnaars van de Urban talentenjacht hun kunsten gaan vertonen.

Het belooft weer een mooie dag te gaan worden, alleen de weergoden lijken daar anders over te denken. De voorspellingen voor zondag waren zeer slecht en dat blijkt niet geheel ongegrond. Het begint met regenen en het houdt niet meer op. Echter, genoeg over het weer. Parkpop draait om de muziek. Ook om de sfeer natuurlijk, maar zonder muziek is er geen sfeer. Stevie Ann heeft afgetrapt op Dommelsch en op het Staedion podium is Beef begonnen. De eerste band op ons programma is echter Air Traffic. Deze Engelse band is vrij onbekend, maar dat zal niet voor lang zijn. Ze maken indierock net pianoinvloeden, maar klinken niet bepaald als Coldplay of Keane, maar ook niet als de Britse punkpop-golf van tegenwoordig. Het is veel melodieuzer en gevarieerder dan dat. Hun eerste album komt pas deze zomer uit. Parkpop heeft hiermee een veelbelovende act in huis gehaald. Hun optreden is erg sterk en de zangkwaliteiten van zanger Chris Wall vallen meteen op. Het is hun eerste optreden op zo’n groot podium, aldus Chris. De band geniet zichtbaar van elk applaus of gegil wat uit het publiek komt. Leuk om die onbevangenheid te zien bij zo’n jonge band.

Air Traffic
Kim Wilde
Marc Ford


Op het Staedion Stage speelt vervolgens . Deze Nigeriaanse Duitse maakt hiphop met soul en reggae invloeden erin. Ze ziet er niet echt gemotiveerd uit en haar praatjes tussen de nummers door hebben ook niet veel impact op de natgeregende kijkers. Dit is ook meer muziek om lekker in het gras te liggen met het zonnetje op je gezicht. Je kunt het Nneka ook niet kwalijk nemen. Ze bedankt het publiek wel voor het feit dat het toch in grote getalen bij haar optreden zijn komen kijken. Weer naar Dommelsch, waar de Amerikaanse soul/funk formatie The Family Stand elk moment kan aantreden. Hun muziek staat vanaf de eerste noten als een huis. Het zijn dan ook stuk voor stuk uitstekende muzikanten met zangeres Sandra St. Victor als middelpunt. Uiteraard wordt hun hit ‘Ghetto Heaven’ niet overgeslagen. Orkaan Katrina die in 2006 New Orleans van de kaart veegde, komt ook nog even voorbij waaien in één van hun superfunky nummers. Regen of geen regen, The Family Stand zorgt voor zonneschijn in het Zuiderpark.

Na The Family Stand kijken we even een paar liedjes van Maria Mena. Vlak voor haar optreden heeft ze, backstage, een gouden plaat van Jan Douwe Kroeske gehad voor de verkoop van haar album, Apperently Unaffected. Hierdoor is ze zo geëmotioneerd geraakt, dat ze op het podium haar tranen laat lopen. Een mooi moment. Je ziet niet vaak dat een artiest zo begaan is. Dat ze hierna wat minder zuiver zingt is haar vergeven.
Op het Staedion Stage staat een ex-gitarist van een wereldberoemde band. De gitarist heet Marc Ford en de band The Black Crowes. De bandnaam zal wellicht meer belletjes doen rinkelen. Voorafgaand aan het optreden is het wachten op Jan Douwe, maar als die niet komt opdagen, begint de band maar met spelen. Marc Ford en zijn band staan voor lekkere Southern rock in de stijl van Lynyrd Skynyrd. Hij heeft waarschijnlijk een kater. Ik zou geen andere reden kunnen verzinnen om met dit weer een zonnebril op te hebben.

