Onderwerp: CIRCUS EN SHOW, MUZIEK

Vrijdag 23 November 2007 at 2:59 pm

Geert Hoes en Sita schitteren in Romanza van Holliday On Ice

Holiday on Ice foto Hans Speekenbrink Holiday on Ice foto Hans Speekenbrink Holiday on Ice foto Hans Speekenbrink
Tekst en foto's Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)

HOI is een perfect geoliede kleurrijke machine met veel vaart en snelheid. Het thema is liefde en haat en wordt geillustreerd door bekende liefdesverhalen uit de wereldgeschiedenis, theater en opera zoals o.a. Romeo & Julia van Shakespeare, Madame Butterfly van Puccini, Adam en Eva en Dracula, samen de zeven hoofdzonden van Dante. De overkoepelende naam ‘Romanza’ dekt de lading perfect. Het verhaal wordt verteld door Arend Langenberg, Geert Hoes en Sita en is gebaseerd op teksten uit het boek Elf Minuten van Paolo Coelho.

Lees Verder

Onderwerp: MUZIEK, POP-ROCK

Donderdag 25 Oktober 2007 at 12:03 pm

Boeiende Rory Block eert de blues

Rory Block
Rory Block
Rory Block

Door Serge Julien met foto's van Maarten Grootendorst (klik voor vergroting)
Gezien 21 oktober 2007 in het Paard van Troje, Den Haag.


De naam Rory Block (1949) wordt toch vaak geassocieerd met die prachtige hit Lovin’ Whisky maar daarna wordt het bij een grote groep mensen toch wat stiller. En eerlijk gezegd geldt dat ook voor ondergetekende die Rory Block nooit echt verder heeft gevolgd. En dat is jammer want echte liefhebbers weten dat Rory naast haar singer/songwriter’s talent een niet mis te verstane vertolker is van broeierige blues, zichzelf daarbij niet onverdienstelijk begeleidend op gitaar. De sfeer die ze daarbij vaak creëert gaat terug naar de vroege jaren van de blues. Niet geheel vreemd aangezien Block een zwak heeft voor vroege helden als Willie Brown, Skip James, Tommy Johnson en die andere grote meneer: Robert Johnson. Het is ook deze laatste die gedurende de avond over de schouder van Block lijkt mee te kijken.

Haar laatste CD is getiteld Lady & Mr. Johnson waarop ze de door velen geroemde blues muzikant Robert Johnson eert. Dat doet ze op boeiende wijze en ook live levert ze een prestatie die zoals een andere recensent ooit schreef “doet vermoeden dat Rory Block haar ziel aan de duivel heeft verkocht om in ruil zo te kunnen spelen”. Met een krachtige stem en geïnspireerd gitaarspel waarbij de linkerhand, vaak voorzien van een slide, soepeltjes over de hals schuift en de rechterhand op een percussieve manier de snaren aanslaat, neemt ze ons in haar eentje mee op een tocht langs haar liefde voor de blues. Block gebruikt geen setlisten. Ze gaat af op de reactie van haar publiek en haakt daarop in. Op die manier verschillen de shows avond aan avond en blijft het voor haar ook interessant om op te treden. Het Paard trekt een schamele 300 nieuwsgierigen waarvan een aantal achter in de zaal het presteren om af en toe wat luidruchtig te praten. Wellicht omdat er vooraf het concert wordt duidelijk gemaakt dat er niet gerookt mag worden op verzoek van Block zelf? Block lijkt zich er niet aan te storen en is prima in haar hum. Ze introduceert ieder liedje met een korte toelichting of anekdote, zit haar gitaar te stemmen, laat zien hoe bluesmuzikanten ieder op hun eigen wijze een gitaarloopje kunnen spelen en zit vaak stampvoetend het ritme van een liedje mee te doen met haar hoge zwarte laarzen.

