Onderwerp: DANS, KLASSIEKE MUZIEK, MULTIMEDIA, MUZIEK

Woensdag 28 Februari 2007 at 5:24 pm

Première Merg van Leine & Roebana

Merg (foto Deen van Meer)
Merg (foto Deen van Meer)
Merg (foto Deen van Meer)

foto's van Deen van Meer en Hans Speekenbrink
(klik voor vergroting)


Op 27 februari vond in de Stadsschouwburg Utrecht de premiére plaats van Merg, de nieuwe productie van Leine & Roebana. Het choreografenduo Andrea Leine en Harijono Roebana 

Du und ich
ik zeg je met zachte stem
I love you
Merg (foto Deen van Meer)
Merg (foto Deen van Meer)
Merg bij Vrije Geluiden

I live and breath only for you
What do you want of me?
Not to love you anymore?
make my love come back as he was before
or kill me so that I will not suffer anymore
kill me so that I will not suffer anymore
Merg bij Vrije Geluiden
Merg bij Vrije Geluiden
Merg bij Vrije Geluiden


De zangeressen Claron McFadden, Nicola Wemyss en Helena Rasker, kozen in Merg een hele andere benadering kiezen namelijk vanuit de emotie van de muziek. 
Klik hier voor een filmpje van de generale repetitie van Merg. Hier is de uitzending van Vrije Geluiden te bekijken waarin Leine & Roebane een aantal onderdelen uit Merg lieten zien en Hans Flupsen een gesprek voert met choreografen, vocalisten en dansers (die uitzending wordt herhaald op zaterdag 3 maart om 9.05 uur op Nederland 1)

Leine & Roebana - website en weblog

Dans:
Alba Barral Fernandez, Tim Persent, Ederson Rodrigues Xavier, Heather Ware en Marlene Wolfsberger

Zang:
Claron McFadden, Nicola Wemyss en Helena Rasker

The Locke Consort:
Susanne Braumann - viola da gamba & lirone
John Wilson Meyer - viool
Joseph Tan - viool
Siebe Henstra - clavecimbel
Israel Golani - theorbe

Choreografie & concept:
Andrea Leine en Harijono Roebana

Onderwerp: FESTIVAL, JAZZ, MUZIEK, OEROL, POP-ROCK, VERWACHT

Maandag 26 Februari 2007 at 4:26 pm

Oerol komt aan wal in Paradiso

Jaune Toujours (foto Henry Krul)
Swingen met Jaune Toujours (foto Henry Krul)
Jaune Toujours (foto Henry Krul)

Door Henry Krul met foto's van Hans Speekenbrink en Henry Krul (klik voor vergroting)

Zaterdagavond was het Oerolfeest in Paradiso, traditioneel de start van het Oerolseizoen waarin wat smaakmakers te zien zijn die ook op het festival geprogrammeerd staan, vrijwilligers en medewerkers elkaar ontmoeten en waar gedanst kan worden tot in de hele kleine uurtjes. Na het uitgebreide programma van het feest van het 25e Oeroljubileum vorig jaar om deze tijd nu een wat eenvoudiger programmering. Daarbij kwam nog de ongelukkige omstandigheid dat topper Luie Hond en straattheatervoorstelling Babok door ziekte verstek moesten laten gaan.

In de grote zaal werd gestart met het vertonen van de film 'Bestemming Oerol' van Willem Wits (Lemming Film) waarin twee theatermakers en een fotografe worden gevolgd in het wordingproces van hun project voor Oerol 2006. We zien Marc van Vliet van TUIG zoeken naar de goede vorm voor zijn voorstelling Tocht, operamaker Anthony Heidweiller zijn plannen voor 'Roeland' realiseren op een eindeloos strand waar de wind ieder geluid meeneemt en fotografe Linette Raven bouwt een band op met eilanders die zij fotografeert voor Fan Twa Kanten.

