Vrijdag 05 Februari 2010 at 10:37 pm
Try - out Theaterconcert "Label" - Angela Groothuizen
Door Marcella Westen met foto van Nick van Ormondt (klik voor vergroting)
Kort en gedrongen...
"Angela Groothuizen, kan die zingen dan?" Zeg tegen de gemiddelde 16-jarige dat je naar een theaterconcert van Angela Groothuizen gaat en dit is het antwoord. Angela's nieuwste label is "jury lid in een tv-talenten jacht". In haar nieuwe theaterconcert "Label" probeert ze labels van zich af te werpen en moedigt ze het publiek aan om vooral eens uit het hokje te komen waar ze al jaren inzitten.
Zelf heeft ze in de loop der jaren de meest uiteenlopende labels gekregen en is ze in menig hokje geduwd. Gedurende de show vertelt ze hoe ze daardoor beïnvloed is en hoe die gevoelens veranderen naarmate je ouder wordt. Haar vertellingen zijn de rode draad door het verhaal van de nummers die ze zingt begeleid door haar mannen. Van prachtige kleine liedjes tot stevige nummers waarbij ze zelf de elektrische gitaar bespeelt. De pure en ruwe nummers vormen een mooie balans en zijn typisch Angela. En ondanks wat oneffenheden - wat mag bij try outs - was het toch een complete voorstelling.
Lees Verder
Maandag 18 Januari 2010 at 9:11 pm
Premiére, 'Made in Italy': Eten met Veronique Sodano
Door Nanny Heijmans met beeld van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
Dilligentia Den Haag, Zaterdag, 16 januari 2010,
Veronique Sodano componeert, zingt, speelt piano, is grappig, ontwapenend en poëtisch. Dat hadden we gelezen en nu, tijdens de premièreavond in het schitterende Theater Dilligentia te den Haag, was iedereen in afwachting van haar entrée.
Op het podium waren, gezeten aan de keukentafel, haar begeleiders, op sax David Lucas en op gitaar Guy Nikkels, aan het spelen. Dan komt Veronique op in pittig jurkje, dat haar volslanke figuur accentueert en pumps en begint een verhaal dat zij was uitgenodigd voor een etentje, zichzelf gelijk onderbrekend door steeds op andere onderwerpen over te stappen. Zij heeft de gave om, in een zeer rap tempo, italiaans temperament en hollandse nuchterheid in elkaar over te laten vloeien. Uiteraard komen de Nederlanders er bekaaid af als eetgewoontes vergeleken worden. Kleffe boterhammen in een plastic zakje en de Cup a Soup.. Vergeleken met de Italiaanse lunch met spaghetti bolognese en een hele jonge vino loopt, zoals Veronique het brengt, het water in je mond.
Lees Verder
Zaterdag 08 Augustus 2009 at 08:26 am
Op en top cultureel verantwoord op De Parade Amsterdam
Door Lotte Krijnen met beeld van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
De Parade, het veelzijdige theatercollectief dat iedere zomer door Nederland trekt, bezet met de vele tenten alweer lang en breed het Martin Luther Kingpark in Amsterdam: tijd om te kijken wat er dit jaar allemaal te beleven valt.
Het is ongelofelijk druk wanneer we op een woensdagavond richting het festivalterrein lopen. In een rij van minstens vijftig meter staan de mensen te wachten om kaartjes te kopen. Eenmaal op het vrolijk aangeklede terrein is het gelukkig minder massaal: de drommen mensen lossen vanzelf op in de vele tenten, bars en open podia.
Nog niet alle kaartjes zijn uitverkocht: bij het eerste podium waar we tegenaan lopen staat de ene helft van het Monica DaSilva Trio (helft, jawel) de laatste kaartjes voor de hun voorstelling te verkopen. ‘U wordt zometeen naar binnen gelaten door deze jongedame hier, ze is nog maar negentien dus zeg haar gerust dat ze moet stoppen met roken. Haar longen gaan mij aan het hart. Nog negen te koop. Oh met hoeveel zijn jullie? Jij hoort er ook bij? Nog zes kaartjes mensen!'
