Onderwerp: MUZIEK, POP-ROCK

Woensdag 28 Maart 2007 at 08:28 am

Geslaagde eerste editie Classics in Rock

Classics in Rock
Classics in Rock
Classics in Rock

Door Serge Julien met foto's van Maarten Grootendorst (klik voor vergroting)

Na een half jaar uitstel heeft dan eindelijk het Classics in Rock evenement plaatsgevonden in de Rotterdamse poptempel Ahoy. Bedoeling is dat dit een jaarlijks terugkerend evenement gaat worden. Getuige de eerste editie zou dat moeten lukken. Hoewel Ahoy niet tot de nok toe gevuld is schijnt het wel uitverkocht te zijn, wat erop kan duiden dat niet het maximum aantal van een dikke 10.000 plaatsen in de verkoop is gegaan. Voor de arena heeft dat als voordeel dat je niet dicht op elkaar gedrukt staat en dat er ruimte is om te kunnen bewegen en te lopen.

De eerste blikvanger van de avond is het niet geringe podium dat is opgebouwd uit drie plateaus: op het laagste plateau speelt de band terwijl op de twee hoger gelegen niveaus plaats is ingeruimd voor een heus orkest. Even lijkt het erop dat een soort van Night of the Proms gehalte zal ontstaan maar gedurende de show blijkt dit onterecht te zijn. Achter het podium hangt een groot rond scherm dat doet denken aan dat van Pink Floyd waar gedurende de hele show beelden op zijn te zien van wat er op het podium gebeurt. Een best indrukwekkend uiterlijk om naar te kijken. De show begint met het Classics in Rock “Anthem 702” gecomponeerd door After Forever toetsenist Joost van den Broek die ook de arrangementen van de nummers tijdens Classics in Rock voor zijn rekening heeft genomen. Het aantrekkelijke openingsnummer gaat gepaard met prachtig licht- en laserwerk. De begeleiding van de rockhelden wordt gedaan door de SAS band onder leiding van Spike Edney (de vroegere toetsenist van Queen). De groep bestaat uit muzikanten die afkomstig zijn uit diverse bekende rockbands als Black Sabbath, Marillion, Whitesnake en The Pretenders. De band wordt deze avond aangevuld met twee Nederlandse achtergrond zangeressen. Dan is er het Classics in Rock Symfonic Orchestra C.O.D.A. bestaande uit een selectie van het Rotterdams Philharmonisch orkest dat gedurende de het spektakel bij een hoop nummers het geheel voorziet van extra cachet zonder dat het overdadig wordt.

Classics in Rock
Classics in Rock
Classics in Rock


mag de aftrap verzorgen met de krakers Blinded By The Light en Davey’s On The Road Again waarmee hij destijds scoort met Manfred Mann’s Earth Band. Herkenning alom en een lekkere opener die bij een hoop bezoekers nostalgie oproept. Rainbow zanger rockt zich prima door de songs God Blessed Video and het het niet te versmaden Since You’ve Been Gone.
Dan is het de beurt aan , voormalig zanger van The Babys en Bad English. Het onvermijdelijke Missing You en Everytime I Think Of You (recentelijk nog naar de toppen van de hitlijsten gezongen door Marco Borsato en Lucie Silvas) vinden gretig aftrek en tonen aan hoe goed zijn stem nog is.
Grootheid heeft met zijn karakteristieke hoge stemgeluid veel succes geoogst met Yes. Vanavond toont hij een wat afwezige indruk. Hij begeleidt zichzelf op acoustisch gitaar maar je krijgt steeds het idee dat hij in andere sferen bivakkeert en als hij vervolgens tijdens I’ve Seen All Good People het Lennon nummer Give Peace Chance tevoorschijn tovert doet het je afvragen of het nog wel goed gaat met de zanger. Het onvermijdelijke Yes nummer Owner Of The Lonely Heart komt ondanks de prima invulling van het orkest niet helemaal lekker uit de verf en is daarmee een halfslachtige poging om Anderson’s wat matte optreden uit het slop te halen. Anderson is daarmee ook de zwakste schakel van de avond en keert in tegenstelling tot de andere muzikanten niet meer terug op het podium.
Het hoogtepunt van voor de pauze mag zonder enige twijfel op conto worden geschreven van . De voormalig bassist van Deep Purple heeft een dijk van een stem die nog altijd een arsenaal aan registers weet open te trekken. Eerst doet hij een niet onverdienstelijke versie van Procol Harum’s Whiter Shade Of Pale om vervolgens los te gaan in Mistreated waarna een even zo magistraal Burn volgt. Het is ook tijdens deze set dat het publiek goed begint op te veren. De stemming zit erin.

