Onderwerp: MUZIEK, WERELDMUZIEK

Zondag 28 Januari 2007 at 11:11 pm

Vinicius Cantu ¡ria boeit van de eerste tot de laatste seconde

Vinicius Cantu ¡ria
Vinicius Cantu ¡ria
Vinicius Cantu ¡ria

Door Marina den Hartog met foto's van Jeroen van der Ent (klik voor groter)
Gezien in het Bimhuis op 26 januari 2007


Met een prachtig instrumentaal nummer, vermoedelijk geïnspireerd op geluiden afkomstig uit het Amazonegebied, zet Vinicius Cantu ¡ria meteen de toon van dit indrukwekkende concert. De gitarist/zanger is geboren in Manaus, de grootste stad van dit onmetelijk gebied. Deze geboortegrond heeft onmiskenbaar invloed gehad op zijn muzikale ontwikkeling. Op zijn zevende is hij naar Rio verhuisd en ook dat is te merken.

Zonder dat Cantu ¡ria nadere uitleg geeft, komen tijdens het concert allerlei Braziliaanse muziekstijlen aan bod, zoals de baião, maracatú en natuurlijk de bossa nova. Tijdens de nummers worden uitstapjes gemaakt naar jazz en funk. Sinds halverwege de jaren negentig woont hij in New York, wat ongetwijfeld doorwerkt in zijn muziek. Het concert is een dwarsdoorsnede van diverse stijlen. De heel specifieke interpretatie die Cantu ¡ria daaraan geeft is uitermate boeiend. Ieder nummer is een avontuur op zich. Aanvankelijk heb je geen idee wat er komen gaat, maar de harmonieën en ritmes passen zo mooi in elkaar dat na enkele maten steeds weer een prachtig geheel ontstaat. Het is bijna sereen. Wat een sfeer weet deze man te creëren. De musici die Cantu ¡ria bijstaan zijn stuk voor stuk voortreffelijk. Trompettist Michael Leonhart speelt subliem en weet ongelofelijk subtiele klanken uit zijn instrument te halen. Na iedere solo onthaalt het publiek hem op een enthousiast applaus.

Vinicius Cantu ¡ria
Vinicius Cantu ¡ria
Vinicius Cantu ¡ria


Intussen is het Bimhuis bomvol. Ondanks de drukte is het publiek muisstil. Vinicius Cantu ¡ria is spaarzaam met woorden. Zo kondigt hij bijvoorbeeld geen enkel nummer aan of af; de rijkgeschakeerde muziek die hij met zijn band neerzet spreekt voor zich. In het tweede deel van het concert horen we een prachtige uitvoering van het bekende ‘Corcovado’ (Quiet nights of quiet stars). Dit nummer begint met een soort handpercussie waarbij drie musici, min of meer handenwrijvend, een heel subtiel ritmisch geluid produceren terwijl Cantu ¡ria, verder alleen nog begeleid door de bassist, zingt en gitaar speelt. Wat een mooie vondst.

Er volgen een paar echte ‘latin’-nummers, waaronder een met Engelse tekstfragmenten die ironisch verwijzen naar Brazilianen die zich in andere landen vestigen: “We make some money, we make a big deal, we make some money before we go back to Brazil!” Het laatste nummer is ‘Ela é carioca’. De zaal zingt op verzoek van Cantu ¡ria bepaalde delen mee. Even is het net alsof we in zitten, terwijl het publiek zo op het oog toch voornamelijk Nederlands lijkt te zijn. Dit slot illustreert het bijzondere karakter van dit fascinerende concert.

Bezetting:
“ zang en gitaar
Michael Leonhart - trompet
Paul Socolow - basgitaar
Adriano Santos - drums
Dendê - percussie

Onderwerp: MULTIMEDIA, MUZIEK

Zaterdag 27 Januari 2007 at 3:36 pm

Mijn Plezierbrevier: Kees van Kooten in concert

Mijn Plezierbrevier
Mijn Plezierbrevier
Mijn Plezierbrevier

foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)

Mijn Plezierbrevier is de titel van een bloemlezing van de natuurleukste korte verhalen volgens Kees van Kooten en tevens de titel van het programma waarmee hij met muzikale partners Corrie van Binsbergen en haar musici door het land toert.