Lees Verder
Vrijdag 20 Februari 2009 at 10:32 am
Alex Klaassen: een verbijsterend talent
Door Suzan Vermeulen met foto's van Bob Bronshoff
De zaal stroomt vol. Het regent buiten en in de kleine hal van de Kleine Komedie klinkt opgewonden geroezemoes. Naast de gewone theaterliefhebber betreden ook Youp van het Hek en enkele andere professionals de zaal, allen in afwachting van Alex Klaasens eerste solo. Want Klaasen is alleen. Eindelijk. Af en toe alleen zijn is belangrijk, vindt hij. Daar moet je van genieten, zelfs in je eentje. De zaal is stijf uitverkocht, dus helemaal alleen is deze opkomende ster niet. En als hij het podium betreedt, barst het eerst applaus al los.
Lees Verder
Vrijdag 26 Oktober 2007 at 11:00 am
Ontroerende en scherpe Herman Finkers
Door Aukje met foto van Impresariaat Finkers (klik voor vergroting).
Gezien in de Kleine Komedie 2 september 2007. Op verzoek van Impresariaat
Finkers hebben we gewacht met publicatie tot de première (gisteren).
De laatste keer dat ik een voorstelling zag van Herman Finkers, was in 1999. ‘Kalm aan en rap een beetje’ had de cabaretier zijn voorstelling genoemd. Een gedeelte van de titel, ‘kalm aan’, werd werkelijkheid toen hij in 2000 te horen kreeg dat hij aan een milde vorm van leukemie leed. De succesvolle cabaretier trok zich terug uit het theater, maar begon vijf jaar later met het schrijven van zijn tiende voorstelling.
In april 2007 waagde Finkers de stap naar het theater. In besloten kring vond een succesvolle try-out plaats die hem deed beslissen om met zijn programma te gaan toeren. Echter niet geheel zonder risico: wie een kaartje kocht werd verzocht zijn contactgegevens achter te laten. Wanneer de cabaretier zich niet lekker voelde, ging de voorstelling niet door.
De tournee van ‘Na de pauze’, zoals de voorstelling treffend heet, begint in de intieme Kleine Komedie te Amsterdam. Hij treedt drie dagen achtereen op, ik ben op de laatste dag van de partij. Na zeven jaar afwezigheid verdient en ontvangt hij een groot applaus bij zijn opkomst, dat hij dankbaar in ontvangst neemt. Hij glundert, en ook de rest van de voorstelling is te merken dat hij geniet van zijn comeback. Het vertellen en het laten lachen van mensen zit in zijn bloed. Net als zijn ziekte overigens.
Over die ziekte vertelt hij uitgebreid. Dat klinkt zwaar, maar Finkers weet er een grappige en vooral Twents-nuchtere draai aan te geven met woordgrappen en omgekeerde logica. En omdat iedereen logischerwijs wil weten hoe het hem in die zeven jaar afwezigheid is vergaan, neemt het publiek de woorden gretig in hen op.
Finkers vertelt o.a. over het moment dat de dokter hem vertelde dat hij CLL (chronische lymfatische leukemie) had. En over zijn levensverwachting. Tien tot vijftien jaar heeft de dokter hem gegeven. Inmiddels zijn er zeven jaren gepasseerd. En dan besef je je: hier staat een geweldige cabaretier die er wellicht over tien jaar niet meer is en daar op de meest nuchtere manier mee omgaat.
Daarbij doet Finkers het tegenovergestelde van wat je verwacht van een zieke; in plaats van rustig te beginnen zet hij een programma van twee uur en een kwartier op de planken (inclusief pauze). Finkers heeft dan ook veel te vertellen en lult de tijd wel vol. De vertrouwde onderwerpen snijdt hij ook aan: er zijn volop poep-, pies- en sexgrapjes te horen, net als grapjes over zijn geloof en zijn grote liefde voor Gregoriaanse gezangen.