Na de pauze volgt een Nederlandse All Star Band onder de naam . In deze formatie spotten we onder meer (Vandenberg), (After Forever), (Alquin) en (Herman Brood’s Wild Romance).
Er wordt een medley gespeeld die de contouren draagt van Golden Earring’s Radar Love maar constant overgaat in een ander bekend nummer. Floor Jansen mag zich uitleven in Shocking Blue’s Venus terwijl Bert Heerink laat horen nog altijd een steengoede stem te hebben tijdens de Vandenberg hit Burning Heart. Het is jammer dat Heerink niet meer laat horen deze avond want hij is erg sterk. Erg leuk is ook dat de Herman Brood klassieker Saturday Night voorbij komt.

Classics in Rock
Classics in Rock
Classics in Rock


Gitaarliefhebbers krijgen een pesterig intermezzo voorgeschoteld als de gitaristen en elkaar de loef afsteken met een aantal van de beroemdste gitaarintro’s van rockklassiekers. Het is jammer dat het steeds maar luttele seconden zijn aangezien je steeds weer hoopt dat ze zullen uitbarsten in de volledige nummers. Tijdens dit moment in de show komt er opeens een jochie van een jaar of 12 het podium opgewandeld met een Gibson Les Paul om zijn nek om dan ineens de onmiskenbare akkoorden in te zetten van AC/DC’s Highway To Hell waarna hij nog even los gaat in een snoeiharde solo waarbij het indrukwekkend is om te zien hoe de kleine vingers over de gitaarhals manoeuvreren. Deze “rock kid” blijkt de winnaar te zijn van een wedstrijd van City FM die op zoek was naar een groot gitaartalent tussen 8 en 14 jaar die kon aantonen een knallende versie van Smoke On The Water te kunnen spelen. Een plaatsje in de spotlight tijdens Classics in Rock was de beloning.

Glenn Hughes komt nog een keer terug om Smoke On The Water eer aan te doen terwijl Floor Jansen een uitstekende versie van Guns ’n Roses’ Patience ten gehore brengt. Het orkest doet hierbij prima werk in de afrondende apotheose van het nummer.
Chris Thompson weet de boel nog op te zwepen, met Mighty Queen en The Show Must Go On om daarna met bijna alle deelnemende artiesten een eind te maken aan het optreden met het door John Farnham bekend gemaakte You’re The Voice wat nog altijd een regelrechte meezinger is.

De eerste editie van Classics in Rock mag er wezen. Goed georganiseerd, prima uitstraling, een feest der herkenning van liedjes, een prima band met genuanceerde aanvulling door het orkest en een aangename sfeer vol nostalgie. Voor herhaling vatbaar!

- website

Onderwerp: ALGEMEEN, MUZIEK, TONEEL

Dinsdag 27 Maart 2007 at 10:18 am

Wende Snijders en Loes Luca winnen Gouden Notenkraker 2007

Loes Luca wint Gouden Notenkraker Toneel 2007

De twee winnaressen

Wende Snijders wint Gouden Notenkraker Muziek 2007

Tekst en foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)

Gisteren werden in Paradiso de Gouden Notenkrakers 2007 uitgereikt. Sinds 1974 is de Gouden Notekraker de collegiale prijs van uitvoerende podiumkunstenaars. Met de prijs wordt waardering uitgesproken voor de bijzondere verdiensten waarmee de winnaars de podiumkunsten in Nederland kleur hebben gegeven. Na een rustpauze van 2000 tot 2006, heeft NORMA in 2007 de prijs in de podiumdisciplines (lichte) “Muziek” en “Toneel” nieuw leven ingeblazen

Winaar in de categorie toneel: Loes Luca  
Wende Snijders ontvangt de Gouden Notenkraker voor Lichte Muziek.
De genomineerden de de categorie toneel waren: Loes Luca, Jacob Derwig, Jelka van Houten, Jeroen Willems, Wunderbaum en John Buijman. in de categorie lichte muziek waren er nominaties voor Spinvis (Erik de Jong), Michiel Borstlap, De Dijk, Wende Snijders en Trijntje Oosterhuis. Later meer over de Gouden Notenkraker, de uitreiking en de optredens van de verschillende genomineerden.

