Onderwerp: TONEEL

Donderdag 20 September 2007 at 4:44 pm

Zeg ns AAA “ nog steeds populair

Zeg ns AAA (foto Roy Beusker)
Zeg ns AAA (foto Roy Beusker)
Zeg ns AAA (foto Roy Beusker)

Door Marieke van Soest met foto's van Roy Beusker en Marieke van Soest (klik voor vergroting). Première in het Zaantheater op zondag 16 september 2007

‘Met de assistente van dokter van der Ploeg’. Al vrij snel in de voorstelling schalt deze bekende kreet door de zaal. Met een warm applaus ontvangt het publiek Carry Tefsen. In haar rol als Mien Dobbelsteen vormt zij het hart van de voorstelling, zoals ze al vijfentwintig jaar de centrale rol vervult in het huishouden van de dokter van der Ploeg.

Het huishouden is flink veranderd. Zoon Gert-Jan (Hans Cornelissen) heeft de praktijk overgenomen. Echtgenote Wieb (Kiki Classen) heeft wat moeite met de centrale rol van Mien. De spanning die deze verandering van verhoudingen met zich meebrengt is goed uitgewerkt. Rondom deze basis spelen de ontwikkelingen zich af.
Pim - de zoon van Gert-Jan - is bij zijn vader ingetrokken nu hij zijn studie medicijnen is gestart. Hij helpt een vriendin, die in de problemen is geraakt. Nel, de moeder van Mien komt geregeld op bezoek en natuurlijk zijn er de patiënten. In al deze contacten zijn actuele zaken verwerkt. Ongeplande zwangerschap, omgang met andere culturen, angst voor bomaanslagen: op de welbekende luchthartige, wijze worden ze uitgewerkt en gerelativeerd.
Zeg ns AAA (foto Marieke van Soest)
Zeg ns AAA (foto Marieke van Soest)
Zeg ns AAA (foto Marieke van Soest)


Heel inventief is het ronddraaiende decor. Woonkamer, keuken, spreekkamer, wachtkamer “ elk gewenste ruimte wordt moeiteloos neergezet. Zelfs een badhuis wordt voorgetoverd. Samen met de mix van ervaren en jonge spelers, personages en verhaallijnen vormt het geheel een boeiende voorstelling. Het publiek, waaronder veel bekende Nederlanders, bedankt spelers en creatives met een staande ovatie.

Velen wachten in de foyer om de spelers persoonlijk te bedanken. Foto’s worden gemaakt, interviews gegeven en handtekeningen uitgedeeld. Vooral Job Bovelander, die vandaag de rol van Pim van der Ploeg voor zijn rekening nam, staat volop in de belangstelling van fans. Dan is er ruimte voor de spelers om na te babbelen met familie, vrienden en bekenden in de sfeervolle ambience aan de Zaan.

Kijk voor de speellijst op de website.

Zeg ns AAA - website

Cast:
Carry Tefsen “ Mien Dobbelsteen
Hans Cornelissen “ Gert-Jan van der Ploeg
Kiki Classen “ Wieb van der Ploeg
Coby Timp “ Nel ‘Ma’ Kalkman
Abdembi Azzaoui “ Mohammed Bouazza
Job Bovelander “ Pim van der Ploeg
Kamini Somair “ Sjoemaya Bouazza

Auteurs: Chiem van Houweninge en Marina de Vos

Onderwerp: MUZIEK, DANS, CIRCUS EN SHOW

Zaterdag 15 September 2007 at 10:14 am

Delirium van Cirque du Soleil: een waanzinnig circus van mens en beeld

Cirque du Soleil met Delirium
Cirque du Soleil met Delirium
Cirque du Soleil met Delirium

Door Lana de Wit met foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)

Een storm van beeld en geluid. Zo omschrijft Cirque du Soleil haar voorstelling Delirium die donderdagavond 13 september haar Europese premiere beleefde in Ahoy, Rotterdam. Anders dan bij de vorige voorstellingen van Cirque, was het speelveld niet in het midden van het publiek maar zaten de mensen in een klassieke theater opstelling.