In alle drie de verhalen is goed te zien hoe het eiland de droom en passie van de makers beïnvloedt en eigenlijk altijd in positieve zin, al voelt dat op het moment dat de invloed kenbaar wordt lang niet altijd zo. (De film is op 1 april te zien in De Balie te Amsterdam en te bestellen door het overmaken van 25 euro op bankrekening 63.26.41.096 tnv Lemming Film Amsterdam ovv DVD Bestemming Oerol en het adres waar de DVD naar toe moet worden gezonden).

Daarna kondigde host Roos Rebergen (Roosbeef) Das Aldi Combo aan die de stemming er meteen goed in hadden zitten. Al gauw hadden de bezoekers zich opgedeeld in twee groepen: de dansers in de grote zaal en de praters in de hal. In de hal werd volcontinue op de muur de film van Thé ¢tre du Centaure vertoond.

Na Das Aldi Combo was er gelegenheid voor interim-artistiek leider Jos Thie om het publiek toe te spreken en een korte samenvatting te geven van wat er allemaal op Oerol te doen is dit jaar, met name de vier grote voorstellingen en voor zakelijk directeur Janneke Staarink om te vertellen over de online kaartverkoop. Joop Mulder, die een jaartje sabbatical neemt, was ook op het Oerolfeest aanwezig en amuseerde zich zo te zien uitstekend zo zonder verplichtingen.


Room Eleven (foto Hans Speekenbrink)
Room Eleven (foto Hans Speekenbrink)


Vervolgens was het podium in de grote zaal voor singer/songwriter Hanneke de Jong met haar Shakespearience. Schitterende songs, prachtig gezongen en gespeeld maar qua sfeer meer geschikt voor de kleine zaal dan voor het grote podium waar het publiek eigenlijk gewoon door wilde gaan met dansen. En swingen kon je zeker bij de muziek van Room Eleven die merkwaardig genoeg even later geprogrammeerd stonden in de kleine zaal die dan ook zo overvol was dat dansen daar niet tot de mogelijkheden behoorde.

In de grote zaal gaf DJ Magnetron ondertussen de muzikale invulling tijdens de set-ombouw op het podium. Gelukkig had men een zeer goede vervanger weten te strikken voor de afwezige Luide Hond te weten Jaune Toujours. Jaune Toujours staat net als thuisstad Brussel garant voor een explosieve mix van cultuur, taal en muziekstijlen. En dat laatste wordt al snel duidelijk als de groep het podium betreedt. Want of het nou rock, chansons, ska, zigeunermuziek, balkan of fanfareklanken zijn, bij Jaune Toujours kan het allemaal! Deze band speelde onlangs nog in het voorprogramma en Manu Chao en liet zien en horen waarom. Met een zeer anstek elijk optreden van de vijf gepassioneerd spelende musici kon niemand zijn voeten meer stil houden. Het gevolg was een prachtige afsluiting met dansbare livemuziek.

Ongetwijfeld is het feest nog lang doorgegaan met Cartes ism PIPS:lab, Aux Raus en de DJ's Antal, Ans Jovisch (Red Nose Distrikt) en All out K, maar dat hebben wij niet meer meegemaakt. Wij feesten straks wel weer verder op Terschelling vanaf 15 juni.

Oerol - website

Hanneke de Jong & Band

Daniel Brandl - cello
Alex Akela - mandoline/viool/dobro
Erik Harbers - bas
Marc Buijs - piano
Hanneke de Jong - piano/gitaar/zang
website & MySpace

Das Aldi Combo

André Dodde - orgel
Arnold Veenkamp - drums
Jan Veenkamp - basgitaar
Hans Sulman - saxofoon
website & MySpace

Room Eleven

Janne Schra - zang
Arriën Molema - gitaar
Lucas Dols - contrabas
Maarten Molema - drums
Dirk - toetsen
website & MySpace

Jaune Toujours

Piet Maris - zang, accordeon
Bert Bernaerts - contrabas, trompet, tuba, zang
Theopane Raballand - drums, percussie, zang
Bart Maris - trompet, tuba, cornet, zang
Christophe Morisset - trombone, bombardon