Op het Dommelsch Stage staan er dan nog twee bijzondere bands op het programma. Allereerst Johan, dat vorig jaar nog op Lowlands stond. Zeker geen nieuwkomer deze Nederlandse band. Sinds ze in 1997 hun debuutalbum uitbrachten hebben ze een grote schare trouwe volgelingen gekregen. Johan is een goed geoliede machine die zelfs met wat wateroverlast niet vastloopt. Ze staan zeer geconcentreerd op het podium en de passie voor hun muziek druipt er werkelijk vanaf. Het enige wat bij deze band ontbreekt is een opvallende frontman. Jacco de Greeuw is nu niet de meest opvallende figuur. Misschien is dat ook wel juist de kracht van Johan; opvallen door niet op te vallen. Het publiek maalt daar niet om en bedankt de band met een luid applaus.

Nneka
The Frames
Family Stone


Na Johan is het de beurt aan een Ierse band, The Frames. In februari speelden ze nog een opmerkelijke set in het Paard van Troje. Daar gooide een overlaat een flesje water naar frontman Glen Hansard’s hoofd, wat ervoor zorgde dat het concert bijna werd afgebroken. Hansard is een gepassioneerd mens en wil van elk concert een magisch moment maken. Vandaag zal dat een zware klus worden. Er staan immers niet alleen Frames-fans in het publiek. Dit komt uiteraard helemaal goed. Hij krijgt het publiek zelfs zover om op een paar liedjes mee te zingen. Als een kerel over het hek springt, het gastenvak in, legt Hansard het optreden even stil. De man wordt door de security namelijk op hardhandige wijze het vak uitgewerkt. “It’s a free concert right? So you’re free to do whatever the fuck you want!” Zo kennen we Glen Handsard weer. Het blijven natuurlijk Ieren. Veel mensen hebben het uitstekende optreden van The Frames afgekeken en moeten zich dus haasten, want Kim Wilde is al begonnen aan haar slotact.

Helaas is er wat rumoer geweest in het persvak, waardoor ik er niet meer inkom. Het schijnt dat wat mensen uit het gastenvak in het persvak zijn geklommen. De daar aanwezige fotografen waren niet blij verrast door deze lieden, die met hun mobiele telefoons foto’s aan het schieten waren. Kim Wilde doet wat ze al jaren doet. Ze speelt haar hits, waaronder Kids In America. Ook wordt er een mooie versie van Depeche Mode’s Enjoy The Silence gespeeld. Het is erg zonde van het weer. Daardoor staat er nu slechts een klein gedeelte van de 175.000 man naar haar te kijken en ze verdient beter.
Dan om half tien zit Parkpop 2007 erop. Er waren leuke acts, met als hoogtepunten nieuwkomers Air Traffic en The Frames. Verder waren er een hoop leuke acts te zien, voor elk wat wils. Volgend jaar alleen graag weer een lekker zonnetje.

Parkpop - website

Onderwerp: FESTIVAL, LOCATIETHEATER

Woensdag 27 Juni 2007 at 8:56 pm

De Vogelfabriek met Flater

Flater (foto Berbera van den Hoek)
Flater (foto Robin Vogel)
Flater (foto Berbera van den Hoek)

Door Ellen van der Kemp met foto’s van Berbera van den Hoek en Robin Vogel (klik voor vergroting)

Een vrouw in een rood broekpak, de naad van de broek tussen haar billen, uitgelopen mascara en vervaagde lippenstift (Sanne Vogel) schenkt wodka in voor het publiek dat in grote getale naar de tent is gekomen waar De Vogelfabriek vanavond speelt. Sanne Vogel staat voor het zesde jaar op de Parade en is daar een graag geziene artiest. Dit jaar staat Egbert-Jan Weeber aan haar zijde, bekend van onder andere Oesters van Nam Kee en Van God los. Egbert-Jan, of Eggie voor ingewijden, is gekleed in een blauw fanfarejasje en een witte bontmuts. Van het ronde podium met wit wollig tapijt komt harde gitaarmuziek. De twee artiesten die hier op het podium staan, zijn ‘autodiedacht’. Ze hebben geen toneelschool gedaan, maar hebben alles zelf uitgevonden. Ze praten graag over zichzelf en drinken zich laveloos aan de wodka. “Ik ben mijn identiteit kwijt”, zegt Sanne, “Ik ook”, zegt Egbert-Jan. “Lekker hè, zo’n identiteitscrisis?” In een fantastische verkleedscène zoals, volgens mij, alleen Sanne Vogel die kan neerzetten, gaat het broekpak uit en gaat die ene hippe spijkerbroek aan die je zo graag wil passen, maar eigenlijk net niet past en dat leuke t-shirt dat net te klein is. Maar Vogel laat zien dat je zo’n spijkerbroek nog best kunt dragen en dat t-shirt trouwens ook. (Voor de vrouwelijke fans: Ook Eggie gaat uit de kleren. Tot hoever zal ik niet verklappen.) Er zijn veel meer dingen in het leven die het vaak net niet zijn: je kapsel, de kleur van je laarzen. Ook Eggie blijkt niet perfect: hij heeft last van kalknagels, zwemmerseczeem en een wijvenkontje.