Naast broeierige blues liedjes als Cross Road Blues, Preaching Blues (Up Jumped The Devil) en Me and The Devil Blue speelt Block ook ballads als het aangrijpende Like A Shotgun en Gypsy Boy dat ze ooit opnam met Stevie Wonder en blijkt daar tijdens het vertellen van een anekdote nog steeds van na te genieten. Natuurlijk ontbreekt ook Lovin’ Whisky niet waarmee bij een hoop aanwezigen gelijk de herkenning daar is.

Tegen het einde van Rory’s performance doet zich een opeenstapeling van kleinschalige incidenten voor die op een gegeven moment hilarisch overkomen: eerst snijdt ze een vinger aan een van haar gitaarsnaren als ze na het applaus een misstap doet op het verhoogde podium en zichzelf maar net kan redden van een volledige val. Vervolgens presteert ze het om de verkeerde kant van het podium af te lopen. Zelfs in de toegift waarin ze acapella de blues uit de toppen van haar tenen zingt, knettert de microfoon aan alle kanten als ze het snoer wel erg ongelukkig vasthoudt. De zangeres geeft er een humoristische wending aan door te vertellen dat als er bij haar een ding mis gaat de rest ook misgaat. Het doet allemaal niks af aan een prima performance met uitermate boeiende bluesvertolkingen.

Long live the blues! Long live Rory Block!

Rory Block - website

CD’s
Lady and Mr. Johnson
Best Blues and Originals

Onderwerp: MUZIEK, FESTIVAL

Vrijdag 28 September 2007 at 12:17 pm

Ictus speelt Tom Waits & Kurt Weill

Ictus
Ictus
Ictus

Door Fieke Gosselaar met foto’s van Pierre Borasci (klik voor vergroting)

Ictus is een ensemble voor hedendaagse muziek uit Brussel. Samen met zangeres Judith Vindevogel en zanger Kris Dane spelen zij Tom Waits en Kurt Weill. Dit gebeurt met een grote verscheidenheid aan instrumenten, zoals tuba, trompet, piano, elektrische gitaar, contrabas, accordeon en viool. In combinatie met de krachtige stem van de zangeres en de rauwe Waits-stem van de zanger zijn ze werkelijk verpletterend.

Ze brengen nummers van het album ‘The Black Rider’ en ‘Franks Wild Years’ van Tom Waits. Van Kurt Weill vertolken ze liederen van ‘Mahagonny’, ‘Dreigroschen Opera’, ‘Happy End’ en ‘Lady in the Dark’. Waits is beïnvloed door de componist Weill, die in 1950 overleed. Ze hebben eenzelfde melodische perfectie en maken gebruik van de drie hoofdthema’s: gebroken liefde, dronkenschap en oproer. Ictus heeft daar goed een geheel van weten te maken. Ze doet dit op haar eigen wijze, zodat Waits en Weill spetteren, swingen en volmaakt in elkaar overvloeien. Kris Dane zingt met een mooie rauwe stem die hij af en toe een extra Waits-accent geeft door een megafoon te gebruiken. Judith Vindevogel schittert met krachtige uithalen in de uitvoering van ‘Alabama Song’, eerder gecoverd door The Doors. Het plezier dat ze zelf aan het spelen hadden, straalde eveneens van iedereen af. De dirigent stormde op zijn rode schoenen voor het muziekensemble langs of een duim ging de lucht in naar de zangeres wanneer zij een nummer mooi had gezongen.

Ictus
Ictus
Ictus


Het publiek reageerde laaiend enthousiast. Bij het applaus ging iedereen meteen staan en stond te stampen op de houten banken. Dit werd onmiddellijk beloond door een toegift, een liefdes duet van beide. Toen het publiek weer op de banken begon te stampen, gaven zij nog een toegift waarbij voor het laatst de instrumenten en de Waits-achtige stem van Dane de Juliet tent vulden. De prachtige muziek doet snakken naar meer. Na Groningen spelen ze nog in Middelburg en daarna in Kortrijk, Gent en Brussel. Ga er absoluut heen, want het is een bijzondere ervaring die dagen in je hoofd nazoemt. Genieten!