Onderwerp: JAZZ, POP-ROCK, MUZIEK

Zondag 25 Februari 2007 at 5:46 pm

Avontuurlijke jazz hip hop met Soweto Kinch

Soweto Kinch
Soweto Kinch
Soweto Kinch

Door Serge Julien met foto's van Berbera van den Hoek (klik voor groter)

Als we de olijke manager Gea Russel van Soweto Kinch na afloop van het concert spreken zien we een stralende blik in de ogen van de man die trots is op een van de avontuurlijke jazz formaties die hij onder zijn hoede heeft (Polar Bear is een van de andere bands die eind vorig jaar ook in het Paard heeft gespeeld). Hij is op dit moment met Soweto Kinch een aantal Europese landen aan het bezoeken om hun tweede CD A Life In The Day Of B19: Tales Of The Tower Block te promoten. Volgende week staan ze in Tivoli en mogelijk dat een van de North Sea Jazz organisatoren langskomt om te kijken. Het zou toch zo mooi zijn als ze een plekje krijgen op het wereldberoemde festival. Als het aan de verslaggever van dit artikel ligt dan krijgen ze ook die kans.

Het is geen overweldigende opkomst maar de ongeveer 125 man die aanwezig zijn in het Paard van Troje krijgen een zeer interessant optreden voorgeschoteld van Soweto Kinch. De in 1978 in London geboren altsaxofonist en rapper maakt geen vernieuwend werk, luisterend naar de mix van jazz met hip hop (Courtney Pine en Guru’s Jazzmatazz zijn twee voorbeelden die dit al in een veel eerder stadium hebben gedaan) maar Soweto Kinch weet het concept wel met veel enthousiasme en overtuigingskracht neer te zetten en de jazz in Kinch’ muziek is een stuk traditioneler die meer richting een Bop geluid gaat. Het concert is opgebouwd rondom de nummers van de CD A Life In The Day Of B19: Tales Of The Tower Block. Een concept CD over drie bewoners en hun levensperikelen in een Birminghamse wijk. Het concert begint met een openingsthema en The Mission dat pure jazz laat horen en waarbij Kinch meteen zijn saxtalent toont dat best virtuoze momenten laat horen. Belangrijkste invloed op hem is Sonny Rollins. Hij maakt heel subtiel gebruik van wat effectpedalen voor wat extra cachet aan het saxofoongeluid en wat muziekinvullingen die niet van de bandleden komen. Hij loopt er relaxed bij in een nonchalant zittend khaki overhemd met stropdas met daaronder een bruine pantalon en nette licht bruine schoenen. Hij krijgt naast een prima ritmesectie tegenhang van de elegant trompetspelende Amerikaanse Abram Wilson die vooral in Adrian’s Ballad een mooie rol vervult.

Soweto Kinch
Soweto Kinch
Soweto Kinch


De nummers worden vaak ingeleid door Soweto en hij doet dit op charmante en humoristische wijze en weet hierbij het publiek geboeid te krijgen. De raps die hij verzorgt in een hoop nummers zal zelfs de hater van de zangstijl kunnen doen ontdooien omdat hij wegblijft van het prototype van wat rap normaal gesproken is. Wellicht moet ook worden geconcludeerd dat Kinch niet de beste rapper is maar het is vooral het totaalbeeld van de muziek en de boodschap die de hele presentatie in balans weet te houden. Je krijgt het gevoel dat Kinch een dialoog met je wil voeren. Een mooi voorbeeld daarvan is als hij het Paard ook meekrijgt enthousiast mee te blerren in het nummer So! dat de materiele levenswijze op de hak neemt. Het gaat erin als zoete koek.

Achter het podium hangt een groot filmdoek waarin een mengeling is te zien van live beelden en vooraf opgenomen video’s die de muziek en boodschappen van de liedjes van extra illustratie voorziet en daarmee ook bijzonder slaagt.