Flater (foto Robin Vogel)
Flater (foto Berbera van den Hoek)
Flater (foto Robin Vogel)


Sanne en Egbert-Jan zetten twee geweldige typetjes neer: hilarisch, maar toch nog net herkenbaar genoeg. Ze steken de draak met mensen die niet om kunnen gaan met roem, met de problemen van de huidige jeugd, maar ook met zichzelf. Volgens Egbert-Jan gaat er geen voorstelling voorbij of Sanne staat met haar dikke kont te wapperen in een te kleine broek en volgens Sanne is Egbert-Jans carrière gebaseerd op de twee maanden durende relatie met Katja Schuurman. Sanne: “Egbert-Jan is niet verder gekomen dan de roddelbladen.” Egbert-Jan: “Sanne stond wel in de serieuze pers: In de Volkskrant stond dat Sanne Vogel putten in haar benen heeft! En hoe lang kan je eigenlijk aanstormend talent blijven?”

Dat de Vogelfabriek dit jaar weer op de Parade staat is terecht, want Sanne Vogel weet wederom een hilarische voorstelling neer te zetten. Maar ik ben inderdaad nieuwsgierig hoe een voorstelling van Vogel eruit ziet zonder dat de nadruk gelegd wordt op haar figuur. Egbert-Jan mag ondertussen een indrukwekkende cv opgebouwd hebben, hij blijft toch een beetje de uitstraling van een soapster houden. Maar hij werkt hard om van dat imago af te komen en ik ben benieuwd wat we nog meer van hem te zien krijgen.

De Parade - website
De Vogelfabriek - website

Makers en spelers: en
Teksten: Sanne Vogel
Vormgeving:
Productieteam: Joost Verkaart, Simone van der Geld, Coosje I. Kuypers en Wouter Zweers.

Onderwerp: NIEUWS

Woensdag 27 Juni 2007 at 4:12 pm

Straatfestival Vlissingen presenteert Circus Ronaldo

Straatfestival Vlissingen presenteert Circus Ronaldo

Menselijke machtsspelletjes worden verbeeld in een romantisch, levend theater. Twee hilarische pizzabakkers, geïnspireerd door Fellini en de restaurantjongleurs uit het oude vaudevilletheater, Goldoni en het feit dat iedereen wel eens de drang voelt om het tafelkleed van onder het feestservies te trekken &hellip De hiërarchie achter de potten en pannen van de pizzameester en de relatie tussen de chef en het keukenhulpje zijn droomsituaties voor deze clowns. Als de keukenkastjes eenmaal opengaan, begint een accordeon zijn eigen leven te leiden, spelen de lepels een tarrantella op de wijnflessen en kan het fragiele en meesterlijke spektakel beginnen.

De pers was laaiend enthousiast: “Hilarische chaos in een subliem spektakel. Een absolute must!” (Het belang van Limburg)
“Ronaldo meemaken is een heerlijke belevenis” (De Standaard)
“De vrolijkste keuken ter wereld” (De Morgen)
“Het resultaat is een perfecte show, een 10 waard. Dit is de kwalificatie die David en Danny verdienen, een 10 voor La Cucina dell’Arte.” (El Pais)

Van 5 t/m 8 juli dagelijks op de Spuikom in Vlissingen. Gaat dat zien: de broers Danny en David Ronaldo, met La Cucina dell’Arte (B)

Toegang €10,00
Aanvang 21.00 uur
Deze voorstelling is gericht op een volwassen publiek, maar kinderen vanaf 12 jaar zijn welkom.