Ictus - website
Noorderzon - website
Kris Dane - website

Zang: Judith Vindevogel & Kris Dane
Regie: Fabian Fiorini
Klarinet & Saxofoon: Dirk Descheemaeker,
Bas: Dirk Noyen
Trompet: Philippe Ranallo
Tuba: Michel Massot
Percussie : Gerrit Nulens, Michaël Weilacher
Piano/klavier: Jean-Luc Plouvier
Gitaar: Tom Pauwels, Erik E.T.
Accordeon: Ludo Mariën
Viool: Igor Semenoff
Contrabas/e-bas: Gery Cambier

Onderwerp: MUZIEK, POP-ROCK

Dinsdag 25 September 2007 at 3:41 pm

Alan Parsons Live Project

Alan Parsons by Doyaknow
Alan Parsons Live Project
Alan Parsons by Doyaknow

Door Aukje met foto's van Doyaknow
Gezien in Paradiso 15 september 200
7

Alan Parsons is van vele markten thuis en gaat al lange tijd mee in de muziekwereld. Zo werkte hij in zijn jonge jaren bij de beroemde Abbey Road Studio’s waar hij o.a. meewerkte aan ‘Abbey Road’ van The Beatles en verschillende platen van Pink Floyd, die zelfs een nummer naar hem vernoemden (‘Alan’s psychedelic breakfast’).

In 1976 ging hij verder als zelfstandig producer en maakte zogenaamde conceptalbums; een album met een thema. Parsons deed dit samen met Eric Woolfson die de meeste nummers schreef en sommige zong. Parsons zocht musici voor de projecten en produceerde het geheel. De twee waren erg succesvol. In 1990 kwam er een einde aan hun samenwerking. De albums die Alan Parsons daarna maakte konden niet tippen aan het eerdere succes. Nog steeds verzamelt Alan Parsons bekende en minder bekende musici om zich heen voor zijn ‘Alan Parsons Live Project’. Hij heeft een goede neus voor het strikken van de juiste musici op de juiste plaats. Zo is in Paradiso de zanger Kip Winger te gast, die zijn rol met verve uitvoert. Verder beschikken alle muzikanten over een goede zangstem, zodat een ieder één of meerdere nummers op zich neemt én een sterk staaltje samenzang kan neerzetten.

Wie Alan Parsons nog nooit eerder heeft zien optreden, zoals ik, kan even schrikken bij de aanblik van de man. Hij is groot en breed, heeft lang haar en draagt een leren rode piratenjas. Alsof je je in een piratenfilm waant. Maar meteen heeft hij mijn hart gestolen met zijn houding; verlegen knikt hij naar het publiek en op het podium geeft hij alle ruimte aan de andere muzikanten. Wel eist hij zijn plek op, tenslotte is h ­j de man waar het publiek voor is gekomen, maar doet dat met respect naar de andere muzikanten toe.

De band begint met het bekende instrumentale nummer ‘I Robot’. Gastzanger Winger laat zijn kwaliteiten horen in de tweede song van de avond ‘Damned if I do’ van het album ‘Eve’ (1979). Het publiek is al meteen enthousiast, helemaal wanneer het bekende ‘Don’t answer me’ wordt ingezet. De toehoorders worden verwend met een indrukwekkende samenzang van de bandleden van Alan Parsons Live Project. Bij het vierde nummer wordt het nog leuker als de drummer ‘Breakdown’ van het album ‘I Robot’ (1977) zingt; zijn stem is rauwer dan de anderen en hij lijkt zijn hand niet om te draaien voor de lastige combinatie van zingen en drummen. Het nummer zelf gaat moeiteloos over in ‘The Raven’.