Mijn Plezierbrevier
Mijn Plezierbrevier
Mijn Plezierbrevier


Corrie van Binsbergen - website

Line-up
- verhalen
- gitaar
- trombone
- bas
- viool
- percussie
- piano

Onderwerp: MUZIEK

Donderdag 28 December 2006 at 11:19 pm

Bastiaan Ragas: Ik wil laten zien wie ik ben

Bastiaan Ragas

Door Roos Schlikker en
foto Nick van Ormondt


Bastiaan Ragas is popartiest, musicalster, presentator en zanger. Nu kan hij heel veel van zijn talenten combineren in zijn eerste eigen theatershow. “Optreden is echt het al-ler-leukste wat er is.”

Het doet wat met je, acht keer verhuizen in vijftien jaar. Bastiaan Ragas kan er over meepraten. Al die herinneringen. Al die dozen. Inpakken. Uitpakken. Oude dagboeken. Oude kostuums. Oude foto’s. En alles heeft zijn eigen verhaal. Bij de verhuizing naar zijn huidige woning, samen met zijn vrouw Tooske, wist hij het opeens: dit was de ideale setting voor zijn nieuwe theatershow. En dus brengt Bastiaan, omringd met verhuisdozen en fotoalbums, deze winter in het theater een avond vol terugblikken en persoonlijke verhalen. Hij vertelt: “Het moet een ouderwetse, warme en gezellige avond worden. Aan de hand van de herinneringen die ik uit de dozen vis, kan ik het publiek mijn verhaal vertellen. Dat vond ik wel een mooie vorm. Aan alles kleeft immers ook een verhaal. Zo vind ik op een gegeven moment een dagboek van mezelf van vroeger waarin ik schrijf over mijn allereerste bandje. Dat is een mooie aanleiding om het publiek te laten zien hoe vroeg het er al in zat, muziek.” Omringd door topartiesten
Maar Bastiaan staat er in het theater niet alleen voor. Hij heeft zich bijvoorbeeld weten te omringen door een zeer goede band. “Het zijn mensen met enorm veel ervaring die allerlei artiesten hebben begeleid. Van Kane tot Wolter Kroes. Ik vind het een eer samen met ze te mogen spelen.” Maar ook bij het niet-muzikale gedeelte krijgt hij hulp en wel van niemand minder dan bestseller-auteur Kluun. “Ik ga samen met Kluun de teksten schrijven voor de verhalen bij de liedjes. Ik zorg voor de inhoud, hij voor de goeie grappen!”

Intiem, maar ook een feest
Bastiaan verheugt zich er op straks in het theater te staan, vooral ook omdat het zo anders is dan de poptempels waar hij eerder heeft opgetreden. “Theater is intiem. In het theater kan ik echt m ­jn verhaal kwijt, dat is in bijvoorbeeld Ahoy natuurlijk veel moeilijker. Ik merk dat ik er steeds meer behoefte aan heb mijn gevoelens te delen met het publiek. Dat zie je ook aan de liedjes die ik zing. Zo heb ik een liedje dat over mijn zoontje Sem gaat en over het co-ouderschap. Iedereen met kinderen zal zich daarin herkennen, dat grijpt je naar je strot. Dat vind ik mooi.”
Maar aan de andere kant wil Bastiaan ook graag dat er wordt gefeest tijdens zijn theatershow. “Ik ben zelf een ontzettende liefhebber van meezingen. In de auto, onder de douche, in het theater, het is toch heerlijk als je een lekker nummer hoort en je mee kunt brullen? Ik hou van herkenbaarheid, dus het publiek komt in de show zeker nummers tegen dat het kent.”
Daarbij gaat Bastiaan de uitdaging niet uit de weg. Zo zingt hij nummers van Frank Sinatra, De Dijk en Wim Sonneveld. Dat is nogal wat. “Ja, ik ben iemand die zich graag voor de leeuwen werpt. Ik heb een heel brede muzieksmaak. Hoe ik de nummers uitkies die ik zing? Geen idee eigenlijk, dat gaat op gevoel. Een goed liedje spreekt voor zich.”