Kaartverkoop: op werkdagen tussen 11.00 en 16.00 uur bij Uit in Vlissingen, de Stadsschouwburg Middelburg en Theater De Mythe in Goes.
Telefonisch: 0118-416662
Internet: www.straatfestival.nl, www.uitinvlissingen.nl

Onderwerp: FESTIVAL, STRAATTHEATER

Dinsdag 26 Juni 2007 at 08:57 am

Kassa! van De Paardenkathedraal

Kassa van de Paardenkathedraal
Kassa van de Paardenkathedraal
Kassa van de Paardenkathedraal

Door Ellen van der Kemp met foto’s van Berbera van den Hoek (klik voor vergroting)

Een supermarkt met een jaren 60 ‘look’ en drie mensen. Daaruit bestaat de voorstelling Kassa! van de Paardenkathedraal. Bettina (Eva van de Wijdeven) is het kassameisje. Er wordt druk gerepeteerd voor straks als de winkel opengaat. Bettina begrijpt wel hoe het werkt, maar haar baas (Henk Elich) kan niet zo goed tegen haar ‘bijdehantigheid’. Hij wil er zeker van zijn dat er niets verkeerd gaat. Alles wordt daarom geoefend: Heeft u een flessenbonnetje? Spaart u Airmiles? Wilt u pinnen? Trek in het snoepje van de week? Er wordt gefantaseerd over wat er allemaal ‘afgetikt’ wordt op de kassa en tussendoor zingt het gezelschap een paar smartlappen (na afloop voor 2 euro te koop op cd). Iedereen brengt een groot deel van zijn leven door tussen de blinkende schappen van de lokale supermarkt. En de kassamedewerker staat er midden in. In de nieuwe Paradevoorstelling van de Paardenkathedraal wordt het publiek een kijkje gegund in de ‘bruisende’ wereld van de supermarkt. Regisseuse Paula Bangels heeft vooral veel aandacht besteed aan het visuele en het muzikale gedeelte van de voorstelling. De scène waarbij Bettina op de rolband loopt ziet er mooi uit, maar door deze accenten is de inhoud een beetje op de achtergrond gebleven. Het publiek kan vooral kijken en luisteren, veel te lachen of te huilen valt er niet. Pas als Bettina moet oefenen met lastige klanten, gaan de mondhoeken omhoog. Misschien is dit nu een voorstelling voor die andere emoties die in de ‘nieuwe’ Parade aan bod komen.

Regie -
Spel - , en

Paardenkathedraal - website
De Parade - website

Onderwerp: MUSICAL

Maandag 25 Juni 2007 at 10:21 pm

Stimulerende primeur met Musical Masterclass

Nurlaila Karim & Jim de Groot
Musical Masterclass
Thom Hoffman

Door Nanny Heijmans met foto's van Patricia (klik voor vergroting)

Jim de Groot introduceerde maandagavond, 18 juni 2007, zijn nieuwe avontuur de ‘ Musical Masterclass’ in het Oude Luxor Theater te Rotterdam. Een jaar geleden kwam hij op dit idee en naar later bleek bestond dit nog nergens ter wereld. Het is, zo bleek maandagavond, een gouden greep en er zullen nog vele masterclasses in den lande volgen.

