Onderwerp: FESTIVAL, JAZZ

Donderdag 17 Juli 2008 at 6:18 pm

North Sea Jazz, een eerste indruk

DJ Maestro Shaka Khan Victor Wooten
Tekst en beeld van Eljo A. Morpurgo

North Sea Jazz 2008 een festival met een diversiteit aan muziek en mensen. Op vele podia zijn optredens over drie dagen verspreid, en jazz is hier een heel ruim begrip, al zullen de jazzfreaks dat misschien bestrijden. Van vroeg in de avond tot ver na middernacht kun je elke avond genieten van over de zestig optredens. Plannen is iets wat nummer één staat als je naar dit festival gaat wil je jou artiesten ook echt kunnen zien.

Wij besloten o.a. Bobby McFerrin, Chaka Khan, George Benson en DJ Maestro te zien. Helaas is het zo druk en moeilijk om bij AHOY te komen met de auto dat we Bobby McFerrin helaas hebben moeten missen maar een deel van Victor Wooten hebben gezien. Voor Chaka Khan begon ging de zaal al open terwijl Paul Simon nog aan het spelen was. Hoewel je voor Paul extra moest betalen hebben we toch nog een klein mini concert gekregen van ongeveer zes nummers.

Chaka Khan daarentegen was in de grote JVC zaal en was fantastisch om mee te maken. De mensenmassa in de zaal bewoog als een golvende zee op bekende nummers als “I'm Every Woman, I Feel for You, Through the Fire en een paar van haar nieuwe album Funk This.

Shaka Khan NSJ 2008 DJ Maestro

De sfeer was gezellig en door heel AHOY was de mogelijkheid om de honger en dorst te stillen. Op het dak van AHOY speelde DJ Maestro (Martijn Barkhuis) samen met Rik Mol en Ro Krom waarbij werkelijk het dak er af ging. Deze drie artiesten zijn heerlijk op elkaar ingespeeld en de ene na de andere jam sessie liet de menigte genieten.

George Benson nog zo'n groot artiest sloot voor ons de avond op een geweldige manier waarbij wij als veertigers even terug in de tijd waren. Een groot podium en diverse monitoren gaven een geweldig beeld van de George die zich swingend in het zweet stond te werken terwijl de hele zaal zijn bekende nummers mee zong. Na tien uur waren de voeten op en gingen we moe maar voldaan weer huiswaarts.

Meer over NSJ volgt.


Onderwerp: JAZZ, POP-ROCK

Vrijdag 30 Mei 2008 at 7:13 pm

Hamel doet live zijn liedjes eer aan

Wouter Hamel
Wouter Hamel
Wouter Hamel

Door Serge Julien met foto's van Berbera van den Hoek (klik voor vergroting) Paard van Troje, Den Haag op 16 mei 2008.

'Wat istie leuk!' roept een toeschouwer keihard vanuit de zaal terwijl Wouter Hamel in zijn eentje op het podium een intens mooi 'Useless Fraud' staat te zingen, zichzelf eenvoudig begeleidend op een gekleurd akoestisch gitaartje. Hamel is dan al lang zover dat het Haagse Paard van Troje na vijf kwartier spelen uit zijn hand eet. Hamel is eind maart begonnen aan een tour die hem langs alle grote clubs van de Lage Landen voert. Het is hard gegaan met Hamel. Zijn debuut CD werd vorig jaar met gejuich ontvangen. Een fijne mix van jazz-, en popinvloeden, vrolijke melodieën die swingend en laidback kunnen uitpakken. Deze omlijsting wordt ingevuld met Hamel's prettig in het gehoor liggende zwoele stem. Wat volgde waren o.a. vele optredens op festivals en in clubs, een succesvolle tour in Japan, hits met 'Breezy' en 'As Long As We're In Love', een Zilveren Harp en een gouden plaat.

Naast dat hij fijne liedjes brengt is Hamel ook een leuke verschijning. Een frisse jong ogende blonde man (hij is toch al dertig) met een mooie glimlach die er overwegend casual bijloopt. Ook op het podium van het Paard gaat hij eenvoudig gekleed in een zwart V-hals T-shirt, jeans en bootschoenen. Inmiddels is dit ook wel het imago van Hamel geworden. Daarnaast vertelt hij wat over de liedjes en zoekt hij interactie met het publiek.

