Onderwerp: JAZZ, MUZIEK

Zondag 24 December 2006 at 1:49 pm

Saskia Laroo Kwintet

Saskia Laroo
Ingram Washington
Joris Teepe

Tekst en foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)

Trompet was niet het eerste instrument van Saskia Laroo.  In Amerika is haar bijnaam 'Lady Miles Davis of Europe' Stoer ziet ze er uit als ze het podium opkomt in een zwarte outfit met om haar heupen een riem met een arsenaal aan effectkastjes vol knoppen.

In het laat ze zich zaterdagavond 23 december vergezellen door een interessant gezelschap: haar vaste pianist Warren Byrd, zanger en entertainmer Ingram Washington, drummer Gene Jackson (die o.a speelde bij Herbie Hancock, Wayne Shorter en Terence Blanchard) en contrabassist Joris Teepe (woonachtig in de USA en in Nederland directeur van het Gronings Conservatorium). De combinatie van deze vier heren en één dame leverde een interessant en boeiend muzikaal avondje op en het Beauforthuis zit dan ook lekker vol. Saskia Laroo is lyrisch trompetiste die graag met effecten werkt (hoewel minder structureel dan bv Eric Truffaz) en speelt in zachte melodische lijnen. Ze speelt trouwens met een enorm gemak, vaak met één hand en wandelt tijdens het laatste nummer zelfs al spelend het Beauforthuis rond. 

Warren Byrd
Gene Jackson
Saskia Laroo


De ritmesectie was meer dan voortreffelijk verzorgd tijdens dit concert, niet alleen in het samenspel maar ook in de solo's. Een heerlijk ''bedje' voor het spel van Laroo die ondermeer 'Ya know how we do' van haar eerste CD, 'Good Vibes' en 'Spin' liet horen. Ik was aangenaam verrast door het voortreffelijke pianospel van Warren Byrd evenals over zijn scatkwaliteiten, waarover hij - net als Laroo - blijkt te beschikken zoals ze lieten horen in een nummer van Teddy Edwards.

Zeer charmant was Ingram Washington die met zijn stem geluiden voort kan brengen die lijken op wat Saskia uit haar trompet tovert. Heerlijke standards kwamen voorbij zoals ''S Wonderful', 'Don't get around much anymore' en 'Route 66'. Washington is een echte publieksspeler die een prettig relaxt sfeertje weet te creëren, net als Laroo trouwens. Zij wist het publiek te bewegen het laatste nummer Jazzparty van het kwintet vocaal over te nemen en sloot het concert dan ook af met de conclusie dat de muzikanten niet meer nodig waren.


Saskia Laroo - website
Beauforthuis - Beauforthuis

Bezetting:
Saskia Laroo - trompet en zang;
Warren Byrd - piano en zang;
Ingram Washington - zang;
Joris Teepe - contrabas;
Gene Jackson - drums

Onderwerp: FESTIVAL, WERELDMUZIEK, JAZZ

Woensdag 29 November 2006 at 11:33 am

A Fula’s Calling

A Fula's Calling
A Fula's Calling
A Fula's Calling

Tekst en beeld van Ton Maas (klik voor vergroting)
Gezien op 19 november, Theater De Lieve Vrouw, Amersfoort.


Het lijkt inmiddels traditie dat het slotconcert van het Global Village Festival in Amersfoort tevens de aftrap is van een nieuw project in het kader van de ‘Music: World Series’ (MWS), waarbij jazzmusici samenwerken met muzikanten uit andere culturen. De première van A Fula’s Calling, zondagmiddag in Theater De Lieve Vrouw, vormde het onbetwiste hoogtepunt in die reeks tot dusver.