Die storm van geluid viel reuze mee maar visueel was er enorm veel te zien. Een mix van personages daadwerkelijk op het toneel en opgenomen beelden werden geprojecteerd op fijnmazige doorschijnende doeken. Daardoor kon men zowel zien wat er op het toneel gebeurde maar gaven deze projecties een nieuwe betekenis aan die beelden. Zeer mooie en vindingrijke taferelen speelden zich op de doeken af.
Cirque du Soleil met Delirium
Cirque du Soleil met Delirium
Cirque du Soleil met Delirium


Hoofden van mensen die geprojecteerd werden waarnaast een personage op het toneel werd geprojecteerd. Een beeld van een liggende vrouw, veranderend in een jonge vrouw die een ballon op het toneel lijkt aan te raken. Reusachtige deuren, op de doeken geprojecteerd, waar reusachtige mensen doorheen keken. Of er werd een onderwaterscene gecreëerd waarbij het water virtueel binnen stroomde of wegvloeide. Dan weer waren de projecties live action, realistisch, dan weer animatie. Soms op één enkel doek in het midden, dan weer over de volle breedte van de zaal. In de wonderlijke werelden die zo werden gecreëerd, liepen dansers, zangers, acteurs en circusartiesten door elkaar heen. Dans werd afgewisseld met cirussacts terwijl zangers door de scene heen liepen of, wat vaker het geval was, zweefden. Deze bijzondere mix gaf de voorstelling een surrealistische sfeer. Dat mag natuurlijk ook wel met zo’n titel. Tot waanzin, delirium, drijft de voorstelling nu ook weer niet.

Cirque du Soleil met Delirium
Cirque du Soleil met Delirium
Cirque du Soleil met Delirium


De show is opgebouwd uit 20 nummers uit voorafgaande voorstellingen van Cirque du Soleil en opnieuw bewerkt. Deze nummers vertellen het verhaal van een man die in zijn eigen zeepbel leeft, verwijzend naar de huidige moderne samenlevingen waarbij mensen gefocust zijn op zichzelf en waarin computers en televisie apparaten zijn die ons van de buitenwereld isoleren. We komen in zijn droom terecht die hem mee langs allerlei werelden voert, met allerlei bizarre maar ook heel herkenbare personages, zoals trollen, zeenimfen. Afrikaanse krijgers maar ook een gestreste manager die alles naar zijn hand wil zetten. Het mannetje bekijkt vanuit zijn veilige ballon (zeepbel) de situaties die zich onderhem afspelen, uiteindelijk kruipt hij uit zijn schulp en gaat op in deze droomwereld.

Zoals het een echt circus betaamd en in de traditie van Cirque du Soleil, waren er hier ook weer diverse acrobatische circusacts verweven in het verhaal. Je blijft je toch weer verbazen wat deze mensen met hun lichaam presteren. Ook de dansers en acteurs waren enorm indrukwekkend en expressief. Een genot om naar te kijken. Zij werden vergezeld door een aantal uitstekende zangers en muzikanten die ook prominent op het toneel aanwezig waren. Dat had in een aantal gevallen iets minder gekund en dan met name bij de mannelijke musici. Duidelijk werd dat deze geen acteurs zijn en niet op kunnen gaan in het visuele geheel van dansers, acrobaten en acteurs. Zij blijven als act geïsoleerd van de beeldende wereld van dansers, acrobaten en acteurs.

Cirque du Soleil met Delirium
Cirque du Soleil met Delirium
Cirque du Soleil met Delirium


Het bijna twee uur durend muzikale en visuele spektakel werd afgesloten met de aanstekelijke titelsong van de voorstelling Alegria. Zonder een sterke visuele uitspatting zoals dat in de rest van de voorstelling het geval was. Dit keer zweefde er niks door de lucht en ontbrak een indrukwekkende projectie. Helaas geen gepaste afsluiting voor deze voor de rest bijzonder fraaie voorstelling.