Wouter Hamel
Wouter Hamel
Wouter Hamel

Hamel laat nagenoeg zijn hele debuut CD voorbijkomen, inclusief de nummers van de 'Limited Edition' van de CD. Nummers als 'Cheap Chardonnay', 'Details', 'Don't Ask' en 'Interpretation Of Love' klinken op het podium voller dan op zijn cd en zijn hier en daar voorzien van improvisatiemomenten waarin vooral pianist Pieter de Graaf van zich laat horen. De jonge muzikant zit als een bezetene achter zijn toetsen en geniet volop van de muziek. De grimassen op zijn gezicht en het constant bewegende lichaam zijn geweldig om te observeren. Ook gitarist Rory Ronde komt meesterlijk uit de hoek met een aantal jazzy solo's. Maar niet alleen deze heren verdienen alle lof, ieder bandlid geeft zich volledig over aan de liedjes van Hamel. Erg leuk is als de hele groep aan de rand van het podium komt staan om een mooie bewerking van 'Ride That Sunbeam' ten beste te geven. Eén van de bonustracks op de 'Limited Edition' van Hamel's debuut CD is de meezinger 'As Long As We're In Love'. Vlak voor het einde van de show wordt dit nummer omgetoverd tot een wel zeer dansbaar geheel waarbij Hamel een slordige 15 man op het podium uitnodigt om mee te zingen en te dansen. Evenzo aantrekkelijk is Horace Silver's 'Filthy McNasty' waarvan het refrein al snel uit volle borst wordt meegezongen.

Wouter Hamel
Wouter Hamel
Wouter Hamel

De presentatie van Hamel's songs op het podium pakt meer dan goed uit. Zijn prettig in het gehoor liggende croonerstem, zijn interactieve benadering, zijn jongensachtige uitstraling en een begeleidingsband die zich voor 100% aan hem overgeeft, leidt tot een anderhalf uur durend concert van grote klasse waarin de muzikant aantoont een uitstekende performer te zijn van zijn eigen composities. Het wachten is op de opvolger van zijn debuut waar we reikhalzend naar uitkijken. Tot die tijd tourt Hamel vrolijk verder en zal hij in juli twee keer in het voorprogramma staan van Doe Maar in de Kuip. Maar er zàl een moment komen dat Hamel op eigen titel de clubs kan verruilen voor zalen als de Heineken Music Hall en Ahoy!

De Band
Wouter Hamel - zang en toetsen
Pieter de Graaf - toetsen
Rory Ronde a.k.a. Kofy Anonymous - gitaar
Sven Happel - bas
Jasper van Hulten - drums
Gijs Anders van Straalen - percussie


Onderwerp: JAZZ, FESTIVAL

Vrijdag 16 Mei 2008 at 10:48 am

Uitstekend programma met veel vocaal op North Sea Jazz 2008

Alain Clark
The Bad Plus
New Cool Collective

Door Serge Julien met foto's van Berbera van den Hoek en Maarten Grootendorst (klik voor vergroting)

Het is druk. Het is warm. Het is gezellig en er heerst nieuwsgierigheid. De landelijke pers is toegestroomd naar een begrip in Rotterdam: Jazzcafé Dizzy. Deze oergezellige intieme jazzclub is de plaats van handeling waar het programma zal worden gepresenteerd van het meest prestigieuze jazzevenement van het jaar: het North Sea Jazz Festival. De 33e editie alweer en voor de derde keer in Rotterdam. Directeur Jan Willem Luyken kan gerust blij zijn want het programma liegt er niet om.

Het centrale thema dit jaar is ‘Vocals in Jazz’. Daarom veel aandacht voor jazzvocalisten, stemkunstenaars en warme soulstemmen. De hoofdgast is stemvirtuoos Bobby McFerrin die dit jaar als Artist in Residence aantreedt. Hij opent het festival op vrijdag met de NDR Big Band. Op zaterdag speelt hij met basvirtuoos Richard Bona en de opstelling voor zondag blijft nog een verrassing. Naast Bobby McFerrin zullen binnen het vocale thema Diana Krall, Cassandra Wilson, Al Jarreau, Jill Scott, Angie Stone, Chaka Khan en Etta James hun opwachting maken. Acrobatische kunst vocalen worden op rekening gezet van Greetje Bijma, Sidsel Endresen en Michael Schiefel.