Na ‘Luciferama’ spelen ze nog een nummer van het album ‘I Robot’, de ballad ‘Day after day (the show must go on)’, gezongen door de toetsenist die een iets zachtere stem heeft. Wanneer Parsons het volgende nummer ‘La Sagrada Familia’ aankondigt, ooit gezongen door John Miles, gaat het publiek helemaal los en zingt uitbundig mee.
Met het volgende nummer ‘Time’ voel ik weer de warme deken waarmee Alan Parsons het publiek inpakt. Hij zweept het publiek op, maar vindt na het nummer ‘Pychobabble’ dat het publiek op het balkon wel erg rustig is. Hij spoort hen aan net zo veel lawaai te maken als de mensen in de zaal. Bassist Montagna benadrukt zijn opmerking. ‘When Alan Parsons says to make some noise, you do it okay?’

De opmerking doet zijn werk, de mensen die relaxt op het balkon zaten klappen en joelen wanneer bassist Montagna het nummer ‘I wouldn’t want to be like you’ zingt. Dan volgen ‘We play the game’ van het album ‘A Valid Path’en ‘Don’t let it show’ van ‘I Robot’.

Dan mag ook eindelijk gitarist Townsend een nummer zingen: ‘Prime Time’. Na zijn zangkunsten daagt hij toetsenist Focarazzo uit tot een muzikaal duel, waarbij ze elkaars geluid en licks proberen te imiteren, iets dat goed lukt. Townsend weet een paar schreeuwend goede gitaarsolo’s te produceren die door merg en been gaan op de instrumentaal ‘Sirius’, dat overgaat in het bekende ‘Eye in the sky’, door Parsons zelf gezongen.
De band verlaat het podium, maar het publiek maant ze terug te komen. Parsons geeft gehoor aan het verzoek, en heeft voor de gelegenheid een andere jas aangetrokken (een lange glimmende zilveren jas) en zijn tot in een staart gebonden haren losgegooid.

Ze beginnen de toegift met het stevige ‘Can’t take it with you’, en daarna krijgt het publiek de grootste hit van Parsons te horen: ‘Old and Wise’. We missen de hese stem van Colin Blunstone met wie het origineel is opgenomen, maar Winger, wiens stem helderder is, is een goede vervanger.
Na het allerlaatste nummer ‘Games people play’ neemt de band gearmd afscheid van het publiek. Maar het gejoel van het publiek is zo overweldigend, dat Parsons het niet kan laten nog één nummer te spelen: ‘(The system of) Doctor Tarr and Professor Fether’.

Het is de afsluiter van een steengoed concert, dat van begin tot eind overtuigde. De bandleden toonden hun kunnen maar vergaten daarbij het plezier niet. “Wat een feest hè!” riep de blonde dame naast me tegen haar vriendinnen. En dat was het.

Alan Parsons - website
Kip Winger - website
Godfrey Townsend - website
John Montagna - website

Line-up:
Alan Parsons (toetsen, gitaar, zang)
Kip Winger (zang, gitaar)
Godfrey Townsend (gitaar, zang)
Emanel Focarazzo (toetsen, zang)
John Montagna (bas, zang)
Steve Murphy (drums, zang)

Onderwerp: MUZIEK, DANS, CIRCUS EN SHOW

Zaterdag 15 September 2007 at 10:14 am

Delirium van Cirque du Soleil: een waanzinnig circus van mens en beeld

Cirque du Soleil met Delirium
Cirque du Soleil met Delirium
Cirque du Soleil met Delirium

Door Lana de Wit met foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)

Een storm van beeld en geluid. Zo omschrijft Cirque du Soleil haar voorstelling Delirium die donderdagavond 13 september haar Europese premiere beleefde in Ahoy, Rotterdam. Anders dan bij de vorige voorstellingen van Cirque, was het speelveld niet in het midden van het publiek maar zaten de mensen in een klassieke theater opstelling.