Qua bezetting hebben de projecten uit de MWS wel vaker een hoog rariteitenkabinetgehalte, maar ook in dat opzicht spande A Fula’s Calling de kroon. Behalve de Duitse fluitist Mark Alban Lotz, de Frans-Duitse gitarist Raphaël Vanoli, de Iraanse percussionist Afra Mussawisade, de Indiase tablaspeler Sandip Battacharya en de Senegalese zanger Omar Ka was vanwege de ‘Women Edition’ van het festival een speciale gast uitgenodigd: de Tibetaanse zangeres Namgyal Lhamo. Voor haar was deelname aan het project een grotere stap dan voor de andere musici, omdat ze zich nooit eerder zo nadrukkelijk aan muzikale grensoverschrijdingen had gewaagd. Een drietal liederen uit haar repertoire van Tibetaanse opera en volksmuziek werd op smaakvolle en toch avontuurlijke wijze voorzien van exogene klankkleuren, hetgeen de toegankelijkheid van de muziek aanzienlijk verhoogde.

A Fula's Calling
A Fula's Calling
A Fula's Calling


Ondanks de enorme geografische afstand tussen hun beider tradities kleefde er aan de vocale duetten Lhamo met Omar Ka niets gekunstelds. Bovendien bleek de Tibetaanse bepaald niet wars van een beetje swing. Toen de band een liefdeslied van haar op pittige wijze onder handen nam, stond ze heupwiegend en ‘finger snapping’ achter haar microfoon te glunderen.

In contrast met de omvang van zijn indrukwekkende arsenaal fluitachtigen, waaronder de Indiase bansuri en een enorme contrabasfluit van pvc-afvoerpijp, stelde voorman Lotz zich bescheiden en vooral dienend op, hoewel hij af en toe even spetterde met acrobatische staaltjes van meertonigheid, door stem en blaastechniek te combineren.

Hoewel Omar Ka als zanger minder veelzijdig is dan zijn landgenoot Mola Sylla “ die aan eerdere edities van de MWS deelnam “ wist hij gaandeweg de voorstelling steeds meer te overtuigen. Zijn typisch West-Afrikaanse gitaarspel, hoog en twinkelend, mengde fraai met de traditionele Tibetaanse luit van Lhamo.
Toch was vooral één muzikant verantwoordelijk voor het amalgaam dat de voorstelling zo bijzonder maakte: gitarist Vanoli. Gezeten op een krukje pleegde hij met zijn elektrische gitaar plus effectpedalen telkens weer verrassende melodische interventies en harmonische oplossingen. Steeds als je als luisteraar verbaasd afvroeg waar déze wonderlijke klanken nu weer vandaan kwamen, bleek hij de leverancier.

Nog te zien in Rotterdam (30 nov.), Utrecht (2 dec.), Den Haag (6 dec.) en Amsterdam (7 dec.).

Theater Lieve Vrouw - website

Onderwerp: JAZZ, MUZIEK, POP-ROCK, WERELDMUZIEK

Zaterdag 25 November 2006 at 2:42 pm

Global Village Festival - Global Women

Global Women - Amina Figarova
Global Women
Global Women - Corrie van Binsbergen

foto's van Hans Speekenbrink (klik voor groter)

Al eerder verscheen een artikel over het Global Village Festival 2006, de Women Edition, dat in Theater Lieve Vrouw in Amersfoort werd gehouden vorig weekend. Dit gelegenheidssextet, dat zich heel toepasselijk Global Woman noemt, bestaat uit Denise Jannah (zang), Amina Figarova (piano), Corrie van Binsbergen (gitaar), Ellister van der Molen (trompet), Sandra Sahupala (percussie) en Mick Paauwe (babybas). 