Gouden Notenkraker - website

Onderwerp: DANS, KLASSIEKE MUZIEK, MULTIMEDIA, MUZIEK

Woensdag 28 Februari 2007 at 5:24 pm

Première Merg van Leine & Roebana

Merg (foto Deen van Meer)
Merg (foto Deen van Meer)
Merg (foto Deen van Meer)

foto's van Deen van Meer en Hans Speekenbrink
(klik voor vergroting)


Op 27 februari vond in de Stadsschouwburg Utrecht de premiére plaats van Merg, de nieuwe productie van Leine & Roebana. Het choreografenduo Andrea Leine en Harijono Roebana 

Du und ich
ik zeg je met zachte stem
I love you
Merg (foto Deen van Meer)
Merg (foto Deen van Meer)
Merg bij Vrije Geluiden

I live and breath only for you
What do you want of me?
Not to love you anymore?
make my love come back as he was before
or kill me so that I will not suffer anymore
kill me so that I will not suffer anymore
Merg bij Vrije Geluiden
Merg bij Vrije Geluiden
Merg bij Vrije Geluiden


De zangeressen Claron McFadden, Nicola Wemyss en Helena Rasker, kozen in Merg een hele andere benadering kiezen namelijk vanuit de emotie van de muziek. 
Klik hier voor een filmpje van de generale repetitie van Merg. Hier is de uitzending van Vrije Geluiden te bekijken waarin Leine & Roebane een aantal onderdelen uit Merg lieten zien en Hans Flupsen een gesprek voert met choreografen, vocalisten en dansers (die uitzending wordt herhaald op zaterdag 3 maart om 9.05 uur op Nederland 1)

Leine & Roebana - website en weblog

Dans:
Alba Barral Fernandez, Tim Persent, Ederson Rodrigues Xavier, Heather Ware en Marlene Wolfsberger

Zang:
Claron McFadden, Nicola Wemyss en Helena Rasker

The Locke Consort:
Susanne Braumann - viola da gamba & lirone
John Wilson Meyer - viool
Joseph Tan - viool
Siebe Henstra - clavecimbel
Israel Golani - theorbe

Choreografie & concept:
Andrea Leine en Harijono Roebana

Onderwerp: FESTIVAL, JAZZ, MUZIEK, OEROL, POP-ROCK, VERWACHT

Maandag 26 Februari 2007 at 4:26 pm

Oerol komt aan wal in Paradiso

Jaune Toujours (foto Henry Krul)
Swingen met Jaune Toujours (foto Henry Krul)
Jaune Toujours (foto Henry Krul)

Door Henry Krul met foto's van Hans Speekenbrink en Henry Krul (klik voor vergroting)

Zaterdagavond was het Oerolfeest in Paradiso, traditioneel de start van het Oerolseizoen waarin wat smaakmakers te zien zijn die ook op het festival geprogrammeerd staan, vrijwilligers en medewerkers elkaar ontmoeten en waar gedanst kan worden tot in de hele kleine uurtjes. Na het uitgebreide programma van het feest van het 25e Oeroljubileum vorig jaar om deze tijd nu een wat eenvoudiger programmering. Daarbij kwam nog de ongelukkige omstandigheid dat topper Luie Hond en straattheatervoorstelling Babok door ziekte verstek moesten laten gaan.

In de grote zaal werd gestart met het vertonen van de film 'Bestemming Oerol' van Willem Wits (Lemming Film) waarin twee theatermakers en een fotografe worden gevolgd in het wordingproces van hun project voor Oerol 2006. We zien Marc van Vliet van TUIG zoeken naar de goede vorm voor zijn voorstelling Tocht, operamaker Anthony Heidweiller zijn plannen voor 'Roeland' realiseren op een eindeloos strand waar de wind ieder geluid meeneemt en fotografe Linette Raven bouwt een band op met eilanders die zij fotografeert voor Fan Twa Kanten.

In alle drie de verhalen is goed te zien hoe het eiland de droom en passie van de makers beïnvloedt en eigenlijk altijd in positieve zin, al voelt dat op het moment dat de invloed kenbaar wordt lang niet altijd zo. (De film is op 1 april te zien in De Balie te Amsterdam en te bestellen door het overmaken van 25 euro op bankrekening 63.26.41.096 tnv Lemming Film Amsterdam ovv DVD Bestemming Oerol en het adres waar de DVD naar toe moet worden gezonden).

