Onderwerp: JAZZ, FESTIVAL

Vrijdag 16 Mei 2008 at 10:48 am

Uitstekend programma met veel vocaal op North Sea Jazz 2008

Alain Clark
The Bad Plus
New Cool Collective

Door Serge Julien met foto's van Berbera van den Hoek en Maarten Grootendorst (klik voor vergroting)

Het is druk. Het is warm. Het is gezellig en er heerst nieuwsgierigheid. De landelijke pers is toegestroomd naar een begrip in Rotterdam: Jazzcafé Dizzy. Deze oergezellige intieme jazzclub is de plaats van handeling waar het programma zal worden gepresenteerd van het meest prestigieuze jazzevenement van het jaar: het North Sea Jazz Festival. De 33e editie alweer en voor de derde keer in Rotterdam. Directeur Jan Willem Luyken kan gerust blij zijn want het programma liegt er niet om.

Het centrale thema dit jaar is ‘Vocals in Jazz’. Daarom veel aandacht voor jazzvocalisten, stemkunstenaars en warme soulstemmen. De hoofdgast is stemvirtuoos Bobby McFerrin die dit jaar als Artist in Residence aantreedt. Hij opent het festival op vrijdag met de NDR Big Band. Op zaterdag speelt hij met basvirtuoos Richard Bona en de opstelling voor zondag blijft nog een verrassing. Naast Bobby McFerrin zullen binnen het vocale thema Diana Krall, Cassandra Wilson, Al Jarreau, Jill Scott, Angie Stone, Chaka Khan en Etta James hun opwachting maken. Acrobatische kunst vocalen worden op rekening gezet van Greetje Bijma, Sidsel Endresen en Michael Schiefel.

Speciale aandacht is er dit jaar voor jazz uit Engeland. De laatste jaren zijn er een hoop jonge honden die van zich laten horen: Led Bib, Finn Peters en Acoustic Ladyland. Pop en jazz zullen op aangename wijze worden gefuseerd met Fink en Matthew Herbert Big Band.

Pete Philly
Zuco 103
Maceo Parker


Pop en jazz zal niet alleen vertegenwoordigd worden vanuit de UK jazzscene. Een nieuwe generatie akoestisch spelende jazzmusici slaat vanuit de bebop-traditie een brug naar de hedendaagse pop- rockmuziek. Op North Sea Jazz zullen groepen als The Bad Plus, Soil @ “Pimp” Sessions, Brad Mehldau en nieuwkomer Christian Prommer’s Drumlesson acte de precense geven. Oudgedienden met een fijne mix van soul en jazz die zullen aantreden zijn Lou Donaldson en George Benson. Maar ook Tom Scott & The L.A. Express, Deodato en bassist extraordinairy Victor Wooten zullen aanwezig zijn.

Grote namen op het festival zijn Alicia Keys, Herbie Hancock, Paul Simon, Bootsy Collins, Sergio Mendes, Tower of Power, Pat Metheny, Gino Vanelli, Joe Jackson, Maceo Parker.

Van Hollandse bodem zullen ondermeer Pet Philly & Perquisite, Zuco 103, Room Eleven, Alain Clark, New Cool Collective, Sensual en Hans Teeuwen optredens verzorgen.

Tijdens de persconferentie worden er twee voorproefjes gegeven: speciaal uit New York overgevlogen is soul/jazz nieuwkomer José James. Diens broeierige debuut The Dreamer is goed ontvangen door de critici. Met een crooner stem en een fijne flow verzorgt hij met zijn trio een half uur durende set die smaakt naar meer. Op de zaterdag speelt hij op het Congo podium.

Na James speelt pianovirtuoos Peter Beets met Ruud Jacobs op bas en Martijn van Iterson op gitaar een zeer prettig optreden. Het gerenommeerde jazzmagazine Down Beat noemde hem “a world class improviser”. Beets zal op de zondag aantreden op het Yenisei podium waar hij werk zal spelen van zijn meest recente album New Groove.

North Sea Jazz 2008 belooft een mooie editie te worden!

North Sea Jazz Festival 2008
11, 12 en 13 juli
Ahoy Rotterdam

Entree: Dagkaart: € 75,- (exclusief servicekosten)
3-dagenkaart: € 179,- (exclusief servicekosten)
All-in kaart: € 365,- (exclusief servicekosten)
Plusconcert: € 15,- (Amazon), € 18,- (Nile)

Voor het volledige programma en het laatste nieuwe ga je naar de website van het North Sea Jazz Festival: www.northseajzz.nl.