In de toegift laat Kinch horen te beschikken over een knappe en humoristische vorm van freestylen waarbij hij op basis van op het witte doek geprojecteerde foto’s van het publiek, die op verzoek van de band via de blue tooth tool naar een laptop op het podium zijn gezonden, improvisorisch weet te kunnen reageren.

Soweto Kinch heeft in zijn thuisland voor zijn eerste CD Conversations With The Unseen reeds lovende kritieken gekregen en tevens de prestigieuze Mercury Prize mogen ontvangen. Getuige dit smakelijke optreden kan worden geconcludeerd dat de jazz er een avonturier bij heeft. Het zal niet de laatste keer zijn dat Soweto Kinch dit jaar optreedt dus gaat deze jonge muzikant vooral eens aan het werk zien.

Band
Soweto Kinch “ saxofoon
Abram Wilson “ trompet
Michael Olatuja “ contra bas en elektrische bas
Graham Godfrey “ drums

- website en MySpace

CD
A Life In The Day Of B19 : Tales Of The Tower Bloc
Soweto Kinch

Onderwerp: MUZIEK, JAZZ

Woensdag 31 Januari 2007 at 12:40 am

Benjamin Herman kwartet “ Een feestje in het SJU-huis.

Benjamin Herman
Gideon van Gelder
Benjamin Herman

Door René de Hilster met foto's van Maarten Mooijman (klik voor vergroting)
SJU-huis Utrecht 20 januari 2007


Het was mijn eerste bezoek aan het SJU-Huis. Typisch een jazzhonk, laag, druk, een goed geluid en beregezellig. Een aanrader maar wél lastig voor fotografen!

Al die bezoekers waren afgekomen op het Benjamin Herman kwartet dat voor deze gelegenheid bestond uit Benjamin Herman, Gideon van Gelder, Jos Machtel en Joost van Schaik. In de aankondiging stond dat er muziek van de Engelse pianist Stan Tracey ten gehore zou worden gebracht maar dat liep even anders. Als uitzondering op de regel had Benjamin Herman besloten om eens een avondje standards te spelen. Minor detail, want volgens mij maakt het niet uit wat Benjamin speelt en kunnen het evengoed Sinterklaasliedjes zijn. Hij weet alles naar zich toe te trekken om er zijn ding mee te doen. Dit “ding” bestaat dan uit virtuoos, swingend en zeer overtuigend spel met een energie waar een kerncentrale niet tegenop kan. Wat energie betreft deed zijn ritmesectie niet voor hem onder.
Jos Machtel
Benjamin Herman quartet
Joost van Schaik


Standards dus en er werd dan ook geopend met 'The End Of A Love Affair'. Vanaf de eerste noot dook het kwartet er vol in met gretigheid waarmee een stier zijn eerste tochtige koe ontwaart. Ervoor gaan noemt men dat. Een bruisende uitvoering van deze standard. Bijtende altpartijen, ritmisch opzwepend pianowerk en zwaar swingend werk door de masters of swing en drive: Jos & Joost.
Het als tweede gespeelde 'Like Someone In Love' ging iets minder snel maar even voortvarend. De set vervolgde met 'In A Sentimental Mood' en 'Juju'. Toen was de energie even op en werd het tijd voor een pauze.
Alle stukken werden aan elkaar gepraat door Benjamin zelf en ook dat deed hij op zijn eigen bescheiden onbescheiden manier. Vooral de verwijzingen naar cd’s van de master of jazz waren grappig.

De tweede set was van hetzelfde laken een pak. Mooie stukken zoals 'Stablemates', 'Deluge' en natuurlijk de blues werden door Benjamin Herman c.s. binnenstebuiten gekeerd en ongelofelijk swingend neergezet.

Echt een concert waar je niet jazzliefhebbers mee naar toe neemt om ze te overtuigen dat jazz leuk is. Zelfs visueel viel er veel te genieten in het -huis. Gideon van Gelder trok de raarste gezichten en wipte regelmatig van zijn pianokruk, Joost van Schaik was constant zijn onderlip aan het opeten en Jos Machtel keek gedurende het hele concert stoïcijns voor zich uit alsof er eigenlijk niets aan de hand was.