Daarna kondigde host Roos Rebergen (Roosbeef) Das Aldi Combo aan die de stemming er meteen goed in hadden zitten. Al gauw hadden de bezoekers zich opgedeeld in twee groepen: de dansers in de grote zaal en de praters in de hal. In de hal werd volcontinue op de muur de film van Thé ¢tre du Centaure vertoond.

Na Das Aldi Combo was er gelegenheid voor interim-artistiek leider Jos Thie om het publiek toe te spreken en een korte samenvatting te geven van wat er allemaal op Oerol te doen is dit jaar, met name de vier grote voorstellingen en voor zakelijk directeur Janneke Staarink om te vertellen over de online kaartverkoop. Joop Mulder, die een jaartje sabbatical neemt, was ook op het Oerolfeest aanwezig en amuseerde zich zo te zien uitstekend zo zonder verplichtingen.


Room Eleven (foto Hans Speekenbrink)
Room Eleven (foto Hans Speekenbrink)


Vervolgens was het podium in de grote zaal voor singer/songwriter Hanneke de Jong met haar Shakespearience. Schitterende songs, prachtig gezongen en gespeeld maar qua sfeer meer geschikt voor de kleine zaal dan voor het grote podium waar het publiek eigenlijk gewoon door wilde gaan met dansen. En swingen kon je zeker bij de muziek van Room Eleven die merkwaardig genoeg even later geprogrammeerd stonden in de kleine zaal die dan ook zo overvol was dat dansen daar niet tot de mogelijkheden behoorde.

In de grote zaal gaf DJ Magnetron ondertussen de muzikale invulling tijdens de set-ombouw op het podium. Gelukkig had men een zeer goede vervanger weten te strikken voor de afwezige Luide Hond te weten Jaune Toujours. Jaune Toujours staat net als thuisstad Brussel garant voor een explosieve mix van cultuur, taal en muziekstijlen. En dat laatste wordt al snel duidelijk als de groep het podium betreedt. Want of het nou rock, chansons, ska, zigeunermuziek, balkan of fanfareklanken zijn, bij Jaune Toujours kan het allemaal! Deze band speelde onlangs nog in het voorprogramma en Manu Chao en liet zien en horen waarom. Met een zeer anstek elijk optreden van de vijf gepassioneerd spelende musici kon niemand zijn voeten meer stil houden. Het gevolg was een prachtige afsluiting met dansbare livemuziek.

Ongetwijfeld is het feest nog lang doorgegaan met Cartes ism PIPS:lab, Aux Raus en de DJ's Antal, Ans Jovisch (Red Nose Distrikt) en All out K, maar dat hebben wij niet meer meegemaakt. Wij feesten straks wel weer verder op Terschelling vanaf 15 juni.

Oerol - website

Hanneke de Jong & Band

Daniel Brandl - cello
Alex Akela - mandoline/viool/dobro
Erik Harbers - bas
Marc Buijs - piano
Hanneke de Jong - piano/gitaar/zang
website & MySpace

Das Aldi Combo

André Dodde - orgel
Arnold Veenkamp - drums
Jan Veenkamp - basgitaar
Hans Sulman - saxofoon
website & MySpace

Room Eleven

Janne Schra - zang
Arriën Molema - gitaar
Lucas Dols - contrabas
Maarten Molema - drums
Dirk - toetsen
website & MySpace

Jaune Toujours

Piet Maris - zang, accordeon
Bert Bernaerts - contrabas, trompet, tuba, zang
Theopane Raballand - drums, percussie, zang
Bart Maris - trompet, tuba, cornet, zang
Christophe Morisset - trombone, bombardon

Onderwerp: JAZZ, POP-ROCK, MUZIEK

Zondag 25 Februari 2007 at 5:46 pm

Avontuurlijke jazz hip hop met Soweto Kinch

Soweto Kinch
Soweto Kinch
Soweto Kinch

Door Serge Julien met foto's van Berbera van den Hoek (klik voor groter)

Als we de olijke manager Gea Russel van Soweto Kinch na afloop van het concert spreken zien we een stralende blik in de ogen van de man die trots is op een van de avontuurlijke jazz formaties die hij onder zijn hoede heeft (Polar Bear is een van de andere bands die eind vorig jaar ook in het Paard heeft gespeeld). Hij is op dit moment met Soweto Kinch een aantal Europese landen aan het bezoeken om hun tweede CD A Life In The Day Of B19: Tales Of The Tower Block te promoten. Volgende week staan ze in Tivoli en mogelijk dat een van de North Sea Jazz organisatoren langskomt om te kijken. Het zou toch zo mooi zijn als ze een plekje krijgen op het wereldberoemde festival. Als het aan de verslaggever van dit artikel ligt dan krijgen ze ook die kans.

