Tekst en foto's van Berbera van den Hoek
Gezien op 14 april in theater De Tobbe in Voorburg
Enkele weken geleden zag ik bij toeval een optreden van Mylou Frencken op tv bij Pauw en Witteman. Dit korte optreden maakte me nieuwsgierig naar haar nieuwe voorstelling. Mijn eerste kennismaking met Mylou was enkele jaren geleden in een show samen met Bert Klunder. In de tussentijd is er veel met haar gebeurd. Ze is getrouwd met Bert en ze hebben een dochter gekregen. Toen sloeg het noodlot toe. Bert is afgelopen zomer overleden. De reden dat ik dit aanhaal is dat Mylou dat in haar show ook uitlegt. Hierdoor krijgen sommige liedjes toch een iets andere lading. Deze show was vorig jaar voor de zomer al af en ze zou er dit seizoen het theater mee ingaan. Ze heeft besloten dat gewoon door te laten gaan.
Bij het optreden in De Tobbe komt Mylou op in een vlammend rode outfit. De outfit is aangepast aan het eerste deel van de show. De show zal denk ik alle vrouwen aanspreken. Mylou is een ontwapende persoonlijkheid met een geweldige stem en een goede mimiek. Ze speelt met veel herkenbare dingen uit het dagelijks leven. Van wegdromen in een glossy en dat dan weer gelijk op de hak nemen tot het eindeloos staan dubben in een paskamer terwijl er, vooral in de ogen van mannen, veel belangrijkere zaken wachten.
Na de pauze wordt de toon al gezet als ze in een donkere blazer en een zwarte pantalon het podium op komt. Het is duidelijk dat de show nu de wat meer serieuze kant op gaat. Over de liedjes moet iets meer nagedacht worden, vooral door de mannen in het publiek. Ze kunnen per slot van rekening zichzelf niet zien als ze griep hebben. Waarschijnlijk zien ze ook rimpels en bovenarmen die ineens de kenmerken van kipfilets gaan vertonen, als je als vrouw de grens van 30 ruimschoots overschreden hebt, anders. Het leuke is dat Mylou ook tussen de liedjes nog enigszins aarzelend enkele korte anekdotes vertelt. Hier kan je zien dat deze dame over veel meer talenten beschikt dan zingen. Ik zou heel graag van deze kant van Mylou wat meer willen zien. Door deze mix is het tweede gedeelte van de show iets meer in balans en wordt het geheel wat speelser ondanks de wat zwaardere teksten.
Het was een erg leuke voorstelling en ik vond het een verademing om een persoonlijkheid te zien met vakmanschap en talent tussen de cabaretières die de aandacht op zich vestigen door veel kabaal te maken.
Door Barbara Klomp met foto's van Ben van Duin (klik voor vergroting)
Gezien: theater Kikker Utrecht, 19 maart 2007
De voice-over vertelt waar we naar kijken, een nieuwe televisiekomedie, of de eerste aflevering van deze nieuwe serie, waar maar één aflevering van gemaakt wordt, omdat de VPRO geen geld meer had. We kunnen deze serie, deze aflevering ook niet op tv zien. Hij speelt alleen in theaters.
Wij zijn in een café, een bruin buurtcafé met vaste stamgasten. Erg ¼n, een liberale Amsterdamse Turk staat achter de bar. De vaste stamgasten worden een voor een aan ons voorgesteld. Bertie, overtuigd kosmopoliet, Diederik, neo-conservatieve homo en Merel, een alleenstaande moeder met twee puberzonen.
De voorstelling begint en we voelen ons meteen thuis in dit Cheers van de polder, of het Multiculturele Schaep. Dan stapt Michiel van Erp uit zijn rol van Diederik. “Ik speel nu even mijzelf, omdat ik vind dat hun personages te veel afdwalen.” Hij vertelt over hoe hij met Gretta Duijsenberg in Nablus was, voor een documentaire die hij over haar maakte.
Marcel Musters stelt maar even iedereen voor, “wij met zijn vieren zijn de artistieke leiding van de Mugmetdegoudentand”. En alsof we tussen twee voorstellingen zappen, kijken we nu afwisselend naar de fictieve personages uit deze kroeg en naar de acteurs in dit theater. Een paar noten van de begintune en het aanpassen van het licht brengt ons weer in de tv serie, maar net zo snel stappen de acteurs daar weer uit.
