Onderwerp: CD-DVD, MUZIEK, WERELDMUZIEK

Maandag 09 Mei 2011 at 1:34 pm

C.D Recensie-Bongomatik

2011-05/bongomatik.jpg

Bongomatik

Label: No Can Do Music

Door Rik van Boeckel

De Nederlandse formatie Bongomatik heeft haar naam ontleend aan de Bongomatik Multi Band World Receiver, een radiostation dat allerlei stijlen muziek draaide. Bij deze door bassiste Mick Paauwe en percussionist Jens Kerkhoff opgerichte band draait het om stijlen als latin, jazz, twelve tone funk en Cubaans. De bandleden gebruiken fakenamen maar kunnen langzamerhand niet meer verbergen dat ze bekende musici uit het circuit zijn. Zoals Kim en Erwin Hoorweg, Gianna Tam en Alberto Caicedo. De sterk in elkaar zittende songs laveren tussen jazzy pop, gezongen in het Engels, Cubaanse sfeertjes zoals in het van Omara Portuondo bekende Donde, spacey sounds (Help us out), latin lounge (Rijk de Schooier) en Engelstalige latin zoals in Adivinalo. De videoclip van deze single, gefilmd en geregisseerd door Frans van der Steen en opgenomen op het terrein van De Parade, is als enige Nederlandse clip genomineerd voor de Award for Shortstorm Online Video of the Year van de Jazz Journalists Association Annual Awards For Excellence in Jazz Musicianship. De uitreiking vindt plaats op 11 juni a.s in New York. Niet alleen de videoclip maar ook de sound van Bongomatik is internationaal. Naast de Engelse songs zijn er de Spaanse zoals Electro Cumbia en Para que niegas en één Portugese in Coisas Loucas. Maar er is ook hiphop, vet Amerikaans in Never Again en met behulp van de rappers van Kern Koppen Nederhop a la Bongomatik. Zomers zijn zo'n beetje alle nummers zoals ook het grappige Bongo Banana Blues. Bongomatik creëert met haar muziek een soort Nederlandse neo-tropicalia die goed past bij het huidige zomerse lenteweer.

Meer informatie over Bongomatik.

Info over de in deze recensie vermelde Award:

Onderwerp: CD-DVD, JAZZ, MUZIEK

Donderdag 28 April 2011 at 4:06 pm

EVANS, ROOK, HAITSMA - PIANISTEN IN PERSPECTIEF

CD BESPREKING

Door Roland Huguenin voor Cultuurpodium.nl (klik op de foto's voor vergroting)

2011-04/robert_rook_quartet_-_tribute_for_jochum_kopie.png 2011-04/kino_haitsma_-_my_touch_kopie.jpg 2011-04/bill_evans_-_the_sesjun_radio_shows_kopie.jpg

In de jazz- en popwereld is de piano niet een instrument dat het meest tot de verbeelding spreekt. Toch heeft het instrument onmiskenbaar bijgedragen aan de emancipatie van de muziek. Denk aan tijden van voor het vinyl of de radio. Ook de jazz heeft enorm geprofiteerd van de mogelijkheden die de piano heeft te bieden. Iedereen kan wel iets spelen op zo'n ding, en in vele situaties bewijst het zich keer op keer als een dankbaar werkpaard. "Speel het even voor op de piano" hoor je musici vaak zeggen onder elkaar. Oude rammelkasten treft je aan op de gekste plaatsen; vaak volledig afgeragd, maar nog net niet compleet gesloopt. En er is altijd wel een malloot bereid om een moppie weg te geven.

Lees Verder

Onderwerp: CD-DVD, JAZZ

Maandag 18 April 2011 at 11:27 pm

TRIPLICATE & ERIC INEKE - THREE AND ONE

2011-04/three_and_one.jpg

Label: Triplicate
Nummer: TRPL01
Jaar: 2010
Website: www.triplicate.nl

Door Rene de Hilster voor Cultuurpodium.nl

In een jazzlandschap vol vernieuwingdrang, smeltkroezen van allerlei stijlen en een overduidelijk verbod op swingen neemt de jazzscene van Den Haag een aparte plaats in. In de hofstad is door de onlangs overleden pianist Frans Elsen jaar in jaar uit gewezen op het belang van de bebop en dat is heden ten dagen nog te horen.

Ook de Triplicate muzikanten zijn exponenten van deze Haagse scene, al zou je van de + één, drummer Eric Ineke, kunnen zeggen dat hij daar min of meer ook een oprichter van is. De overige drie wat jongere muzikanten hebben allemaal het vak geleerd op het Koninklijk Conservatorium maar staan al weer geruime tijd op eigen benen.