Global Women - Denise Jannah
Sandra Sahupala
Global Women - Ellister van der Molen

Global Women
Global Women - Mick Paauwe
Global Women met 'Lieve Vrouw Vrouwen'




Corrie van Binsbergen - website
Amina Figarova - website
Denise Jannah - website
Ellister van der Molen - website
Mick Paauwe - website
Sandra Sahupala - popinstituut

Theater Lieve Vrouw - website

Onderwerp: MUZIEK, JAZZ

Vrijdag 24 November 2006 at 5:41 pm

Sunday Night Jazz “ René van Beeck & Friends

Myrte Buys
René van Beeck
Renske Taminiau

Door Aukje met foto's van Jan Anno Boonstra (klik voor vergroting)
Gezien op 19“11“2006 in Cristofori Amsterdam


Elke eerste en derde zondag van de maand nodigt contrabassist René van Beeck jazzmusici uit om in de intieme sfeer van de bovenzaal van Cristofori een informele jazzavond te verzorgen. Niet alleen grote namen passeren de revue, maar ook aanstormend talent. Zoals afgelopen zondag, wanneer zangeressen Renske Taminiau en Myrte Buys elk een set voor hun rekening namen. Renske en Myrte werden begeleid door Rob van Bavel (piano), Jasper van Hulten (drums) en René van Beeck (contrabas).

Renske heeft haar eigen band, treedt op in de Sugar Factory met Wicked Jazz Sounds en toerde samen met Daniëlle van den Stoom als achtergrondzangeres in het programma ‘Basement Bargains’ van Mathilde Santing.
Myrte bracht dit jaar haar debuutcd ‘Pretty Eyes’ uit, toerde met The Glenn Miller Orchestra door Europa en eindigde in 2005 samen met Léah Kline en Anne Chris als vierde in de finale van het Nederlandse Jazz Vocalisten Concours. Renske bijt het spits af met de originele soundtrack van The Wizard of Oz, ‘Soon as I get home’, in de film gezongen door Diane Ross en later gecovered door o.a. Lizz Wright. Meteen is te zien dat ze het nummer voelt en met haar openheid naar het publiek toe kan ze dat gevoel goed overbrengen. In combinatie met haar warme en donkere altstem is het prettig luisteren en kijken naar Renske.
Naast Lizz Wright is Kurt Elling haar grote inspiratiebron. Van zijn cd ‘Close your eyes’ zingt ze twee nummers: de titelsong ‘Close your eyes’ en ‘Never say goodbye’. Tijdens ‘Close your eyes’ geeft ze een improvisatie weg en het eind van het nummer sluit ze af met een hoge en spannende uithaal.

Voor haar tweelingzus Caat zingt ze het prachtige nummer ‘Caat’, met als boodschap dat je als tweeling nooit alleen bent. Dan is het tijd voor ‘Dienda’, een song geschreven door de veel te vroeg overleden componist/pianist Kenny Kirkland met lyrics van Sting, van wie Renske een masterclass volgde.
In het volgende nummer ‘My foolish heart’ daagt ze al improviserend contrabassist René van Beeck uit in een vier om vier. Een leuk intermezzo dat met luid applaus wordt ontvangen door het publiek.
Zoals gezegd sluit ze haar optreden af met ‘Never say goodbye’. Ze heeft voor de minder gangbare nummers gekozen en daardoor een interessant repertoire aangeboden. Daarbij geniet ze van elk woord dat ze zingt, is haar tekstinterpretatie van een hoog niveau en verovert ze met haar warme stem het publiek. Een talent, waar we vast nog veel van gaan horen.

Na de pauze betreedt Myrte het podium. Tijdens het eerste nummer ‘Day in day out’ horen we meteen het verschil met Renske. Myrte zingt minder jazzy, heeft een heldere klank en brengt minder variatie aan in de melodielijnen. Ook haar repertoire verschilt met dat van Renske, aangezien Myrte eerder kiest voor de gangbare standards , want ze zingt graag ‘mooie’ liedjes. Maar net als Renske staat ook zij zeker op het podium en is open naar het publiek toe. Technisch gezien is het allemaal dik voor elkaar. Bij prachtige maar moeilijke ballads als ‘With every breath I take’ en ‘My funny valentine’ heeft ze alle noten perfect onder controle.
Haar debuutcd is vernoemd naar het nummer ‘Pretty Eyes’ van Horace Silver, dat zij ook deze avond zingt. Tijdens het optreden zien we een veelvuldige glinstering in haar eigen ‘pretty eyes’, die tevens de cover sieren van haar debuutcd en het publiek vertellen dat ze geniet van het optreden.