Die storm van geluid viel reuze mee maar visueel was er enorm veel te zien. Een mix van personages daadwerkelijk op het toneel en opgenomen beelden werden geprojecteerd op fijnmazige doorschijnende doeken. Daardoor kon men zowel zien wat er op het toneel gebeurde maar gaven deze projecties een nieuwe betekenis aan die beelden. Zeer mooie en vindingrijke taferelen speelden zich op de doeken af.
Cirque du Soleil met Delirium
Cirque du Soleil met Delirium
Cirque du Soleil met Delirium


Hoofden van mensen die geprojecteerd werden waarnaast een personage op het toneel werd geprojecteerd. Een beeld van een liggende vrouw, veranderend in een jonge vrouw die een ballon op het toneel lijkt aan te raken. Reusachtige deuren, op de doeken geprojecteerd, waar reusachtige mensen doorheen keken. Of er werd een onderwaterscene gecreëerd waarbij het water virtueel binnen stroomde of wegvloeide. Dan weer waren de projecties live action, realistisch, dan weer animatie. Soms op één enkel doek in het midden, dan weer over de volle breedte van de zaal. In de wonderlijke werelden die zo werden gecreëerd, liepen dansers, zangers, acteurs en circusartiesten door elkaar heen. Dans werd afgewisseld met cirussacts terwijl zangers door de scene heen liepen of, wat vaker het geval was, zweefden. Deze bijzondere mix gaf de voorstelling een surrealistische sfeer. Dat mag natuurlijk ook wel met zo’n titel. Tot waanzin, delirium, drijft de voorstelling nu ook weer niet.

Cirque du Soleil met Delirium
Cirque du Soleil met Delirium
Cirque du Soleil met Delirium


De show is opgebouwd uit 20 nummers uit voorafgaande voorstellingen van Cirque du Soleil en opnieuw bewerkt. Deze nummers vertellen het verhaal van een man die in zijn eigen zeepbel leeft, verwijzend naar de huidige moderne samenlevingen waarbij mensen gefocust zijn op zichzelf en waarin computers en televisie apparaten zijn die ons van de buitenwereld isoleren. We komen in zijn droom terecht die hem mee langs allerlei werelden voert, met allerlei bizarre maar ook heel herkenbare personages, zoals trollen, zeenimfen. Afrikaanse krijgers maar ook een gestreste manager die alles naar zijn hand wil zetten. Het mannetje bekijkt vanuit zijn veilige ballon (zeepbel) de situaties die zich onderhem afspelen, uiteindelijk kruipt hij uit zijn schulp en gaat op in deze droomwereld.

Zoals het een echt circus betaamd en in de traditie van Cirque du Soleil, waren er hier ook weer diverse acrobatische circusacts verweven in het verhaal. Je blijft je toch weer verbazen wat deze mensen met hun lichaam presteren. Ook de dansers en acteurs waren enorm indrukwekkend en expressief. Een genot om naar te kijken. Zij werden vergezeld door een aantal uitstekende zangers en muzikanten die ook prominent op het toneel aanwezig waren. Dat had in een aantal gevallen iets minder gekund en dan met name bij de mannelijke musici. Duidelijk werd dat deze geen acteurs zijn en niet op kunnen gaan in het visuele geheel van dansers, acrobaten en acteurs. Zij blijven als act geïsoleerd van de beeldende wereld van dansers, acrobaten en acteurs.

Cirque du Soleil met Delirium
Cirque du Soleil met Delirium
Cirque du Soleil met Delirium


Het bijna twee uur durend muzikale en visuele spektakel werd afgesloten met de aanstekelijke titelsong van de voorstelling Alegria. Zonder een sterke visuele uitspatting zoals dat in de rest van de voorstelling het geval was. Dit keer zweefde er niks door de lucht en ontbrak een indrukwekkende projectie. Helaas geen gepaste afsluiting voor deze voor de rest bijzonder fraaie voorstelling.

Delirium speelt nog tot en met zondag 16 september in Ahoy waarna het tot half december langs 24 Europese steden zal touren. Zie voor informatie.

Cirque du Solein - website