Speciale aandacht is er dit jaar voor jazz uit Engeland. De laatste jaren zijn er een hoop jonge honden die van zich laten horen: Led Bib, Finn Peters en Acoustic Ladyland. Pop en jazz zullen op aangename wijze worden gefuseerd met Fink en Matthew Herbert Big Band.

Pete Philly
Zuco 103
Maceo Parker


Pop en jazz zal niet alleen vertegenwoordigd worden vanuit de UK jazzscene. Een nieuwe generatie akoestisch spelende jazzmusici slaat vanuit de bebop-traditie een brug naar de hedendaagse pop- rockmuziek. Op North Sea Jazz zullen groepen als The Bad Plus, Soil @ “Pimp” Sessions, Brad Mehldau en nieuwkomer Christian Prommer’s Drumlesson acte de precense geven. Oudgedienden met een fijne mix van soul en jazz die zullen aantreden zijn Lou Donaldson en George Benson. Maar ook Tom Scott & The L.A. Express, Deodato en bassist extraordinairy Victor Wooten zullen aanwezig zijn.

Grote namen op het festival zijn Alicia Keys, Herbie Hancock, Paul Simon, Bootsy Collins, Sergio Mendes, Tower of Power, Pat Metheny, Gino Vanelli, Joe Jackson, Maceo Parker.

Van Hollandse bodem zullen ondermeer Pet Philly & Perquisite, Zuco 103, Room Eleven, Alain Clark, New Cool Collective, Sensual en Hans Teeuwen optredens verzorgen.

Tijdens de persconferentie worden er twee voorproefjes gegeven: speciaal uit New York overgevlogen is soul/jazz nieuwkomer José James. Diens broeierige debuut The Dreamer is goed ontvangen door de critici. Met een crooner stem en een fijne flow verzorgt hij met zijn trio een half uur durende set die smaakt naar meer. Op de zaterdag speelt hij op het Congo podium.

Na James speelt pianovirtuoos Peter Beets met Ruud Jacobs op bas en Martijn van Iterson op gitaar een zeer prettig optreden. Het gerenommeerde jazzmagazine Down Beat noemde hem “a world class improviser”. Beets zal op de zondag aantreden op het Yenisei podium waar hij werk zal spelen van zijn meest recente album New Groove.

North Sea Jazz 2008 belooft een mooie editie te worden!

North Sea Jazz Festival 2008
11, 12 en 13 juli
Ahoy Rotterdam

Entree: Dagkaart: € 75,- (exclusief servicekosten)
3-dagenkaart: € 179,- (exclusief servicekosten)
All-in kaart: € 365,- (exclusief servicekosten)
Plusconcert: € 15,- (Amazon), € 18,- (Nile)

Voor het volledige programma en het laatste nieuwe ga je naar de website van het North Sea Jazz Festival: www.northseajzz.nl.

Onderwerp: JAZZ

Dinsdag 06 Mei 2008 at 12:10 am

Fay Lovsky, Eric Vloeimans en Jeroen van Vliet kregen Doorn stil met poëtisch optreden

Fay Lovsky, Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans
Fay Lovsky, Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans
Fay Lovsky, Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans

Tekst en beeld van Danièl Kuyper (klik voor vergroting)
Ze traden vrijdag 25 april 2008 op in het Cultuurhuis te Doorn.