Delirium speelt nog tot en met zondag 16 september in Ahoy waarna het tot half december langs 24 Europese steden zal touren. Zie voor informatie.

Cirque du Solein - website

Onderwerp: POP-ROCK

Vrijdag 14 September 2007 at 9:52 pm

The Police is ook na 30 jaar nog steeds genieten

The Police
The Police
The Police

Door Aukje met foto's van Planet.nl (klik voor vergroting)
The Police in Amsterdam Arena Donderdag 13 september 2007


The Police viel in 1984 uiteen vanwege ruzies in de band. Vooral drummer Stewart Copeland kon het niet verteren dat Sting meer verdiende dan de overige bandleden. Op zijn drumstel had hij zelfs de tekst ‘fuck off you cunt’ geschreven die letterlijk op Sting sloeg.
In 1986 traden ze nog een keer op en gingen ze de studio in om nieuw materiaal op te nemen, maar Sting vertikte het om zijn nieuwe nummers aan The Police te geven. Dus namen ze oude nummers op. Sindsdien hebben ze niet meer samen gespeeld. Maar 30 jaar na de oprichting van The Police, staan ze toch weer samen op het podium. Sting heeft de overige bandleden overgehaald om vermoedelijk nog wat geld te verdienen met The Police, want ten tijde van hun succes zijn ze opgelicht.

Maar wanneer ik naar The Police kijk in de Amsterdam ArenA, heb ik niet het idee dat ze weer dikke vrienden zijn geworden. Er is weinig tot geen contact met elkaar, ieder houdt zich bezig met zijn eigen instrument. Daardoor is het concert vlak, al geniet een ieder wel van zijn eigen spel. Zeker in het begin kijkt Sting glunderend de zaal in. Copeland kan het niet laten om steeds zijn drumstokken in de lucht te gooien zonder ze op te vangen, hij pakt gewoon een nieuw setje. Ook worden nummers uitgerekt waarbij ruimte wordt gecreëerd voor de goede gitaarsolo's van Summer.
The Police
The Police
The Police


Opvallend is dat ze alledrie ‘jong’ zijn gekleed. Sting draagt een mouwloos wit shirt met een zwarte strakke broek. Gitarist Summer mag dan een wijder t-shirt dragen maar heeft ook een zwarte strakke broek aan. Drummer Copeland ziet eruit als een jogger: een strak sportshirt, een sportband om zijn hoofd, witte handschoenen en een strakke witte broek. Voor hun leeftijd zien ze er verdraaid goed uit. Leuk detail is dat Sting op zijn oude afgeragde bas speelt.

Ze openen de avond met ‘Message in a bottle’, waardoor het publiek meteen los gaat. En waar ik een aaneenschakeling van hits verwacht, kiest The Police ook voor ander materiaal, zoals ‘Driven to tears’, ‘Hole in my life’ dat overgaat in ‘Hit the road Jack’ en ‘Voices inside my head’ dat overgaat in ‘When the world is running down’. Tijdens het nummer ‘Invisble sun’ worden foto’s getoond van kinderen die te maken hebben met armoede, oorlog, natuurgeweld of misbruik. De foto’s zijn gemaakt door een vriend van Sting, Bobby Sager.

Het is soms even wachten tot er weer een megahit wordt gespeeld en dat wachten lijkt het enthousiasme van het publiek te temperen. Maar wanneer ‘Every little thing she does is magic’ wordt ingezet staat iedereen wild te dansen op de stoelen. De band trakteert het publiek daarna nog op ‘De do do do, de da da da’, ‘Can’t stand losing you’ en de klapper ‘Roxanne’, waarmee de setlist wordt afgesloten.

The Police
The Police
The Police


Bij het eerste nummer van de toegift, ‘King of Pain’, gaat drummer Copeland, ooit de beste drummer van de wereld, net als bij het nummer ‘Wrapped around your finger’ los op een scala aan drumaccessoires wat de nummers sfeervoller maakt.
Het tweede nummer van de toegift, ‘So Lonely’ is goed voor veel springwerk in het publiek en het prachtige ‘Every breath you take’ steelt ieders hart. Met het allerlaatste nummer ‘Next to you’ grijpt de band terug naar het het verleden en laat horen dat ze ooit begon als punkband, en verder is gegaan in de reggae-rock.