De échte Bastiaan Ragas
Het allerbelangrijkste voor Bastiaan is dat zijn theatershow persoonlijk wordt. “Ik ben niet bang mensen te laten zien wie ik ben. Ik heb jaren in een boyband gezeten en toen ik kon ik helemaal niet tonen wie de ware Bastiaan nou is. Het publiek is dan vooral geïnteresseerd in wat je favoriete kleur is of je favoriete huisdier. Ik wil meer van mezelf bloot geven. Natuurlijk is dat eng, maar je eigen leven en persoonlijkheid, dat is uiteindelijk het enige wat je hebt. Als ik door mijn eerlijkheid de mensen weet te ontroeren en te vermaken, kan mijn avond in elk geval niet meer stuk. Want daar doe ik het voor.”

Een allround entertainer
Zijn carrière tot nu toe is op zijn zachtst gezegd gevarieerd te noemen. Hij brak door als zanger van boyband Caught in the Act, hij zong de sterren van de hemel in de musicals Aida en 3 Musketiers, hij speelde mee in het met een Gouden Kalf bekroonde TV-drama Escort en dit voorjaar brengt hij zijn eerste Nederlandstalige popalbum ZIN uit. Hij lacht bij de opsomming. “Ja, het is echt van alles wat wat ik gedaan heb. Het liefst wil ik een allround entertainer zijn. Dat althans probeer ik te worden. Dus zingen, dansen, acteren, presenteren, ik wil het allemaal beheersen. Dat is natuurlijk een onmogelijke opdracht, je kunt niet in alles even goed zijn. Maar je kunt het wel proberen.”
Maar wat is dan zijn uiteindelijke doel? “Het belangrijkste vind ik het om mensen die uitgaan een leuke avond te bezorgen. Optreden is echt het al-ler-leukste wat er is. Natuurlijk vind ik het ook geweldig om een cd op te nemen, maar dat is een stuk lastiger voor me. Een cd maken is als het organiseren van een feest of het verbouwen van een huis, je moet zorgen dat alle partijen doen wat jij voor ogen hebt. In het theater is het anders. Dan vertel je echt jouw verhaal.”

De show van speelt van 30 dec t/m 5 februari 2007. Voor meer informatie, zie www.theatershows.nl

Onderwerp: MUZIEK, POP-ROCK

Dinsdag 26 December 2006 at 8:51 pm

Knallend verjaardagsfeestje met Bettie Serveert in het Paard

Bettie Serveert
Bettie Serveert
Bettie Serveert

Door Serge Julien met foto's van Berbera van den Hoek (klik voor groter)

Het is alweer 15 jaar geleden dat Bettie Serveert om de hoek is komen kijken aan het pop/rock front. Hun debuutplaat Palomine met catchy soms stevige gitaarmuziek en melancholische inslag wordt unaniem geprezen. Sindsdien zijn ze de lievelingen van de serieuze pop/rock fans en critici. Het succes beperkt zich niet tot de Lage Landen, ook in Amerika, Engeland en Japan krijgen de Bettie’s een positieve pers en treden ze met regelmaat op als hoofdprogramma of als support act voor gerenommeerde bands als bijvoorbeeld The Counting Crows en Live.

Recentelijk is de achtste CD/DVD Bare Stripped Naked van de naar tennisspeelster Betty Stove genoemde groep verschenen. De schijf met overwegend nieuw werk en een aantal bestaande maar anders gearrangeerde liedjes laat een semi-akoestische groep horen met een meer laidback geluid dat hier en daar een sluimerend laagje folk en jazz vertoont. Om hun 15e verjaardag te vieren toert de groep dit jaar en het begin van volgend jaar uitgebreid langs het nationale en internationale clubcircuit. Zo vlak voor kerst wordt een afgeladen aangedaan en krijgt het publiek een ruim anderhalf durende dwarsdoorsnede van Bettie’s oeuvre gepresenteerd.