Fay kent zichzelf een bescheiden rol toe temidden van de virtuose trompetist Eric en de virtuose pianist Jeroen. Maar deze drie samen hebben een enorme synergie. Je verwacht iets speciaals. Zien, horen en meebeleven gaan hand in hand. Niemand voert de boventoon, al kan Fay met haar stem grote hoogtes bereiken. Eric haalt geluiden uit zijn trompet die je niet voor mogelijk houdt. Zachte glijdende soms huilwindachtige klanken. Het samenspel van dit team verraad het elkaar goed aanvoelen. Jeroen lijkt de meest introverte en de pianotoetsen zijn een verlengstuk van zijn vingers. Zijn prachtige rechte rug laat je vermoeden dat hij volledig in het samenspel opgaat. Fay is het meest veelzijdig. Met drie stokken bespeelt ze de xylofoon. Ze fluit op een rood keramiek Zeppelin vormig instrument. Ze laat de zaag zingen, bespeelt de theramin en doet meer.

Het is nog licht als het begint. De gordijnen in de hoge zaal zijn open. Dat geeft een zee aan daglicht en een dynamisch decor. Vanaf de eerste noten in het muisstil in de zaal en iedereen luistert voelbaar. Uit de boxen klinkt een zacht ondergronds trollen gemurmel. Fay laat je met haar hemelse stem geloven dat er een nieuwe dag kriekt. De trompet geeft de eerste zonnestralen. De piano laat het heldere beekje klateren. Drie energieën met die elkaar harmoniëren. Hoe makkelijk zou het zijn om met wat extra volume de aandacht naar je toe te trekken? Dat gebeurt niet. Egoloos en met beheersing is deze opening een opwarmer voor wat ons te wachten staat. Het tweede nummer heet throwing bubbles in the sky. Hoe anders kan de trompetist het evenwicht herstellen van de bubbels in de lucht dan door het aftappen van de trompet achteraf? Het derde nummer zou prima filmmuziek zijn. Ik ken de film niet maar ik geniet van de humor die er in zit. En dan gebeurt er opeens iets opmerkelijks. Eerst leek het er op dat Fay het mondorgel bespeelde. In tweede instantie lijkt het alsof ze als een kind de laatste snoeprestjes van een snoeppapiertje af eet. Dit zegt iets over de onbevangen sfeer op het podium.

De zingende zaag. Dan denk je al gauw aan een clown in het cirkus. Net zoals velen bij een trompet aan hoempapa denken. Twee keer mis. Hier wordt heel gevoelsrijk en subtiel gemusiseerd. Het gaat niet om de musikanten of de instrumenten. De compositie vertaalt zich in een beleving bij de ademloos luisterende zaal. De zingende zaag en de fluisterende trompet met de kabbelende toetsen blijven je nog lang bij. De kenners onder ons zullen niet verbaasd zijn; De zaag is een echte Mussehl & Westphal.

De naam Fay Lovsky zal je niet snel vergeten. Het klinkt melodieus en krachting. Ze heeft in 1981 een hit gehad met Christmas Was A Friend Of Mine. Daarom vind ik het symbolisch dat ze achterop haar bloes een ster draagt. Want die tijd heeft ze achter zich gelaten maar nooit verlochend.

Fay Lovsky, Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans
Fay Lovsky, Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans
Fay Lovsky, Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans


Dan ineens hoor je krekels op de achtergrond. Zomerloomheid trekt door de zaal. iedereen blijft ademloos. Alleen af en toe stoort het geklik van camera’s. Sorry, voor het ongemak maar er was in de pauze ook een reactie van een dame die vond dat het geklik af en toe in het ritme van de muziek viel.

Door Vloeimans schiet me een flard van een gedicht te binnen.
'De trompetist is groot, hij hort niet of stoot, alsof hij zachtjes floot tewijl de zaal genoot.'

Van Vliet speelt geconcentreerd, Vanaf zijn pianokruk draait hij af en toe naar de laptop naast zich. Hij beeldt een dartel door de wei springend veulen uit terwijl alleen zijn armen bewegen. Die paradox verraad dat muziek het verlengstuk is van je innerlijk Daarom is muziek niet leeftijdgebonden. Dat blijkt ook uit de zaal. Daar zitten scholieren en gepensioneerden. Zelfs
een hond. De hond is als enige in de zaal gevraagd om te particiteren in het optreden. Lovsky vertelde dat ze regelmatig bij het bespelen de theramin honden laat meejanken. Dat gebeurt soms gewoon. Verbieden heeft geen zin. De hond in de zaal wilde deze avond liever luisteren dan meedoen. De theramin is één van de eerste electronische muziekinstrumenten. Dit zeldzame apparaat raak je niet aan. Antennes registreren de de positie van je handen en daardoor wordt de toonhoogte en het volume gevarieëerd. Het bespelen heeft iets geheimsinnigs. Dat past ten voeten uit bij Fay en deze avond.