Line Up:
“ altsax website
“ piano
“ bas
- drums

Onderwerp: MUZIEK, WERELDMUZIEK

Zondag 28 Januari 2007 at 11:11 pm

Vinicius Cantu ¡ria boeit van de eerste tot de laatste seconde

Vinicius Cantu ¡ria
Vinicius Cantu ¡ria
Vinicius Cantu ¡ria

Door Marina den Hartog met foto's van Jeroen van der Ent (klik voor groter)
Gezien in het Bimhuis op 26 januari 2007


Met een prachtig instrumentaal nummer, vermoedelijk geïnspireerd op geluiden afkomstig uit het Amazonegebied, zet Vinicius Cantu ¡ria meteen de toon van dit indrukwekkende concert. De gitarist/zanger is geboren in Manaus, de grootste stad van dit onmetelijk gebied. Deze geboortegrond heeft onmiskenbaar invloed gehad op zijn muzikale ontwikkeling. Op zijn zevende is hij naar Rio verhuisd en ook dat is te merken.

Zonder dat Cantu ¡ria nadere uitleg geeft, komen tijdens het concert allerlei Braziliaanse muziekstijlen aan bod, zoals de baião, maracatú en natuurlijk de bossa nova. Tijdens de nummers worden uitstapjes gemaakt naar jazz en funk. Sinds halverwege de jaren negentig woont hij in New York, wat ongetwijfeld doorwerkt in zijn muziek. Het concert is een dwarsdoorsnede van diverse stijlen. De heel specifieke interpretatie die Cantu ¡ria daaraan geeft is uitermate boeiend. Ieder nummer is een avontuur op zich. Aanvankelijk heb je geen idee wat er komen gaat, maar de harmonieën en ritmes passen zo mooi in elkaar dat na enkele maten steeds weer een prachtig geheel ontstaat. Het is bijna sereen. Wat een sfeer weet deze man te creëren. De musici die Cantu ¡ria bijstaan zijn stuk voor stuk voortreffelijk. Trompettist Michael Leonhart speelt subliem en weet ongelofelijk subtiele klanken uit zijn instrument te halen. Na iedere solo onthaalt het publiek hem op een enthousiast applaus.

Vinicius Cantu ¡ria
Vinicius Cantu ¡ria
Vinicius Cantu ¡ria


Intussen is het Bimhuis bomvol. Ondanks de drukte is het publiek muisstil. Vinicius Cantu ¡ria is spaarzaam met woorden. Zo kondigt hij bijvoorbeeld geen enkel nummer aan of af; de rijkgeschakeerde muziek die hij met zijn band neerzet spreekt voor zich. In het tweede deel van het concert horen we een prachtige uitvoering van het bekende ‘Corcovado’ (Quiet nights of quiet stars). Dit nummer begint met een soort handpercussie waarbij drie musici, min of meer handenwrijvend, een heel subtiel ritmisch geluid produceren terwijl Cantu ¡ria, verder alleen nog begeleid door de bassist, zingt en gitaar speelt. Wat een mooie vondst.

Er volgen een paar echte ‘latin’-nummers, waaronder een met Engelse tekstfragmenten die ironisch verwijzen naar Brazilianen die zich in andere landen vestigen: “We make some money, we make a big deal, we make some money before we go back to Brazil!” Het laatste nummer is ‘Ela é carioca’. De zaal zingt op verzoek van Cantu ¡ria bepaalde delen mee. Even is het net alsof we in zitten, terwijl het publiek zo op het oog toch voornamelijk Nederlands lijkt te zijn. Dit slot illustreert het bijzondere karakter van dit fascinerende concert.

Bezetting:
“ zang en gitaar
Michael Leonhart - trompet
Paul Socolow - basgitaar
Adriano Santos - drums
Dendê - percussie