“Praat normaal! Je bent een verzonnen Turk, geen echte Turk!” krijgt Marcel (Erg ¼n) te horen. Joan (Merel) voegt daaraan toe: “Je moet wel wat aan dat accent doen, want volgens mij is dat Marokkaans.” De acteurs bekijken en bekritiseren hun eigen personages.
Ondertussen worden we af en toe getrakteerd op een heldere ‘pling’. Op het achterscherm krijgen we een stelling te zien, die net nog door een acteur of personage gezegd werd. Stellingen als: “Wat voor de één een terrorist is, is voor de ander een vrijheidsstrijder”, “Ik ben juist blij met die talpanisering.” of “In mijn hoofd ben ik vrij, daar bestaan geen wij en zij”. Clichéstellingen uit de jaren zestig en zeventig, of citaten van huidige denkers. Want waarom zou je niet gebruiken, wat door een ander al bedacht is.
Er wordt besloten dat de kroeg een homokroeg moet zijn. Dat scoort, dat is hip. Alleen Joan (Merel) is het er niet mee eens. Mokkend zit zij aan de bar, terwijl de regenboogvlaggen uit de kast komen. Marcel transformeert van Turk naar leernicht en zingt “I am happy, I am gay!” Het is een minivariant van de gayparade waarbij de vlaggen zwaaien, de mannen dansen en zingen en alleen Joan in haar rol blijft. Of, is ze juist uit haar rol en speelt ze geen Merel, maar is zij de schrijfster van dit stuk, die haar creatie onder haar ogen ziet veranderen? “Ik ga gewoon door met die homokroeg hoor!” zegt Diederik tegen Bertie, of is het Michiel tegen Frank.
Dan blijken de stellingen niet van voorbijgaande aard. Wanneer Joan en Michiel elkaar met woorden bestrijden, krijgen wij van Marcel en Frank de stellingen nog eenmaal te horen. Het zaallicht is aan. “Wie is het daarmee eens?” vragen ze na elke stelling. Marcel filmt de opgestoken handen. “’De ander dat ben jij.’ Wie is het daarmee eens?” En omdat we toch al lastig kunnen zeggen wie de ander is, steek ik mijn hand op. De volgende dag staat het filmpje op de site van de Mug. Nagenietend bekijk ik op youtube ook nog eens naar een videoclip van Erg ¼n (zie onder), of was het Marcel? En tegen beter weten in, hoop ik dat er snel een nieuwe aflevering van deze televisiekomedie komt.
Tekst Persbericht foto Hans Speekenbrink Dit weekend vindt de jaarlijkse Uitmarkt plaats in Amsterdam. Vanavond start dat met de opening op het Brandpodium op de Dam. Begeleid door de New Cool Collective treden onder meer op: hiphopformatie The Oppposites, Willeke Alberti, het Nationale Ballet, Jules Deelder, singer-songwriter Daniel Samkalden, violiste Liza Ferschtman, gospelzangeres Michelle David, de innovatieve en ritmisch explosieve Blue Man Group, de cast van de musical Grease en Dany Lademacher met Xander de Buisonjé. De presentatie is in handen van Dolf Jansen en de opening zal ook op de televisie te zien zijn om 20.30 uur op Nederland 3.
Belangrijk onderdeel van de Uitmarkt is 'De Verleiding', het toneelvoorproefje, waarbij in de theaters rond Dam en Waterlooplein ruim 30 voorstellingen te zien zijn.
Tekst en foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
Op 3 maart j.l. speelde in het Werftheater in Utrecht voor de dubbelvoorstelling van Menno Nicolai en Pieter Jouke. Het Werftheater is een piepklein theatertje in een werfkelders aan de Oude Gracht in Utrecht. 1978 wordt Cabaretière Yvonne Groeneveld is daar in 1978 mee begonnen. Alkemade & Bloemen, Sara Kroos, Youp van 't Hek, Herman Finkers, Frits Lambrechts, Hetty Heytink traden er op.