Fay vertelde over een Japans liedje dat ze had geleerd. Ze wist niet wat het betekende maar kon het goed nazingen. In een Japans restaurant kwam ze er achter wat het betekende. Daar zong ze het voor Japanners. Die lachten om haar uitspraak maat zongen wel mee. Het was een bekend kinderliedje. Muziek is niet land of taal gebonden eerder grens overschrijdend of zelfs grenzenloos. Dat laten Fay, Eric en Jeroen deze avond overduidelijk zien en horen.

Fay Lovsky, Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans
Fay Lovsky, Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans
Fay Lovsky, Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans


Heel indrukwekkend van Vloeimans was hoe hij kon luisteren naar de solo's van Van Vliet. Hij zat dan stil en onbewegelijk op te gaan in het melodieuze pianospel. Geen geknoppendraai of iets anders. Die eenheid op het podium ging naad- en draadloos over naar de zaal.

Als je Eric gadeslaat zou je kunnnen denken dat drie knoppen op de trompet voor hem wat weinig is. Daar heeft hij wat op gevonden. Met zijn voet bedient hij een pedaal en een tabelau met 18 knoppen. Elektonica is niet meer weg te denken. Ook mevrouw Lovsky houd van speeltjes die geluid maken. Maar het speeltje dat ze het best beheerst is haar stem. Ze gaat ermee terug naar de basis. Plezier met geluiden. Grenzen opzoeken. Aansluiting vinden bij andere instrumenten. In deze setting is dat voortreffelijk gelukt. Doorn mag blij zijn dat deze formatie haar heeft willen aandoen.

Lovsky is de laatste tijd nogal actief met teksten schrijven. Bij twee nummers heeft ze de tekst pas gisteren geschreven. Het spiekbriefje wordt haar dus ruimhartig vergeven. Twee nummers wil ik nog apart noemen die extra indruk hebben gemaakt. Sway with me en Images of Washington.

Een avond die je niet snel vergeet want het hoeft niet altijd hard en mainsteam te zijn.

Onderwerp: JAZZ

Zondag 23 Maart 2008 at 9:32 pm

YOUNG VIPS TOUR 2008, JONG TALENT 'VEROVERT' BIMHUIS

Bram Stadhouders
Soo Cho
Onno Govaert

Door Hans Zilverberg met foto's van Fred van Wulften (klik voor vergroting)
Bimhuis, Amsterdam - 14 maart 2008


Dit jaar vindt van 14 maart t/m 13 april de tiende editie van de Young Vips Tournee plaats. De Young Vips Tournee is sinds 1997 de jaarlijkse jazztournee voor buitengewoon Nederlands talent met hoogwaardig eigen repertoire. Met een uniek dubbelconcert op toonaangevende jazzpodia worden de nieuwste jazzontwikkelingen van eigen bodem gepresenteerd. Voor deze editie hebben de programmeurs van de vereniging van Jazz en Improvisatiemuziek Podia (VIP) pianiste Soo Cho en gitarist Bram Stadhouders uitgenodigd om ieder met een eigen formatie aan de tournee deel te nemen. Op 14 maart beet gitarist Bram Stadhouders met drummer Onno Govaert de spits af, na de pauze gevolgd door het Soo Cho Quartet.

Bram Stadhouders & Onno Govaert
Het duo Bram Stadhouders en Onno Govaert, twee zeer getalenteerde jonge jazzmusici, openden het concert met een repertoire dat zonder meer eigenzinnig genoemd kan worden. Gitarist Bram Stadhouders maakt naast gitaar ook gebruik van gitaarsynthesizer en laptop. Drummer Onno Govaert verzorgt in geheel eigen stijl de ritmes bij de composities. Door het gebruik van de gitaarsynthesizer en laptop weet Bram een aparte klanksfeer neer te zetten variërend van Tibetaanse langgerekte lage achtergrondklanken met vogelgeluiden tot strandgeluiden met golfslag en krijsende meeuwen. Door die bijzondere background geluiden schept Bram zich de ruimte om op gitaar de melodie neer te zetten. Hij speelt veelvuldig in het hoge register afgewisseld met lang doorklinkende lage tonen en echo's. Om deze geluiden te creëren heeft hij een uitgebreide set effectpedalen ter beschikking.