Hoewel de nummers lager worden gezongen dan 30 jaar geleden, zingt Sting loepzuiver en overtuigend. Dat doet ook zijn zoon in het voorprogramma, die, als je je ogen sluit, precies als Sting klinkt. Maar ach en wee, dat ArenA-geluid. Daar is een band nog nooit beter van geworden. De band van de zoon van Sting, Fiction Plane, klinkt als een grote brij. Gelukkig voor het publiek komt The Police beter uit de verf. En al is het dan misschien een vlak concert, genieten is het wel, zeker voor de fans van vroeger.

The Police - website en MySpace
Sting - website
Stewart Copeland - website
Andy Summers - website
ArenA - website

Onderwerp: FESTIVAL, STRAATTHEATER

Vrijdag 14 September 2007 at 12:15 am

NEDERLAND IS EEN NIEUW STRAATTHEATERFESTIVAL RIJKER

Banc Public
Delinus
Les Goulus

Tekst en beeld van Henry Krul (klik voor vergroting)

Inmiddels, begin september, loopt het zomerfestivaltheater op z’n eind. Vanaf 19 september zijn gerenommeerde straattheatergroepen als (Fr) en (D) nog te gast op het Robodockfestival en speelt in het weekend 21 -23 september de voorstelling Tocht voor het laatst in Amsterdam. Daarna, gedurende het laatste septemberweekend, heeft het festival Overijssel op Straat nog een tweetal voorstellingsdagen in Raalte en Diepenheim. En vervolgens moeten we voor het meeste straat- en locatietheater naar het buitenland.

Maar n ²g is het niet zover. Dat bleek ook afgelopen zaterdag. Eén van de straattheatertoetjes vond namelijk plaats in mijn ‘hometown’ Amersfoort. Het Amersfoorts Theaterterras dat gedurende de zomer bijzondere voorstellingen op niet alledaagse plekken programmeert mocht voor het tweede achtereenvolgende jaar het straattheaterprogramma tijdens de Amersfoortse Keistadfeesten verzorgen. Nou, dat bleek een goede keuze. Know-how genoeg. En daarnaast was er ook een aardig budget, schat ik zo in.
La Familia Goldini
Leandre
Les Goulus