Meer dan anders zijn er liedjes van hem te horen. Nu is Finkers niet de beste zanger onder de cabaretiers, maar zijn liedteksten zijn stuk voor stuk origineel en scherp. Zoals bijvoorbeeld het liedje over de fuchsia die naar hem is vernoemd (de Herman Finkers-fuchsia) of over vrienden die afhaakten vanwege zijn ziekte (‘een vriend wens je zelfs je ergste vijand niet toe’).
Opvallend is dat Finkers zich een aantal keer verspreekt. Hij maakt daar geen grapjes over, maar spreekt de zin opnieuw uit. Gelukkig is het de tweede keer altijd raak. Maar het zet me wel aan het denken. Is dit vanwege zijn ziekte? Het moet voor hem toch ook confronterend zijn om een programma te maken over je eigen ziekte, waar je uiteindelijk ten onder aan zal gaan. Maar het kan natuurlijk ook nervositeit zijn.
Finkers oogt in zijn voorstelling als iemand die zijn ziekte heeft geaccepteerd, net als de dood die daarop zal volgen. Want, zegt Finkers, hij heeft in zijn halve leven meer meegemaakt dan een mens in zijn hele leven. Hij heeft namelijk ontzettend veel gezopen...
Herman Finkers -
website
Kleine Komedie -
website
Maandag 23 April 2007 at 09:04 am
Mylou Frencken - Alles nog prachtig
Tekst en foto's van Berbera van den Hoek
Gezien op 14 april in theater De Tobbe in Voorburg
Enkele weken geleden zag ik bij toeval een optreden van Mylou Frencken op tv bij Pauw en Witteman. Dit korte optreden maakte me nieuwsgierig naar haar nieuwe voorstelling. Mijn eerste kennismaking met Mylou was enkele jaren geleden in een show samen met Bert Klunder. In de tussentijd is er veel met haar gebeurd. Ze is getrouwd met Bert en ze hebben een dochter gekregen. Toen sloeg het noodlot toe. Bert is afgelopen zomer overleden. De reden dat ik dit aanhaal is dat Mylou dat in haar show ook uitlegt. Hierdoor krijgen sommige liedjes toch een iets andere lading. Deze show was vorig jaar voor de zomer al af en ze zou er dit seizoen het theater mee ingaan. Ze heeft besloten dat gewoon door te laten gaan.
Bij het optreden in De Tobbe komt Mylou op in een vlammend rode outfit. De outfit is aangepast aan het eerste deel van de show. De show zal denk ik alle vrouwen aanspreken. Mylou is een ontwapende persoonlijkheid met een geweldige stem en een goede mimiek. Ze speelt met veel herkenbare dingen uit het dagelijks leven. Van wegdromen in een glossy en dat dan weer gelijk op de hak nemen tot het eindeloos staan dubben in een paskamer terwijl er, vooral in de ogen van mannen, veel belangrijkere zaken wachten.
Na de pauze wordt de toon al gezet als ze in een donkere blazer en een zwarte pantalon het podium op komt. Het is duidelijk dat de show nu de wat meer serieuze kant op gaat. Over de liedjes moet iets meer nagedacht worden, vooral door de mannen in het publiek. Ze kunnen per slot van rekening zichzelf niet zien als ze griep hebben. Waarschijnlijk zien ze ook rimpels en bovenarmen die ineens de kenmerken van kipfilets gaan vertonen, als je als vrouw de grens van 30 ruimschoots overschreden hebt, anders. Het leuke is dat Mylou ook tussen de liedjes nog enigszins aarzelend enkele korte anekdotes vertelt. Hier kan je zien dat deze dame over veel meer talenten beschikt dan zingen. Ik zou heel graag van deze kant van Mylou wat meer willen zien. Door deze mix is het tweede gedeelte van de show iets meer in balans en wordt het geheel wat speelser ondanks de wat zwaardere teksten.
Het was een erg leuke voorstelling en ik vond het een verademing om een persoonlijkheid te zien met vakmanschap en talent tussen de cabaretières die de aandacht op zich vestigen door veel kabaal te maken.
Milou Frencken -
website