Onderwerp: JAZZ

Dinsdag 06 Mei 2008 at 12:10 am

Fay Lovsky, Eric Vloeimans en Jeroen van Vliet kregen Doorn stil met poëtisch optreden

Fay Lovsky, Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans
Fay Lovsky, Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans
Fay Lovsky, Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans

Tekst en beeld van Danièl Kuyper (klik voor vergroting)
Ze traden vrijdag 25 april 2008 op in het Cultuurhuis te Doorn.


Fay kent zichzelf een bescheiden rol toe temidden van de virtuose trompetist Eric en de virtuose pianist Jeroen. Maar deze drie samen hebben een enorme synergie. Je verwacht iets speciaals. Zien, horen en meebeleven gaan hand in hand. Niemand voert de boventoon, al kan Fay met haar stem grote hoogtes bereiken. Eric haalt geluiden uit zijn trompet die je niet voor mogelijk houdt. Zachte glijdende soms huilwindachtige klanken. Het samenspel van dit team verraad het elkaar goed aanvoelen. Jeroen lijkt de meest introverte en de pianotoetsen zijn een verlengstuk van zijn vingers. Zijn prachtige rechte rug laat je vermoeden dat hij volledig in het samenspel opgaat. Fay is het meest veelzijdig. Met drie stokken bespeelt ze de xylofoon. Ze fluit op een rood keramiek Zeppelin vormig instrument. Ze laat de zaag zingen, bespeelt de theramin en doet meer.

Het is nog licht als het begint. De gordijnen in de hoge zaal zijn open. Dat geeft een zee aan daglicht en een dynamisch decor. Vanaf de eerste noten in het muisstil in de zaal en iedereen luistert voelbaar. Uit de boxen klinkt een zacht ondergronds trollen gemurmel. Fay laat je met haar hemelse stem geloven dat er een nieuwe dag kriekt. De trompet geeft de eerste zonnestralen. De piano laat het heldere beekje klateren. Drie energieën met die elkaar harmoniëren. Hoe makkelijk zou het zijn om met wat extra volume de aandacht naar je toe te trekken? Dat gebeurt niet. Egoloos en met beheersing is deze opening een opwarmer voor wat ons te wachten staat. Het tweede nummer heet throwing bubbles in the sky. Hoe anders kan de trompetist het evenwicht herstellen van de bubbels in de lucht dan door het aftappen van de trompet achteraf? Het derde nummer zou prima filmmuziek zijn. Ik ken de film niet maar ik geniet van de humor die er in zit. En dan gebeurt er opeens iets opmerkelijks. Eerst leek het er op dat Fay het mondorgel bespeelde. In tweede instantie lijkt het alsof ze als een kind de laatste snoeprestjes van een snoeppapiertje af eet. Dit zegt iets over de onbevangen sfeer op het podium.

De zingende zaag. Dan denk je al gauw aan een clown in het cirkus. Net zoals velen bij een trompet aan hoempapa denken. Twee keer mis. Hier wordt heel gevoelsrijk en subtiel gemusiseerd. Het gaat niet om de musikanten of de instrumenten. De compositie vertaalt zich in een beleving bij de ademloos luisterende zaal. De zingende zaag en de fluisterende trompet met de kabbelende toetsen blijven je nog lang bij. De kenners onder ons zullen niet verbaasd zijn; De zaag is een echte Mussehl & Westphal.

De naam Fay Lovsky zal je niet snel vergeten. Het klinkt melodieus en krachting. Ze heeft in 1981 een hit gehad met Christmas Was A Friend Of Mine. Daarom vind ik het symbolisch dat ze achterop haar bloes een ster draagt. Want die tijd heeft ze achter zich gelaten maar nooit verlochend.

Fay Lovsky, Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans
Fay Lovsky, Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans
Fay Lovsky, Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans


Dan ineens hoor je krekels op de achtergrond. Zomerloomheid trekt door de zaal. iedereen blijft ademloos. Alleen af en toe stoort het geklik van camera’s. Sorry, voor het ongemak maar er was in de pauze ook een reactie van een dame die vond dat het geklik af en toe in het ritme van de muziek viel.