Drummer Onno Govaert zette met drums, bekkens, bellen en ander percussie materiaal ritmische accenten neer. Vooral deze jonge drummer maakte indruk met zijn vaak zeer grappige wijze waarop hij ritmes uit zijn drumstel wist te toveren. Een leuke vondst was het gebruik van een kleine strijkstok waarmee hij strijkend langs de rand van een trommel zeer hoge ijle geluiden uit dit slagwerkonderdeel wist te ontlokken. Met zijn spel wist hij aparte sferen op te roepen. Het duo werd terzijde gestaan door geluidtechnicus Ted Masseurs.
Het publiek in het bijna volle Bimhuis had een dankbaar applaus voor het jonge duo over. Zij mogen terugzien op een geslaagd debuut in het Bimhuis.

Soo Cho 4
Angelo Verploegen
Stadhouders & Govaert


Soo Cho Quartet
Pianist Soo Cho verzorgde met haar trio aangevuld met trompettist Angelo Verploegen na de pauze het tweede deel van de avond. Deze van origine Zuid-Koreaanse pianiste speelt al vier jaar samen met bassist Daniël Lottersberger en drummer Sotiris Ntouvas. Zij wilde dolgraag het geluid van een blazer aan het trio toevoegen en kreeg een positieve respons van Angelo Verploegen. De composities van Soo Cho spraken hem zo aan, dat hij graag toetrad tot het trio. Zo kreeg Soo Cho haar gedroomde kwartet dat al weer drie jaar samenspeelt.

In het eerste nummer Dreamer opent Soo Cho met veel gebruik van de lagere octaven en deinst er niet voor terug om de snaren van de piano rechtstreeks te bespelen. De lichte drumaccenten van Sotiris leidden de overgang naar het melodische jazzthema in.

Wat meteen opvalt is de relaxte en makkelijke wijze waarop Soo Cho de composities laat klinken. Haar pianospel is gevoelig, lyrisch met gebruik van ruimtelijke effecten door bewust even 'te blijven hangen' waardoor een prachtige spanning in haar muziek wordt opgebouwd. Het klinkt allemaal bewonderenswaardig mooi! Bassist Daniël Lottersberger zette een fijne solo neer gevolgd door een mooie gevoelige solo van Angelo Verploegen. Het publiek reageert enthousiast op de korte solo's in het eerste nummer.
In het nummer Breeze opent Soo Cho met een lyrisch thema waarbij Angelo op fl ¼gelhorn de gevoelige omspeling van het thema voor zijn rekening neemt. Subtiele basinvulling en drumaccenten vervolmaken de prachtige melodie. Ook in het swingende nummer Suspicion is zeer gevarieerd en gevoelig spel te beluisteren. Mooie tempowisselingen en improvisaties waarbij het kwartet laat zien een zeer goed ingespeelde eenheid te zijn.
In het prachtige nummer Empty Caroussel, een compositie ontstaan na Soo Cho's wandeling over een donkere verlaten kermis, liet zij nog eens zien een pianist van formaat te zijn. Na een kort intermezzo waarin haar nieuwe CD met enige plichtplegingen werd uitgereikt was het tijd om de set af te maken.

Wat blijft hangen is het gevoel dat dit Soo Cho Quartet uit geweldige muzikanten bestaat die prachtige muziek spelen. Haar optredens (zie de website van Soo Cho voor haar playlist)) zijn zeker de moeite van het bezoeken waard en ook de cd Prayer is een aanrader.

Young VIPS on Tour - webpagina
So Cho - website
Bram Stadhouders - website

Line up:
Soo Cho - piano Website
Daniël Lottersberger - bas
Sotiris Ntouvas - drums
Angelo Verploegen - fl ¼gelhorn