Onderwerp: FESTIVAL, MUZIEK, OEROL

Zondag 25 Juni 2006 at 11:45 am

OEROL: Lavalu op De Westerkeyn

Lavalu Yonga Sun
Mariëlle Woltring Lavalu
Oene van Geel Lavalu

Tekst en foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)

Via ons andere magazine Jazzpodium.nl volgen we vanzelfsprekend de verrichtingen van alle prominente jazzmusici in Nederland. Ook de jonge garde krijgt daarbij de nodige aandacht. Violist Oene van Geel en drummer Yonga Sun waren dan ook voor ons 'oude' bekenden, actief en succesvol als ze zijn in het jazzwereldje (zo waren ze allebei ooit winnaar van de Solistenprijs op de Dutch Jazz Competition). We vonden het dan ook heel leuk om ze aan te treffen in het Oerolprogramma als leden van de band Lavalu die onder leiding van zangeres/pianiste Mariëlle Woltring de Nederlandse podia onveilig maakt.

Mariëlle Woltring Lavalu
Lavalu
Yonga Sun Lavalu

Lavalu
Oene van Geel Lavalu
Lavalu Oerol Westerkeyn




Lavalu - website

Bezetting:
Mariëlle Woltring - piano/zang
Yonga Sun - drums
Oene van Geel - viool

Onderwerp: FESTIVAL, WERELDMUZIEK, MUZIEK

Vrijdag 23 Juni 2006 at 11:40 pm

Festival Mundial: Music Beats Poverty (dag 2)


Door Floris de Moel met foto's van Ellen van Geel (klik voor vergroting)
Festival Mundial 2006, Leijpark Tilburg, zondag 18 juni 2006


De tweede dag Festival Mundial, het beloofd nog warmer te worden vandaag. Bij aankomst in het Leijpark te Tilburg is al direct duidelijk dat het vandaag nog drukker wordt dan gisteren. Veel mensen hebben deze vaderdag-zondag aangegrepen om met het hele gezin naar Mundial te komen. Niet alleen qua optredens en standjes is het een mengeling van culturen, ook het toegestroomde publiek is afkomstig uit alle werelddelen, een bonte mengeling van mensen en culturen.
Om direct een vakantie stemming te creëren en omdat we nog niet geluncht hadden begonnen we vandaag met een hapje eten uit de Afro-latino keuken. Ondertussen het programma van vandaag bekijkend in de schaduw op het “Ministerieplein”. Los Fakires
De reden dat we onze dag op dit punt startte was vanwege het optreden op het “Ministeriepodium” van de Cubaanse band Los Fakires. Deze vijf Cubaanse heren op leeftijd laten de oude tijden herleven. Heerlijke Cubaanse muziek, perfecte harmonieën en naadloos samenspel. Zoals vermeld in de Spaanse krant El Mundo: “Ben je geslaagd in de Cubaanse muziek met de Buena Vista Social Club, dan haal je het doctoraal met Los Fakires”. Het optreden wordt gedragen door de 70 jaar oude frontman / zanger Cascarita, met zijn rum en sigaren stem en door saxofonist José Bingues. Dit alles begeleid op gitaar, bongo en wat ritme instrumenten maakt het plaatje compleet. Een geweldig optreden, een fantastisch begin van deze tweede dag Mundial.

Na dit optreden zijn we lekker buiten in het gras gaan zitten, genietend van een Ethiopisch biertje, het extreem goede weer en alle mensen om ons heen, alvorens we naar het hoofdpodium liepen voor het volgende optreden.



Los de Abajo
Op de “Millenniumstage” stond de Mexicaanse groep Los de Abajo, omschreven als Tropipunk was ik erg benieuwd naar hun optreden. Internationaal zijn ze erg bekend en ze hebben drie succesvolle albums achter de rug, de laatste “Cybertropic Chilango Power”zelfs bekroont met een BBC World Music Award. Binnenkort verschijnt het nieuwe album “Lda V the Lunatics”. Hun muziek is een mengeling van Ska, Reggae, Salsa, Dub en Elektronische muziek, vooral up-tempo en met een duidelijke knipoog naar hun Mexicaanse roots. Deze tien Mexicanen wisten in een korte tijd een geweldig feestje neer te zetten en hadden al snel heel het publiek mee. Voor mij de verrassing van vandaag.

Kiran Ahluwalia
Na de feestelijke Mexicaanse muziek zijn we snel terug gelopen naar het “Ministeriepodium” voor het optreden van de Canadees / Indiase Kiran Ahluwalia. Zij speelt de unieke Ghazal muziekstijl, begeleid door tabla, gitaar en harmonium zingt ze poëtisch over menselijke liefde in relatie tot de huidige situatie van de wereld. De Indiase folk op geweldige en meesterlijke wijze vertolkt. Na deze erg mooie en serieuze muziek was het weer tijd voor een feestje, op naar het hoofdpodium voor Braziliaans carnaval.