Door Vloeimans schiet me een flard van een gedicht te binnen.
'De trompetist is groot, hij hort niet of stoot, alsof hij zachtjes floot tewijl de zaal genoot.'

Van Vliet speelt geconcentreerd, Vanaf zijn pianokruk draait hij af en toe naar de laptop naast zich. Hij beeldt een dartel door de wei springend veulen uit terwijl alleen zijn armen bewegen. Die paradox verraad dat muziek het verlengstuk is van je innerlijk Daarom is muziek niet leeftijdgebonden. Dat blijkt ook uit de zaal. Daar zitten scholieren en gepensioneerden. Zelfs
een hond. De hond is als enige in de zaal gevraagd om te particiteren in het optreden. Lovsky vertelde dat ze regelmatig bij het bespelen de theramin honden laat meejanken. Dat gebeurt soms gewoon. Verbieden heeft geen zin. De hond in de zaal wilde deze avond liever luisteren dan meedoen. De theramin is één van de eerste electronische muziekinstrumenten. Dit zeldzame apparaat raak je niet aan. Antennes registreren de de positie van je handen en daardoor wordt de toonhoogte en het volume gevarieëerd. Het bespelen heeft iets geheimsinnigs. Dat past ten voeten uit bij Fay en deze avond.

Fay vertelde over een Japans liedje dat ze had geleerd. Ze wist niet wat het betekende maar kon het goed nazingen. In een Japans restaurant kwam ze er achter wat het betekende. Daar zong ze het voor Japanners. Die lachten om haar uitspraak maat zongen wel mee. Het was een bekend kinderliedje. Muziek is niet land of taal gebonden eerder grens overschrijdend of zelfs grenzenloos. Dat laten Fay, Eric en Jeroen deze avond overduidelijk zien en horen.

Fay Lovsky, Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans
Fay Lovsky, Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans
Fay Lovsky, Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans


Heel indrukwekkend van Vloeimans was hoe hij kon luisteren naar de solo's van Van Vliet. Hij zat dan stil en onbewegelijk op te gaan in het melodieuze pianospel. Geen geknoppendraai of iets anders. Die eenheid op het podium ging naad- en draadloos over naar de zaal.

Als je Eric gadeslaat zou je kunnnen denken dat drie knoppen op de trompet voor hem wat weinig is. Daar heeft hij wat op gevonden. Met zijn voet bedient hij een pedaal en een tabelau met 18 knoppen. Elektonica is niet meer weg te denken. Ook mevrouw Lovsky houd van speeltjes die geluid maken. Maar het speeltje dat ze het best beheerst is haar stem. Ze gaat ermee terug naar de basis. Plezier met geluiden. Grenzen opzoeken. Aansluiting vinden bij andere instrumenten. In deze setting is dat voortreffelijk gelukt. Doorn mag blij zijn dat deze formatie haar heeft willen aandoen.

Lovsky is de laatste tijd nogal actief met teksten schrijven. Bij twee nummers heeft ze de tekst pas gisteren geschreven. Het spiekbriefje wordt haar dus ruimhartig vergeven. Twee nummers wil ik nog apart noemen die extra indruk hebben gemaakt. Sway with me en Images of Washington.

Een avond die je niet snel vergeet want het hoeft niet altijd hard en mainsteam te zijn.

Onderwerp: JAZZ

Zondag 23 Maart 2008 at 9:32 pm

YOUNG VIPS TOUR 2008, JONG TALENT 'VEROVERT' BIMHUIS

Bram Stadhouders
Soo Cho
Onno Govaert

Door Hans Zilverberg met foto's van Fred van Wulften (klik voor vergroting)
Bimhuis, Amsterdam - 14 maart 2008


Dit jaar vindt van 14 maart t/m 13 april de tiende editie van de Young Vips Tournee plaats. De Young Vips Tournee is sinds 1997 de jaarlijkse jazztournee voor buitengewoon Nederlands talent met hoogwaardig eigen repertoire. Met een uniek dubbelconcert op toonaangevende jazzpodia worden de nieuwste jazzontwikkelingen van eigen bodem gepresenteerd. Voor deze editie hebben de programmeurs van de vereniging van Jazz en Improvisatiemuziek Podia (VIP) pianiste Soo Cho en gitarist Bram Stadhouders uitgenodigd om ieder met een eigen formatie aan de tournee deel te nemen. Op 14 maart beet gitarist Bram Stadhouders met drummer Onno Govaert de spits af, na de pauze gevolgd door het Soo Cho Quartet.