Het is geen overweldigende opkomst maar de ongeveer 125 man die aanwezig zijn in het Paard van Troje krijgen een zeer interessant optreden voorgeschoteld van Soweto Kinch. De in 1978 in London geboren altsaxofonist en rapper maakt geen vernieuwend werk, luisterend naar de mix van jazz met hip hop (Courtney Pine en Guru’s Jazzmatazz zijn twee voorbeelden die dit al in een veel eerder stadium hebben gedaan) maar Soweto Kinch weet het concept wel met veel enthousiasme en overtuigingskracht neer te zetten en de jazz in Kinch’ muziek is een stuk traditioneler die meer richting een Bop geluid gaat. Het concert is opgebouwd rondom de nummers van de CD A Life In The Day Of B19: Tales Of The Tower Block. Een concept CD over drie bewoners en hun levensperikelen in een Birminghamse wijk. Het concert begint met een openingsthema en The Mission dat pure jazz laat horen en waarbij Kinch meteen zijn saxtalent toont dat best virtuoze momenten laat horen. Belangrijkste invloed op hem is Sonny Rollins. Hij maakt heel subtiel gebruik van wat effectpedalen voor wat extra cachet aan het saxofoongeluid en wat muziekinvullingen die niet van de bandleden komen. Hij loopt er relaxed bij in een nonchalant zittend khaki overhemd met stropdas met daaronder een bruine pantalon en nette licht bruine schoenen. Hij krijgt naast een prima ritmesectie tegenhang van de elegant trompetspelende Amerikaanse Abram Wilson die vooral in Adrian’s Ballad een mooie rol vervult.

Soweto Kinch
Soweto Kinch
Soweto Kinch


De nummers worden vaak ingeleid door Soweto en hij doet dit op charmante en humoristische wijze en weet hierbij het publiek geboeid te krijgen. De raps die hij verzorgt in een hoop nummers zal zelfs de hater van de zangstijl kunnen doen ontdooien omdat hij wegblijft van het prototype van wat rap normaal gesproken is. Wellicht moet ook worden geconcludeerd dat Kinch niet de beste rapper is maar het is vooral het totaalbeeld van de muziek en de boodschap die de hele presentatie in balans weet te houden. Je krijgt het gevoel dat Kinch een dialoog met je wil voeren. Een mooi voorbeeld daarvan is als hij het Paard ook meekrijgt enthousiast mee te blerren in het nummer So! dat de materiele levenswijze op de hak neemt. Het gaat erin als zoete koek.

Achter het podium hangt een groot filmdoek waarin een mengeling is te zien van live beelden en vooraf opgenomen video’s die de muziek en boodschappen van de liedjes van extra illustratie voorziet en daarmee ook bijzonder slaagt.

In de toegift laat Kinch horen te beschikken over een knappe en humoristische vorm van freestylen waarbij hij op basis van op het witte doek geprojecteerde foto’s van het publiek, die op verzoek van de band via de blue tooth tool naar een laptop op het podium zijn gezonden, improvisorisch weet te kunnen reageren.

Soweto Kinch heeft in zijn thuisland voor zijn eerste CD Conversations With The Unseen reeds lovende kritieken gekregen en tevens de prestigieuze Mercury Prize mogen ontvangen. Getuige dit smakelijke optreden kan worden geconcludeerd dat de jazz er een avonturier bij heeft. Het zal niet de laatste keer zijn dat Soweto Kinch dit jaar optreedt dus gaat deze jonge muzikant vooral eens aan het werk zien.

Band
Soweto Kinch “ saxofoon
Abram Wilson “ trompet
Michael Olatuja “ contra bas en elektrische bas
Graham Godfrey “ drums

- website en MySpace

CD
A Life In The Day Of B19 : Tales Of The Tower Bloc
Soweto Kinch