Want maar liefst 15 internationale gezelschappen waren uitgenodigd die pakweg ruim veertig voorstellingen gaven. Ik doe een greep uit het aanbod:
  • Uit Frankrijk kwamen . De groep heeft meerdere loopacts op hun repertoire staan en had de vrijheid gekregen te spelen wat ze zelf wilden. Ze waren in hun “sterkste” formatie gekomen en speelden interactief tussen het veelal argeloze winkelpubliek hun act de Cupido’s. Daarnaast verrasten ze met hun allernieuwste act t.w. The Horseman, drie gekke mannetjes op schattige minipaardjes, het toegestroomde publiek. Eén en al hilariteit.
  • Ook uit Frankrijk kwam . Het gezelschap bestaande uit een man en vrouw was een aantal jaren geleden op het bekende festival Chalon dans la rue gespot. Nu pas speelden ze voor het eerst in Nederland. Een première dus. Het tweetal danste een poëtische voorstelling rondom een oude Singer naaimachine en, heel nadrukkelijk aanwezig, een kledingrek. Tot mijn grote spijt stond de voorstelling midden in een winkelcentrum geprogrammeerd (je moet de sponsoren ook tegemoet komen&hellip). Jammer, want dit kwam de sfeer niet ten goede. Niettemin, een juweeltje!
  • , een Spaanse clown, met zijn compagnon was ingevlogen vanuit het Spaanse festival Fira Tarrega, alwaar hij twee voorstellingen speelde, om Amersfoort met Play te verwennen. Vorig jaar speelde Leandre deze voorstelling gedurende drie dagen op het Oerolfestival onder Brandaris. Toen een groot succes. En nu niet minder. De man heeft geen tekst nodig en maakt van niets iets prachtigs. Zijn observaties, creativiteit en improvisatievermogen maken hem tot een artiest van wereldklasse.
  • Het nog jonge Belgische gezelschap , voortgekomen uit het circuscollectief Woesh en dit jaar winnaar van zowel publieks- als juryprijs van het ISTF in Gent, was ook present. Leuke jonge gasten met een prima show rondom het shaken van drankjes. Naast Gent sloot nu ook Amersfoort hen in haar armen. Kijk ook hier.
  • Ooit van het kleinste circus ter wereld gehoord? heeft het met Fazzoletto. Slechts twintig mensen kunnen per voorstelling naar binnen en niets ontbreekt. Een orkest, trapezeact, leeuwentemmer, fietsacrobaat en een levende kanonskogel. Alles is er. Inclusief de popcorn. In nog geen 15 minuten snelt de voorstelling voorbij.
  • Papieren hoedjes vouwen. Kinderachtig; of niet?! (Fr) was met Chapeau Magique al op menige Nederlandse festivals zoals Lowlands, Deventer op Stelten, Fries Straatfestival en Reuringfestival te gast. Overal waar hij komt wordt de stad opgefleurd met zijn prachtige creaties. Papieren hoeden in allerlei vormen. En&hellipallemaal door de festivalbezoekers zelf vervaardigd. In nog geen 20 minuten! Amersfoort ging ervoor.
Frietcowboys
Circo Ripopolo
Shake That


Het gaat me te ver om alle acts nader toe te lichten maar stuk voor stuk, groot of klein, mobiel of niet, het programma met verder nog (B) (een hele grote botsauto), (erg fraai soort van kermisvliegtuigje, erg cool en nog te zien op Robodock), de (schiet je eigen friet), (Fr) (knappe acrobatiek, Nederlandse première), (B), (B), , , en onaankondigd op de markt (B) was helemaal top.

Een aantal jaren geleden had Amersfoort Etcetera La Strada dat veel internationaal straattheater programmeerde. Gezelschappen als o.a. Friches Theatre Urbain, Cie. Jo Bithume, Sèmola, Palo Q Sea, Paka en Irrwisch waren te gast. Het was altijd iets om naar uit te kijken. Later kreeg het festival de naam Festival Etcetera. De omvang van het straattheateraanbod binnen de programmering nam snel af. Tegenwoordig omvat Festival Etcetera vooral veel (betaalde) voorstellingen in tentjes of op locatie. Een tendens die veel Nederlandse zomerfestivals volgen. Amersfoort leek min of meer straattheaterarm geworden. Zonde.

Nu na het meemaken van de eerste officiële editie van KIS oftewel Keistad Internationaal Straattheaterfestival denk ik dat Nederland naast de al veelal gratis toegankelijke straattheaterfestivals als Deventer op Stelten, Fries Straatfestival, Overijssel op Straat, het Reuringfestival, Buitengewoon Doetinchem weer een mooi eendaags zomerfestival rijker is. Mij doet zoiets helemaal goed. Ik had hierdoor een erg blije dag.

Theaterterras - website
Keistadfeesten - website
Kunsten op straat - website
Chalon dans la rue - website
Robodock - website
Shake that - website
Chapeau magique - website
Leandre & Claire - website
Les Goulus - website
Banc public - website

Onderwerp: JAZZ, FESTIVAL

Dinsdag 11 September 2007 at 10:44 am

Geslaagde tweede dag Pure Jazz Festival

Benny Golson
Phil Harper
Oleta Adams

Door Serge Julien, foto's Berbera van den Hoek (klik voor groter)
Spuiplein Den Haag - 8 september 2007


New Roots in Jazz luidt de ondertitel van de tweede editie van het tweedaagse Pure Jazz Festival in Den Haag. Want naast jazz wordt het begrip breder getrokken aangezien er ook stijlen te bespeuren zijn als soul, hip hop en world. Nog een stapje verder zal er tijdens deze editie aandacht zijn voor de kunst vormen poëzie en proza.