Olodum
De bekende Braziliaanse slagwerk groep Olodum was één van de hoofdacts van vandaag. Ze maken hun naam meer dan waar, direct vanaf de start weten ze met veertien man sterk een Braziliaans feestje neer te zetten. Negen man op drum en percussie ondersteunt door blazers, toetsen, bas en twee zangers. Olodum weet al jaren, vanuit hun thuisbasis in Bahia in het noorden van Brazilie, door middel van hun muziek rassendiscriminatie en sociaal-economische ongelijkheid aan de kaak te stellen. Internationaal hebben ze samengewerkt met grote namen zoals, Michael Jackson, Paul Simon en Spike Lee. Ze zorgen vandaag voor een uur lang kijk, luister en dans plezier.

Lura
Het is vandaag op en neer lopen van de “Millennium Stage” naar het “Ministeriepodium” de volgende artieste is de Kaapverdische Lura. De in Portugal geboren zangeres mengt moeiteloos verschillende stijlen, Soul, Jazz, Folk, R&B vermengd met traditionele Kaapverdische klanken als Bataku, Tubanka en Morna. Lura, die eigenlijk Maria de Lurdes heet, zingt met passie en schoonheid, dan weer ingetogen en kalm, dan weer krachtig en stevig. Begeleid door een vijfkoppige band weet ze een heerlijk sfeertje te creëren. Haar optreden is energiek en bewegelijk, ze weet haar enthousiasme over te brengen op de langzaam volstromende tent.



Grupo La Fé
We eindigen vandaag waar we begonnen zijn, in Cuba. Gisteren hebben we ze niet kunnen zien, maar vandaag hebben we er gewoon tijd voor gemaakt, het Cubaanse Grupo La Fé op het Bazaarpodium. Afkomstig uit het gebied rond Santiago de Cuba, de Son-regio bij uitstek, zijn zij één van de betere vertolkers van de traditionele Cubaanse muziek. Naast een rijk repertoire en grote kwaliteit weten de muzikanten met hun instrumenten, danspassen en choreografie voor een opwindend schouwspel te zorgen. Niet alleen een genot voor het oor maar zeker ook voor het oog. Voor mij een geweldige afsluiter van dit Mundial weekend.
Door de combinatie van het goede weer, en geweldig programma en een goede organisatie is ook dit jaar Festival Mundial voor mij weer een geweldig festival geweest.

Onderwerp: MUZIEK, WERELDMUZIEK

Woensdag 31 Mei 2006 at 09:50 am

Taraf de Haïdouks sluiten Gipsy Festival in Tilburg spetterend af

Door Ton Maas met foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)

10th International Gipsy Festival. 28 mei, Interpolistuin, Tilburg.

Grillig als ze zijn, houden de weergoden stiekum misschien toch van ronde getallen, want voor het eerst sinds jaren waren ze het International Gipsy Festival in Tilburg weer eens welgevallig – uitgerekend ter gelegenheid van de jubileumeditie. Was het fors toegenomen bezoekersaantal vooral te danken aan publiekstrekker Taraf de Haïdouks? Waarschijnlijk niet, want om drie uur ’s middags was het al flink druk bij de podia, terwijl de Tarafs pas rond half negen aantraden als klapper én finale.

 Het Gipsy Festival heeft de afgelopen tien jaar overtuigend aangetoond dat de zigeunermuziek oneindig veelzijdiger en rijker is dan de geijkte strijkjes van weleer, en bovendien dat ze verbonden is met een levende traditie. Binnen de Nederlandse Sinti- en Romagemeenschappen geldt het festival steeds meer als een must. 

Hun aanwezigheid onder het publiek heeft een meer dan symbolische betekenis, want zoals spreekstalmeesteres Lalla Weiss opmerkte toen een optreden weer eens flink was uitgelopen: ‘Met zigeuners valt nou eenmaal niks te regelen. Maar wat we wèl kunnen, is feestvieren!’ Waarvan akte.

 Een enkele keer konden vraagtekens worden geplaatst bij het zigeunergehalte van de muziek. Zo maakte Tsjechische band Gulo Car het wel heel bont door een stuk van Miles Davis noot voor noot na te spelen. Hitsige funk en bovendien perfect uitgevoerd, maar wel rechtstreeks gekopieerd van Nile Rodgers.

 Echt vernieuwend is de groep KAL uit Belgrado. Ook daar duidelijke invloeden uit pop en jazz, maar veel interessanter omdat ze worden vervlochten met de eigen muzikale roots. De loom wiegende swing waarmee het eerste nummer werd ingezet, beloofde veel goeds. En dat kwam ook, in de gedaante van inventieve combi’s als slide-gitaar met accordeon. Maar het niveau van hun perfect geproduceerde debuutalbum werd niet helemaal gehaald.