Bram Stadhouders & Onno Govaert
Het duo Bram Stadhouders en Onno Govaert, twee zeer getalenteerde jonge jazzmusici, openden het concert met een repertoire dat zonder meer eigenzinnig genoemd kan worden. Gitarist Bram Stadhouders maakt naast gitaar ook gebruik van gitaarsynthesizer en laptop. Drummer Onno Govaert verzorgt in geheel eigen stijl de ritmes bij de composities. Door het gebruik van de gitaarsynthesizer en laptop weet Bram een aparte klanksfeer neer te zetten variërend van Tibetaanse langgerekte lage achtergrondklanken met vogelgeluiden tot strandgeluiden met golfslag en krijsende meeuwen. Door die bijzondere background geluiden schept Bram zich de ruimte om op gitaar de melodie neer te zetten. Hij speelt veelvuldig in het hoge register afgewisseld met lang doorklinkende lage tonen en echo's. Om deze geluiden te creëren heeft hij een uitgebreide set effectpedalen ter beschikking.

Drummer Onno Govaert zette met drums, bekkens, bellen en ander percussie materiaal ritmische accenten neer. Vooral deze jonge drummer maakte indruk met zijn vaak zeer grappige wijze waarop hij ritmes uit zijn drumstel wist te toveren. Een leuke vondst was het gebruik van een kleine strijkstok waarmee hij strijkend langs de rand van een trommel zeer hoge ijle geluiden uit dit slagwerkonderdeel wist te ontlokken. Met zijn spel wist hij aparte sferen op te roepen. Het duo werd terzijde gestaan door geluidtechnicus Ted Masseurs.
Het publiek in het bijna volle Bimhuis had een dankbaar applaus voor het jonge duo over. Zij mogen terugzien op een geslaagd debuut in het Bimhuis.

Soo Cho 4
Angelo Verploegen
Stadhouders & Govaert


Soo Cho Quartet
Pianist Soo Cho verzorgde met haar trio aangevuld met trompettist Angelo Verploegen na de pauze het tweede deel van de avond. Deze van origine Zuid-Koreaanse pianiste speelt al vier jaar samen met bassist Daniël Lottersberger en drummer Sotiris Ntouvas. Zij wilde dolgraag het geluid van een blazer aan het trio toevoegen en kreeg een positieve respons van Angelo Verploegen. De composities van Soo Cho spraken hem zo aan, dat hij graag toetrad tot het trio. Zo kreeg Soo Cho haar gedroomde kwartet dat al weer drie jaar samenspeelt.

In het eerste nummer Dreamer opent Soo Cho met veel gebruik van de lagere octaven en deinst er niet voor terug om de snaren van de piano rechtstreeks te bespelen. De lichte drumaccenten van Sotiris leidden de overgang naar het melodische jazzthema in.

Wat meteen opvalt is de relaxte en makkelijke wijze waarop Soo Cho de composities laat klinken. Haar pianospel is gevoelig, lyrisch met gebruik van ruimtelijke effecten door bewust even 'te blijven hangen' waardoor een prachtige spanning in haar muziek wordt opgebouwd. Het klinkt allemaal bewonderenswaardig mooi! Bassist Daniël Lottersberger zette een fijne solo neer gevolgd door een mooie gevoelige solo van Angelo Verploegen. Het publiek reageert enthousiast op de korte solo's in het eerste nummer.
In het nummer Breeze opent Soo Cho met een lyrisch thema waarbij Angelo op fl ¼gelhorn de gevoelige omspeling van het thema voor zijn rekening neemt. Subtiele basinvulling en drumaccenten vervolmaken de prachtige melodie. Ook in het swingende nummer Suspicion is zeer gevarieerd en gevoelig spel te beluisteren. Mooie tempowisselingen en improvisaties waarbij het kwartet laat zien een zeer goed ingespeelde eenheid te zijn.
In het prachtige nummer Empty Caroussel, een compositie ontstaan na Soo Cho's wandeling over een donkere verlaten kermis, liet zij nog eens zien een pianist van formaat te zijn. Na een kort intermezzo waarin haar nieuwe CD met enige plichtplegingen werd uitgereikt was het tijd om de set af te maken.