De eerste editie van Pure Jazz had een teleurstellende opkomst maar dat weerhield de organisatie er niet van om op te gaan voor een tweede editie. Met een prima programmering van veelal Nederlandse jazz en crossover acts en een enkele internationale artiesten is het tweedaagse festival niet uitverkocht maar is er wel meer belangstelling dan vorig jaar. Het jazz evenement wordt gehouden in lokaties rondom het Haagse Spui zoals het Lucent Danstheater, Studio 3, Theater aan het Spui en het Mercure Hotel.

De tweede dag bevat met Benny Golson een legende. De inmiddels 78-jarige Golson (vooral bekend van het nummer Killer Joe) loopt er relaxed bij op het podium en blijkt een praatgrage persoon die de nummers aan elkaar praat met leuke anekdotes. Met onder andere Horizon Ahead en Along Came Betty zet hij een prima performance neer waarin alle speelruimte is voor zijn drie uitstekende begeleiders. Terwijl Hans Dijkstal vanuit de foyer in Theater aan het Spui het radioprogramma Jazz op West presenteert staat in de kleine zaal van het theater een jonge muzikant die een aanstekelijke mengeling van jazz en pop ten gehore brengt: Wouter Hamel. Zijn debuut CD is er een van grote klasse en laat een fris geluid horen. Dat weet hij ook zo over te brengen op het podium. Hij wordt bijgestaan door een groep jonge enthousiastelingen waarin gitarist Kofi Anonymous excelleert. Nummers als Cheap Chardonnay, Don’t Ask and Breezy gaan erin als koek. Prachtig is Useless Fraud waarin Hamel alleen met gitaar en zijn prettige stemgeluid dat soms croonend aandoet harten kan doen smelten. Mocht Hamel een volgende keer weer worden geprogrammeerd dan is de grote zaal hem zeker meer dan waardig.

Jules Deelder
New Cool Collective
Wouter Hamel


Terug in het Lucent Danstheater geeft Oleta Adams een prachtig optreden dat afwijkt van haar reguliere concerten. Waar ze normaliter een grote groep muzikanten op het podium heeft, is de bezetting vanavond minimaal met Paul Peterson bas en John Cushon op drums. Als special gast heeft ze trompettist Philip Harper uitgenodigd die niet misselijke invullingen geeft tijdens de nummers. Oleta heeft nog altijd een dijk van een stem en nummers als Can’t Take That Away From Me, New York State Of Mind en een intens Don’t Explain worden in deze setting met een hoop zeggingskracht gepresenteerd.
Een paar meter verderop in een stijlvol Studio 3 vindt de hele avond door een hoop dansbaar werk plaats waaronder het succesvolle Benny Sings met Rednose District.

In de grote zaal van Theater aan het Spui vindt de première plaats van wat later in het jaar een theatertour moet worden van New Cool Collective en Jules Deelder. Het feestelijke jazz/latin geweld van de altijd keurig in pak gestoken heren van New Cool Collective wordt hierin afgewisseld met proza en poëzie over jazz van de charismatische Jules. Dat levert een zeer amusante en smakelijke vertoning op waarin veel plezier is af te lezen van het gezelschap.
Iets later speelt in de kleine zaal New Cool Collective’s Wouter Schueler met zijn band Sinas een enorm ritmisch en melodisch optreden waarbij niet geringe namen als trompettist Rob van der Wouw en drummer Cyril Directie er voor zorgen dat het al toch broeierige festival extra wordt aangezet tot een nog hoger zweetgehalte.

De organisatie van Pure Jazz mag ondanks een net als vorig jaar niet uitverkochte editie worden gefeliciteerd met een prima programmering van artiesten en een uitstekende ongedwongen sfeer op een aangename lokatie. Een derde editie van Pure Jazz verdient een groter publiek!

Pure Jazz Festival - webiste