De echte hoogtepunten van het festival kwamen toch weer voor rekening van oudgedienden. De Piotto’s, Belgische tegenhangers van het orkest van Tata Mirando, werden zestig jaar geleden opgericht door Piotto Limberger. Twee generaties verder is er van stoffigheid nog altijd niks te bekennen. Muziek die zo doorleefd en zuiver op de graat is dat je mag hopen dat ze nooit zal veranderen.

 De mannen van Taraf de Haïdouks hebben dat heel handig aangepakt. Ogenschijnlijk is er in de vijftien jaar sinds hun doorbraak niets veranderd aan hun jachtige stijl, maar wie goed luistert, hoort voortdurend allerlei kleine spitsvondigheden, vaak in de vorm knipoogjes naar de muzikale waan van de dag. Quasi rommelig en terloops, maar intussen messcherp. Dàt ze het flikken, beseft iedereen die ze ooit gezien heeft. Maar hóe, dat weet nog steeds niemand.

Onderwerp: MUZIEK, POP-ROCK

Dinsdag 30 Mei 2006 at 09:44 am

Keane overtreft zichzelf in overvol Paradiso


Door Carol Greenshields met foto's van Berbera van den Hoek (klik voor vergroting)

Tegen 19:30 beklimmen we de trappen van Paradiso Amsterdam. Voordat we toegelaten worden moeten we eerst het gebruikelijke ledenkaartje kopen en eenmaal binnen ontdekken we dat het begin is uitgesteld tot 21:15 (later blijkt dit wegens een begrafenis waardoor een bandlid even op en neer naar de UK moest). Afijn even genieten van de sfeer van een vollopend Paradiso. Tegen 20:45 uur is het tijd om het route te nemen die we vanaf de tweede verdieping hebben uitgestippeld om enigszins dichtbij de podium te komen.

Met stroboscopische verlichting en een denderende grom van het iets te hard ingestelde volume van het keyboard bespeeld door Tim Rice-Oxley en met Richard Huges op de drums komt Tom Chaplin het podium op. Het publiek reageert meteen enthousiast. Onder stralen van rood en blauw licht begint de band met het nummer The Iron Sea. Dit is waar we voor kwamen; Keane op zijn best. Tom Chaplin schrijdt regelmatig over het podium naar het keyboard waar Tim Rice-Oxley geestdriftig met elke toets zijn hele lichaam inzet. Het resultaat: glinsterende zweetdruppels vliegen het podium over om te verdampen in de hitte van de felgekleurde lampen. Song nummer 4, het overbekende “Everybody’s changing”, en het publiek verlangt alleen maar naar meer. Duizend stemmen zingen met elk woord mee.



In de stiltes tussen de liedjes wordt nauwelijks wat gesproken, toch op een gegeven moment wordt er aan ons meegedeeld, dat ze houden van Amsterdam en zich als echte Engelse toeristen hebben gedragen en alle plekken hebben bezocht waar ze eigenlijk niet hadden mogen gaan. De stem van Tom Chaplin heeft niet geleden onder deze uitspattingen, hij is net zo zuiver als op de CD. Met alle bekende nummers van de vorige CD “Hopes and Fears” zingt iedereen uit volle borst mee. Dit zijn de songs als “Bend and Break”, “This is the last Time”, “Somewhere only We Know”. De nieuwe CD “Under the Iron Sea” is wat minder bekend, en de echte fan is te herkennen, die kan ook hiervan alle nummers woordelijk meezingen. Het publiek bestaat uit mensen van alle leeftijden, waaronder behoorlijk wat Engelsen; Keane spreekt duidelijk jong en oud aan.

Na het nieuwe nummer “Is it any Wonder” verlaten ze het podium, en wordt alles zwart en stil. Rozen worden het podium opgegooid en het publiek begint te schreeuwen, gillen en fluiten om meer, nadat alles drooggeveegd is komt de band terug, en krijgt het uitgelaten publiek nog een aantal nummers waaronder “Bedshaped” wat uiteraard weer door iedereen uit volle borst wordt meegebruld. Ze nemen met z’n drieen een “bow” en verlaten het podium. Het is over. Het was geweldig.

Onderwerp: FESTIVAL, MUZIEK, TONEEL

Vrijdag 26 Mei 2006 at 1:07 pm

The Vicky Vinex Roadshow

foto's van Hans Speekenbrink (klik voor groter)

Festival aan de Werf in Utrecht, het eerste theaterfestival van het seizoen dat zich concentreert rond de Neude en het Huis aan de Werf.


Growing up in Public noemt Vicky zelf de Paris Hilton van Leidsche Rijn. 
De Vicky Vinex Roadshow is nog te zien op De Parade in Den Haag, Utrecht en Amsterdam, op Festival Over het IJ, op het Festival Karavaan en tot slot op de jaarlijkse Uitmarkt te Amsterdam. Kijk op de sites voor exacte speeldata.