Wat blijft hangen is het gevoel dat dit Soo Cho Quartet uit geweldige muzikanten bestaat die prachtige muziek spelen. Haar optredens (zie de website van Soo Cho voor haar playlist)) zijn zeker de moeite van het bezoeken waard en ook de cd Prayer is een aanrader.

Young VIPS on Tour - webpagina
So Cho - website
Bram Stadhouders - website

Line up:
Soo Cho - piano Website
Daniël Lottersberger - bas
Sotiris Ntouvas - drums
Angelo Verploegen - fl ¼gelhorn

Onderwerp: JAZZ, FESTIVAL

Zondag 23 Maart 2008 at 11:25 am

THE HAGUE JAZZ KENT DIT JAAR EEN NOG STERKERE PROGRAMMERING

Sjaak Bral
De Basily Boys traden op tijdens de perspresentatie
Ruud Wijkniet

Door René de Hilster met foto's van Berbera van den Hoek (klik voor vergroting)

Wat in 2006 begon als een snel in elkaar gedraaid (4 maanden!) festival als antwoord op het verdwijnen van het North Sea Jazz festival uit Den Haag, is nu een volwassen festival geworden, dat in de toekomst nog best een serieuze concurrent kan worden voor die fameuze grote broer. Woensdag 12 maart 2008 was de persconferentie van The Hague Jazz. Festival directeur Ruud Wijkniet kondigde met gepaste trots de zeker imposant te noemen programmering aan van de alweer derde editie.

Net als tijdens de twee vorige edities mikt de organisatie van The Hague Jazz op een breed publiek met een lichte hang naar nostalgie. Zo spelen oude pophelden als Mattt Bianco, Level 42 en Chic op het festival. Tevens is er een groep rond Spandau-Ballet vocalist Tony Hadley.
Fusionliefhebbers komen ook aan hun trekken en zullen ongetwijfeld gaan watertanden bij het lezen van het rijtje fusion/jazzrock sterren dat dit jaar de diverse podia van het World Trade Convention Center betreed. Stanley Clarke is er dit jaar maar ook Randy Brecker, gitarist Mike Stern en drummer Billy Cobham. Speciale aandacht is er voor de wereldmuziek. Zo geeft Miriam Makeba haar afscheidsconcert voor Nederland tijdens het festival. Ook uit Afrika komt Seun Kuti & Egypt 80. Volgens Ruud Wijkniet is er een speciale band tussen Den Haag en de Balkan, om die reden zijn er dit jaar ook een flink aantal groepen uit die contreien in de programmering opgenomen. En in samenwerking met de Noorse ambassade zijn er een aantal exclusieve Noorse vocalisten op het festival te bewonderen.

De Basily Boys traden op tijdens de perspresentatie
Margriet Sjoerdsma
Mike Stern


Geen festival zonder plaats voor nieuw talent, in dat rijtje passen zonder meer The New Arrivals met een gemiddelde leeftijd van ver onder de twintig. Natuurlijk is er nog meer Nederlandse inbreng: Rembrandt Frerichs, The New Quartet, Basily Boys en Sven Hamond Soul.

Liefhebber van vocale jazz? Dan komt u zeker aan uw trekken met dames als Barbara Hendricks, dochter van Jon Hendricks, Karrin Allyson, Dena DeRose en als mannelijke vocalist de Belg David Linx die samenspeelt met het Brussels Jazz Orchestra.

Echte piep-knor is op The Hague Jazz niet te vinden maar er zijn zeker avontuurlijke hofjes geprogrammeerd. Groepen als Sex Mon en Mona Lisa Overdrive maken zeker geen gangbare muziek.

Ik hoor de liefhebber al roepen; “Hoe zit het nu met de echte jazz?” Tja, die komt er redelijk bekaaid van af maar de namen die er staan zijn niet mis. Want op dit gebied komt ook een imposant rijtje namen langs: McCoy Tyner trio met Joe Lovano, The Cookers met Billy Hart, Eddie Henderson, Billy Harper, Cecil McBee en (als hij weer mag spelen tegen die tijd) George Cables en Toots Thielemans, hij heeft een lifetime Cart Blanche om op het festival te mogen spelen. Lat but not least Piet Noordijk, hij komt met zijn Boptet.