Zoals de naam al impliceert opereert Triplicate veelal als trio maar besloot voor de debuut cd Eric Ineke erbij te vragen. De reden hiervan was vrij eenvoudig en is terug te voeren naar een optreden wat Triplicate & One deden voor een podium in Schiedam. Een optreden wat uiteindelijk een staande ovatie opleverde. Genoeg basis om ook met deze bezetting de studio in te duiken.

Lees Verder

Onderwerp: CD-DVD, JAZZ, MUZIEK

Zaterdag 16 April 2011 at 8:21 pm

TIRTHA: VIJAY IYER/ PRASANNA/ NITIN MITTA - ONDEFINIEERBAAR MOOI!

2011-04/_mg_5323.jpg 2011-04/_mg_5426_copy1.jpg 2011-04/_mg_5422.jpg

Bimhuis, Amsterdam - 7 april 2011

Tekst en foto's van Louis Obbens voor Cultuurpodium/Jazzpodium (klik op de foto's voor vergroting)

Tirtha, de magische naam van het pianotrio en de gelijkluidende titel van de cd, betekent letterlijk kruising. Tirtha staat ook voor ondiep water dat makkelijk kan worden overgestoken, zoals bij een bedevaart in de nabijheid van heilig water.
Vijay Iyer heeft deze groep in 2007 opgericht, nadat de pianist was gevraagd een concert te geven ter gelegenheid van 60 jaar Indiase onafhankelijkheid. De geroemde en in de VS geboren en geschoolde pianist staat, samen met de altist Rudrush Mathanppa, bekend als wegbereider voor het subgenre Indie-Jazz. In het project Tirtha, gaat Vijay Iyer een grote stap verder in de verkenning van het kruisen van Jazz met zijn Indiase roots. Hij geeft dit gestalte door samen te werken met twee instrumentale virtuozen, geboren en getogen in India.

Lees Verder

Onderwerp: CD-DVD, JAZZ

Vrijdag 08 April 2011 at 8:51 pm

STIJBEPALENDE ALBUMS: BITCHES BREW

2011-04/miles_davis__bitches_brew_.jpg

DIRECTIONS IN MUSIC BY MILES DAVIS

Door Rene de Hilster

Aan het begin van de jaren zestig bevindt Miles Davis zich in een comfortabele positie. Kind of Blue heeft de wereld veroverd en Miles heeft meer dan genoeg werk. Achter de horizon ontstaan echter wat donkere wolken. Na een toer door Europa verlaat John Coltrane het quintet. Miles probeert het met een aantal andere blazers. Maar echt slagen doet hij niet. Zo is Sonny Stitt niet in staat om modale stukken als So What en All Blues te spelen, mag Jimmy Heath zijn woonplaats niet verlaten en biedt Hank Mobley, de man die uiteindelijk de job gedurende een klein jaar invult, niet genoeg contrast. Ook probeert Miles het nog even met de onbekend gebleven Rocky Boyd en zelfs Sonny Rollins en Jay Jay Johnson schuiven nog even aan. Het tenoren probleem lost zichzelf op als de ritmesectie (Wynton Kelly, Paul Chambers en Jimmy Cobb) besluit onder eigen naam verder te gaan. Miles zit dan zonder band. In Memphis vindt Miles een aantal muzikanten van formaat (George Coleman, Frank Strozier en Harold Mabern) maar die passen niet in het concept wat hij voor ogen heeft. Uiteindelijk blijft van die ploeg alleen tenorsaxofonist George Coleman over. In Los Angeles duikt hij de studio in met pianist Victor Feldman, drummer Frank Butler die wordt gezien als de Philly Joe Jones van de westkust en de inmiddels vaste waarden Ron Carter en George Coleman. Deze opnamen zullen later op het album ‘Seven steps to heaven' terecht komen. Miles wil Feldman wel hebben, maar die ziet al dat touren niet zo zitten. Frank Butler heeft zijn "personel problems" en is daardoor niet altijd betrouwbaar. Bovendien heeft Miles een jong drumwonder op het oog genaamd Tony Williams.

Spectaculaire sideman

Thuis in New York nodigt Miles Herbie Hancock uit om samen met Ron Carter en Tony Williams een stukje te komen spelen. Het resultaat is dermate goed dat Miles besluit met deze bezetting verder te werken. Er wordt een aantal sterke opnamen gemaakt. Vooral de liveregistraties laten een super sterke band horen. Helaas botert het niet tussen de avontuurlijke Tony Williams en de altijd zeer ambachtelijk spelende George Coleman. Dit leidt tot het vertrek van die laatste. Sam Rivers neemt op voorspraak van Tony Williams de honneurs waar, maar Miles heeft het niet zo op Rivers. Het is uiteindelijk Wayne Shorter die de fakkel overneemt en daarmee het tweede grote Miles Davis quintet gestalte doet geven.

Lees Verder