Heel veel dames treffen wij aan bij binnenkomst in het theater en vooral bij de tafels waar men zich kan laten inschrijven voor de masterclass. Na inschrijving en het ontvangen van een naamsticker begint rond 20.00 uur de voorstelling met een intro door Jim zelf die in het kort uiteenzet wat de bedoeling is van deze avond. Alles kan deze avond, het kan goed of fout lopen, dus even je stem kwijtraken, iemand die plotseling naar het toilet moet, bekijk deze avond maar als een grote openbare repetitie. Dan zingt hij het prachtige lied "Could we be magic" en gaat de avond echt van start. Jim fungeert het grootste deel van de masterclass als presentator. Hij stelt ons voor aan Lucia Marthas en Babette Labeij. Lucia vertelt dat ze de beste leerlingen van haar dansschool heeft gekozen voor een gevarieerd beeld en dat ze bewust niets voorbereid heeft zodat we een zo natuurlijk mogelijk beeld krijgen van wat er zich tijdens een auditie/repetitie afspeelt. Jim neemt het dan even over en nodigt de deelnemers, die een sticker dragen uit, om binnen 3 minuten op het podium te komen. Ruim 70 mensen bestormen van alle kanten het podium. Gezien het grote aantal wordt besloten om 2 groepen te maken. Er worden rijen gemaakt en met begeleiding aan de piano door Jeroen Sleijffer, wordt het lied ‘Can you feel a brand new day’ (The Wizz) ingezet. Babette gaat met de microfoon langs zodat we een idee hebben wat er aan talent staat. De eerste ronde wordt op zang gelet, de volgende ronde telt ook beweging mee, deelnemers krijgen een sticker( verschillende kleuren, verschillende disciplines ) op al naar gelang hun prestatie. Iedereen krijgt de microfoon onder de neus en het refrein van ‘A brandnew Day’ is dan het enige wat nog telt. Na de selecties blijft een kleine groep over en het gedeelte wat afgewezen wordt gaat onder groot applaus weer terug naar de zaal.

Q & Jim de Groot
Jamai Loman
Michael Diederich & Jim de Groot


Dan volgt dezelfde procedure voor de tweede groep.Er blijft uiteindelijk één groep over en dan gaat Lucia aan het werk, dit keer wordt er alleen op dans geselecteerd. Op dezelfde wijze als hierboven wordt beschreven, constant loopt zij langs om een goed oordeel te kunnen vormen. Na de selectie en in overleg met Babette wordt de uiteindelijke winnaar een jonge knul met een hele moeilijke naam beginnend met een Q. Heel snel wordt besloten om hem vanavond mister Q te noemen. Hij is de gelukkige en mag de hele avond meewerken aan diverse scènes.

Musicalartiesten met een grote naam verlenen deze avond hun medewerking. Onder leiding van de ‘masters’ Lucia Marthas (dans) , Babette Labeij (zang), en regisseur Michael Diederich ( acteur, regisseur) zullen de 'leerlingen', Thom Hoffman, Nurlaila Karim en Jamai Loman enkele musical songs van een heel nieuwe regie voorzien. Eerst horen we de ongeregisseerde versie en daarna de ‘nieuwe versie’. Tijdens de masterclass is te zien hoe snel er in musicalland gewerkt wordt en hoe de spelers omgaan met de grillen van een regisseur. Natuurlijk staan ook de drie belangrijkste disciplines uit de musicalwereld centraal: dans, zang en spel. Het publiek krijgt zo een kijkje achter de schermen bij de repetities.

Nadat Nurlaila is voorgesteld door Jim zingt zij" Mein lieber Herr" uit de musical Cabaret. Michael Diederich voorziet deze auditie van zijn vakkundig commentaar en legt uit hoe Nurlaila het anders kan brengen en waarom, wat zijn motivatie is en hoe het er dan moet gaan uitzien. De volgende auditie van Nurlaila ziet er heel anders uit. Door de vele aanwijzingen van Michael heeft het een heel ander geheel gekregen. Het gaat allemaal razend snel, geen uitvoerige discussies, nee, in rap tempo laat Nurlaila zie hoe Michael het wil. Met medewerking van de dansers van Lucia Marthas en een gedeelte van de auditanten wordt het een mooie scène die veel applaus oogst!