Bettie Serveert
Bettie Serveert
Bettie Serveert


Met uitzondering van de plaat Venus In Furs (de tribute plaat voor The Velvet Underground waarmee Bettie Serveert net als veel andere alternatieve gitaarbands vaak is vergeleken) wordt iedere plaat van de groep vanavond vertegenwoordigd. Nadruk ligt wel op de voorlaatste twee CD’s Log 22 en Attagirl. Van het laatstgenoemde werk wordt Dreamaniacs gebruikt als aftrap van het concert. Meteen valt in dit nummer de invulling van wat technische snufjes uit de keyboards op die de muziek een wat poppier en frisser geluid geven aan de band. Don’t Touch That Dial eveneens van Attagirl toont een meer ruige uptempo rocksound. Die ruigere kant horen we ook terug in nummers als Smack en Log 22 van de gelijknamige plaat. Toch zullen de soundscapes tijdens het concert nog vaker te horen zijn en dat is een waar genoegen. En als het niet Martijn Blankestijn is die de muziek voorziet van effect met geraffineerde keyboardinvullingen dan is het wel Peter Visser die met een arsenaal aan effectpedalen zijn gitaren laat gieren. Het blijft allemaal prima in balans en het maakt het plezierig om afwisseling te horen in het traditionele gitaargeluid van .

Middelpunt van de groep is natuurlijk de aantrekkelijke blonde kortgerokte Carol van Dijk. Gelukkig niet alleen aantrekkelijk qua uiterlijk maar zeker ook qua stemgeluid welke zoals al vaak terecht is geschreven doet denken aan Sheryl Crow en Gwen Stefani. Daarbij begeleidt ze zichzelf op een Rickenbacker gitaar wat haar een ontzettend stoer voorkomen geeft.

De Bettie’s hebben een strakke ritmesectie in de personen van Herman Bunskoeke op bas die met gitarist Visser soms slap staat te ouwehoeren en de opzwepend drummende Guido Geudens.

Bettie Serveert
Bettie Serveert
Bettie Serveert


Tijdens de set wordt er gas teruggenomen met Love And Learn en Hell = Other People van Bare Stripped Naked. Een prima afwisseling na het overwegend up-tempo werk.
De oudere nummers en publieksfavorieten zoals Tom Boy, Kid’s Allright en Ray Ray Rain van de platen Palomine en het door Daniel Lanois geproduceerde Lamprey worden vooral tegen het einde van de show gespeeld.

De enige kanttekening van het concert is het vaak harde geluid maar buiten dat krijgt het Paard een uitstekend en knallend verjaardagsfeestje geserveerd door Bettie en wederom bewijzen ze van internationale topklasse te zijn. Op naar het 25-jarige jubileum met deze wereldband!

De Band
Carol van Dijk “ zang en gitaar
Peter Visser - gitaar
Herman Bunskoeke - bas
Gino Geudens - drums en achtergrondzang
Martijn Blankestijn - toetsen

CD tips
Bare Stripped Naked (inclusief DVD) (2006)
Attagirl (2004)
Palomine (1992)

Onderwerp: MUZIEK

Maandag 25 December 2006 at 9:31 pm

Première White Christmas

Syb van der Ploeg
Chaira Borderslee en Syb van der Ploeg
Chaira Borderslee

Door Nanny Heijmans met foto's van Eric van Nieuwland (klik voor vergroting)

Terugdenkend aan de tijd dat ik in Engeland woonde had ik me al helemaal verheugd op het feit dat er eindelijk in Nederland een dergelijke kerstshow gehouden zou worden. Vol enthousiasme reden we naar Amsterdam en zingend liepen we al richting Heineken Music Hall waar dit event zou plaats vinden. Daar aankomend troffen we echter een donkere en lege Heineken Music Hall aan. Geen enkele verwijzing of wat dan ook. Na wat zoeken en rondlopen op het plein, vonden wij een bewakingsagent die ons door verwees naar Pepsi Stage. De kerstshow was op het laatste moment verplaatst naar een kleinere ruimte. Het was wat verder lopen en het begin was niet goed.