Ze zingt nummers als ‘New York state of mind’, ‘Come rain or come shine’ en ‘The music that makes me dance’. Met het swingnummer ‘Do nothing ‘till you hear from me’ sluit ze af, en neemt een warm applaus in ontvangst.

Natuurlijk volgt er een toegift van hun samen. Het publiek zou niet anders willen! Ze zingen een nummer met een boodschap: ‘Everything must change’. Dit doen zij tweestemming, en wel op verschillende manieren wat aantoont dat ze zich hebben voorbereid, en dat wordt gewaardeerd.

Renske en Myrte zijn twee zangeressen met een geheel eigen stijl, die het stempel aanstormend talent terecht hebben verdiend. Op jonge leeftijd hebben ze reeds een imposante cv opgebouwd, die ongetwijfeld nog verder uitgebreid zal worden. We hopen in ieder geval nog veel van ze te horen.

Renske Taminiau - website
Myrte Buys cd (ze heeft geen eigen site) - website
Sunday Night Jazz - website

Onderwerp: JAZZ, POP-ROCK

Maandag 23 Oktober 2006 at 7:56 pm

Polarbear op glad ijs

Polarbear
Polarbear
Polarbear

Door Lana de Wit met foto's van Berbera van den Hoek (klik voor groter)

Onverstoorbaar nemen de vier mannen van Polar Bear hun instrumenten ter hand. Een gedempt applaus van het publiek. Gedempt omdat er maar ongeveer 25 man in de kleine zaal van het Paard in Den Haag aanwezig zijn. Een even zo bescheiden welkom van frontman Seb Rochford vanachter zijn drumstel en het gezelschap gaat van start. Onder ritmische aanvoering van drums en contrabas, klinken strak en jazzy de tonen van de twee saxofonen. Een tikje bombastisch af en toe. Dan zijn de klanken weer wat losser en klinken ze, geheel in de stijl van jazz, als een vrije improvisatie om vervolgens weer strak door de musici in het gelid te worden getrokken.

Dan wordt John Leafcutter aan het gezelschap toegevoegd. Met zijn experimentele computergestuurde geluiden lift hij mee op de muziek van Polar Bear door deze te voorzien van een mix ingeblikte geluiden. Dan weer schrille hoge tonen dan weer snerpende lage tonen. Het geluid van zijn ‘muziek’ staat harder dan dat van de andere instrumenten. Dit is in eerste instantie niet zo erg maar als zijn indringende geluiden meegaan in het geïmproviseer van de band en de boventoon gaan voeren, wordt het pijnlijk voor de oren. Leafcutter lijkt teveel op te gaan in zijn eigen gefreak dan zich aan te passen aan de klanken van Polar Bear.
Polarbear
Polarbear
Polarbear


De bandleden van Polar Bear lijken aan de krasse scheurende geluiden van Leafcutter geen aanstoot te nemen. Ze geven hem zelfs de ruimte om zijn ding te doen. De geluiden van Leafcutter worden een stoorzender door de mooie nummers van Polar Bear. Maar tegen het einde van de set lijkt Leafcutter zich meer in de muziek te schikken, ook al staat zijn geluid nog steeds te hard. Hij en Polar Bear komen tot elkaar en dan pas komt deze relatie echt goed tot zijn recht! Wordt het toch nog feest!

Ondanks de karige opkomst is bandleider Seb Rochford niet te beroerd voor een toegift. Twee nummers zelfs! Met dezelfde virtuositeit en hetzelfde spelplezier leveren de vijf muzikanten de nummers af aan het belangstellende publiek. De spelkwaliteiten van de musici staan buiten kijf maar enige introspectie kan geen kwaad.

Polarbear - website