Jim de Groot
Musical Masterclass
Nurlaila Karim


De volgende scene wordt gespeeld door Thom Hoffman en Nurlaila. Weer uit Cabaret, het moment dat Cliff Bradshaw vertrekt uit Berlijn en Sally Bowles achterlaat. Thom is een begenadigd acteur en het publiek is muisstil als hij " Bienvenue, willkommen" zingt. Weer regisseert Michael, vult aan tot alles weer een mooi geheel is. Wat zijn wensen zijn, komt ook duidelijk over bij de auditanten. Schitterend om te zien hoe deze man werkt. Michael geeft aan dat hij bewust niets van te voren heeft willen horen om helemaal neutraal met het aangebodene om te kunnen gaan. Hij legt nog even de term " Bursting in the song " uit, het naadloos overvloeien van tekst naar lied., de kracht van musical volgens hem. Alles loopt vloeiend in elkaar over zonder hapering.

Na de pauze is er een optreden van Jamai Loman". Jamai begint met ‘Can you feel the love tonight’. Vaak gehoord echter het blijft een prachtig nummer. Dan stelt Babette het ensemble voor en wordt er aan de zang gewerkt, het moet allemaal strak klinken en van haar mag het niet te zangerig klinken, niet teveel vibrato. Als voorbeeld dient weer het refrein van ‘A Brand New Day’. Er worden lead stemmen, 2e en 3e stemmen gecreëerd en het ensemble gaat 3-stemmig zingen. Eerst wordt de lead partij met 2 personen ingestudeerd en daarna komt er iedere keer een partij van 2 personen bij. Uiteindelijk klinkt een 3 -stemmig geheel.

Lucia werkt daarna aan het dansgedeelte met het ensemble en Mr.Q. Lucia vertelt dat zij altijd op de tekst let en niet op het aantal tellen, want er moet uiteindelijk bij musicals op tekst worden gedanst. Zij legt ook uit dat er een verschil zit in dansen op Nederlandse en Engelse tekst. Hierbij wordt het publiek ook betrokken en kunnen we de armen en benen strekken. Het swingen met de benen doet iedereen goed, zodra de armen mogen meedoen geeft het hier en daar wat problemen. Stemming is opperbest. Het tempo in de show ligt hoog. Vaart is nodig omdat de show niet kan leunen op een decor, kostuums en rekwisieten.

Jeroen Sleijffer
Musical Masterclass
Babette Labije


Dan is het tijd voor de masterclass van Jamai. Hij zingt een prachtig nummer uit "de Hunchback from Notre Dame", genaamd "Outthere". En dan wordt weer eens duidelijk wat een talent Jamai heeft. Zo makkelijk gezongen, maar met zoveel passie! Babette kent Jamai al vanaf zijn 15e jaar en legt uit waarom ze hem zo'n megatalent vindt. Hij zingt met zijn hart, en zoals hij spreekt zo zingt hij ook, spreek- en zangstem zijn met elkaar verweven en dat maakt hem zo uniek. Je hoort niet ineens een andere Jamai. En daardoor brengt hij de boodschap van de song heel goed over bij het publiek. Hij laat ook nog even horen dat het anders kan, meer op de klassieke manier, applaus!

Vervolgens buigt Michael zich over het geheel en verandert iets aan zijn uitspraak, voegt een verhaal aan het lied toe en het wordt een scène.Legt uit hoe hij moet opkomen, waar naar te kijken, hoe zich de scène eigen te maken. Loopt mee tijdens het zingen, blijft aanwijzingen geven . Weer klinkt die dijk van een song en dan volgt een daverend applaus voor Jamai en een zoen van Michael die duidelijk laat blijken helemaal verrast te zijn door het masterpiece van Jamai! Wat is deze jongen gegroeid.

Dan is er de finale, The Wiz wordt in het kort gebracht met een rol voor Jim als The Wiz en Thom die geheel onverwachts te horen krijgt dat hij tot Laffe Leeuw is gebombardeerd, Mr.Q. speelt de rol van Blikkenman en natuurlijk is Jamai de Vogelverschrikker en voor de laatste keer klinkt die avond in het Oude Luxor, het lied ‘Can you feel a brand new day’. Met de dansers en de laatste selectie auditanten en een meeswingende zaal was dit een hele leuke, leerzame en unieke avond. Wij hebben genoten van dit kijkje achter de schermen.