De ontvangst bij Pepsi Stage was beter. Na de kaartcontrole ontving iedereen een kerstspeldje met knipperlichtje. Met oliebollen, poffertjes, gl ¼hwein en warme chocolademelk kwamen we helemaal in de winterse sferen. Rond 20.00 uur ging iedereen naar binnen en daar bleek dat er achterin rijen stoelen waren aangeschoven waar de nummering niet helemaal van klopte. Kortom zoeken en veel op en neer geloop. De Companions Concert Orchestra & Vocals o.l.v. Arjan Tien begonnen daardoor iets later. Het orkest begon met It’s the most wonderful time en speelde goed. Daarna kwam Syb van der Ploeg op als presentator en solist van deze avond. Na Wonderful christmas time kwam de volgende solist van deze avond Chaira Borderslee en zong de sterren van de hemel. Van Walking in a winter wonderland, In dulce jubilo en het Ave maria ging het afwisselend met of zonder Syb over in o.a. The cavalry, Away in a manger tot Amazing grace.

Chaira Borderslee, Syb van der Ploeg en Arjan van Tien
Chaira Borderslee
Backing vocals


En toen kwam het lang verwachte sing-a-long gedeelte. Na een zeer aarzelend begin en een zaal die echt moeilijk mee te krijgen was begon de stemming er in te komen. Toen er ook nog een kerstman vanuit het publiek naar het podium kwam en het lied Flappie zong, gevolgd door Santa Claus is coming to town had iedereen er zin in. Maar wat schetste onze verbazing, het volgende lied was Please come home for christmas en weg was de stemming. Een gemiste kans! Net voor de pauze werd een oproep gedaan dat alle kinderen t/m 12 jaar na de pauze op het podium mochten komen meezingen. In de pauze was er veel commentaar en een aantal mensen vertrokken voortijdig.

Na de pauze was het sing-a-long gedeelte met de enorme grote groep kinderen leuk. De meeste mensen zongen De herdertjes lagen bij nachte, Er is een kindeke geboren, Midden in de winternacht en Oh denneboom goed mee, Nadat de kinderen allemaal van het podium waren en hun plaatsje weer hadden gevonden kregen we Eenzame kerst met gemonteerde beelden van Andre Hazes voorgeschoteld.

Kerstman met Syb van der Ploeg
podium overzicht
Kinderkoor


Chaira bleef volhouden en schitterend zingen maar Syb, die we vooral kennen als frontman van de Kast, kwam deze avond absoluut niet goed uit de verf. Hij moet gewoon lekker rocken. Een dergelijk programma presenteren vereist iets meer. Kreten als 'Yeahh Amsterdam&hellip' passen niet echt goed in een kerstshow. Zijn stem kwam vaak niet boven het orkest uit en het programma liep niet. Bij The 12 days of Christmas ging het helemaal mis. Syb zocht mensen in de zaal en dat duurde net iets te lang allemaal. Toen het lied werd ingezet en iedereen moest meewerken met opstaan, zwaaien etc. kwamen zowel Syb als Chaira er niet meer uit en het orkest stopte. Na overleg met de dirigent en even oefenen werd er opnieuw ingezet. Heel jammer, mensen liepen de zaal uit, het werd rumoerig en dat ging van kwaad tot erger. Bij het volgende lied dat Chaira en Syb samen zongen liep Syb op een gegeven ogenblik het podium af en vroeg Chaira of wij (het publiek) a.u.b. wilde meezingen. Later toen Syb weer terug kwam had hij zich verkleed als een rocker en zong Lonely this christmas en dat nummer klonk helemaal te gek. Na Silent night werd er afgesloten met We wish you a merry christmas.

Het orkest en de backing vocals hebben de hele avond fantastisch gespeeld en gezongen maar konden de avond niet redden. Jammer dat de eerste avond zo verliep. We hadden ons er veel meer van voorgesteld.