The Hague Jazz wordt gehouden op 23 & 24 mei in het World Forum Convention Center in Den Haag. Dagkaarten kosten € 39,50 en tweedagenkaart € 70,--. Voor kaartverkoop en aanvullende informatie kunt u de site van The Hague Jazz bezoeken.

The Hague Jazz - website

Onderwerp: JAZZ, JEUGD

Dinsdag 18 December 2007 at 3:12 pm

SJONIE EN BEP (Porgy en Bess) door Frank Groothoff

Porgy & Bess
Porgy & Bess
Porgy & Bess

Door Aty van Soest met foto's van Jørgen Koopmanschap
Gezien op 15 december 2007 in Theater De Purmarijn in Purmerend


Frank Groothof is een meester in het toegankelijk maken van wereldberoemd opera repertoir voor een breed publiek waaronder nadrukkelijk ook kinderen begrepen worden. Eerder bewerkte hij o.a. Don Giovanni en Carmen en nu heeft hij zijn versie van Porgy en Bess op de planten gezet, de tijdloze jazzopera van Gershwin uit 1935. Door zijn speelplezier, humor en muzikaliteit weet Groothof de zware kost terug te brengen tot de menselijke maat en kinderlijke proporties. Tegelijk met het onvergetelijke verhaal van Dorothy en Dubose Heyward glijdt de schitterende muziek van George Gershwin als met de paplepel naar binnen.

'Summertime', 'I Got Plenty O'Nuttin', 'Bess, You Is My Woman Now', 'It Ain't Necessarily So' en nog veel meer klassiekers van Ira Gershwin en Dubose Heyward zijn door Marjet Huiberts bewerkt in het Nederlands. Bij binnenkomst in het theater zijn de contouren van de stad New Orleans al te zien op het toneel, met onder de brug de huisjes van de arme zwarte bevolking. Op de achtergrond klinkt 'Summertime'. Er schijnt iets mis te zijn met de verlichting, want er zijn 2 electriciëns bezig met een grote schijnwerper. Frank Groothoff komt op en verzoekt het publiek een paar minuten geduld te hebben, er is een lamp gevallen en de vloer ligt bezaaid met glas, dus er moet eerst een schoonmaakploeg komen om dit op te ruimen voordat de voorstelling kan beginnen. Aldus geschiedt.

De schoonmaakploeg (4 mannen en 2 vrouwen) gaat snel aan de slag. Al doende vinden ze een aantal attributen van de voorstelling, waaronder de hoed van Porgy en de jurk van Bess. Sjonnie, de voorman van de schoonmakers begint het verhaal te vertellen van de arme negers van New Orleans, zet de hoed van Porgy op, gebruikt de bezem als kruk, want Porgy is mank.
Inmiddels heeft Bep achter de coulissen de jurk van Bess aangetrokken. De schoonmakers ontpoppen zich als muzikanten. Een vrouw, Serena, komt op met een geïmproviseerde baby en allengs begint het verhaal te leven, omlijst door de vertaalde songs van Gershwin. Het verhaal over armoede, gokken, verslaving aan het droom-poeder, liefde, haat, moord, de strijd om te overleven en vooral de liefde van Porgy voor Bess, die echter eerst niets van hem moet hebben. Zij is van Crown, de macho en ook Sporting Live, de coke-dealer zit achter haar aan. Eindelijk kiest Bess toch voor Porgy, maar dan slaat het noodlot weer toe.

Alle drie de mannen worden op onnavolgbare wijze gespeeld door Frank Groothoff. Marzieh Reyhani is de verleidelijke Bess, Serena wordt gespeeld door Suzanne Roos. Een groot compliment voor de muzikanten van DIG d'DIZ, die naast de fantastische muziek van Gershwin en de diverse mannelijke rollen ook nog alle geluidseffecten voor hun rekening nemen.

Porgy en Bess in deze uitvoering was vijf kwartier kijk-en luisterplezier waarvan we allebei (ik en mijn kleindochter) bijzonder genoten hebben. De speellijst is te vinden op de website.

Frank Groothof - website

Spel en zang
Frank Groothof, Marzieh Reyhani en Susanne Roos

DIG d'DIZ
Jan Menu - baritonsaxofoon
Maarten van der Grinten - gitaar
Jan Voogd - contrabas