Onderwerp: MUZIEK, KLASSIEKE MUZIEK

Woensdag 27 Februari 2008 at 10:18 am

Flairck: een nieuwe benadering van oude tradities

Flairck
Flairck
Flairck

Tekst en beeld van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)

In januari 2007 was er nog een Reunion première van Flairck in combinatie met muzietheatergroep Zenga, met aardig wat muzikanten uit oude bezettingen. Naast centrale figuur Erik Visser, waren toen onder andere aanwezig broer en zus Hans en Annet, violiste Judy Schomper en fluitist van het eerste uur Peter Weekers. Weekers zou in later jaren de muziektheatergroep Zenga op richten, samen met zijn partner Annet Visser. Het gecombineerde gezelschap heeft nog een tijdje getoerd langs diverse podia, maar de bezetting samen met Zenga heeft het niet volgehouden.

In het kort geleden opgerichte Cultuurhuis Doorn zou Flairck met een nieuwe opzet, een bezetting van 'slechts' vier personen optreden. De vraag rees dan ook onmiddellijk, of dit wel een volwaardig vervolg zou kunnen zijn op het muzikaal rijk geschakeerde Flairck dat we kennen uit het verleden. Het podium in Doorn gaf al meteen een overweldigende indruk. Naast de vele gitaren van Erik Visser viel de blik meteen op een imposant mooi uitgelicht houten orgel, dat zoals Erik later uitlegde, weliswaar computergestuurd was maar van 'echte' lucht voorzien werd door een grote ventilator die elders buiten zicht stond.

De voorstelling heeft de titel 'Stoomwals' meegekregen. Een wat vreemde titel, die bij mij geen associaties opriep. Op de site van Flairck staat de volgende toelichting: De voorstelling "Stoomwals" is bedoeld om de weg naar deze nieuwe benadering van oude tradities te effenen. Dit geeft de indruk dat er behoorlijk wat voor nodig is geweest een nieuwe weg te vinden. Erik Visser, die de rechten heeft op de naam Flairck, is er in geslaagd om drie nieuwe muzikanten te vinden die in staat zijn om de traditie voort te zetten. Die traditie komt grotendeels neer op het bewerken van muziek uit alle windstreken en alle tijden met een vaak semi-klassiek tintje, dat soms een beetje serieus aan doet. Dat wordt dan weer voldoende gecompenseerd door de grote dosis humor die verwerkt is in de voorstelling en het geheel luchtig houdt.

Flairck
Flairck
Flairck


De vier muzikanten zijn allen van grote klasse en weten de bekende Flaircksound volwaardig neer te zetten. Naast meestergitarist Erik zelf, speelt de Mexicaan Pablo Ortiz op alle mogelijke soorten gitaar-verwante instrumenten waaronder een zeer fraai klinkende akoestische basgitaar. Eén van de acts die een glimlach op de gezichten van het publiek tovert, is het spelen door Ortiz op de tweede hals van een dubbele gitaar achter de rug van Erik. Meest bepalend voor de Flaircksound zijn echter de viool van de dochter van een Amerikaanse bluegrass gitarist Elaina Cook en het ruime scala aan fluiten van Brabander Jeroen Goosens.
Het vijfde lid van de band, het uit 200 houten pijpen bestaande orgel 'Orchestrion' genaamd, heeft voornamelijk lucht nodig om te functioneren. Dit midi gestuurde, via een voetpedaal te activeren, wonder wordt door de groep met smaak ingezet en roept dan vervolgens ah- en oh-gevoelens op.

Na de pauze is er een vrij langdurig gedeelte met maskers op. De clou daarvan ontging mij. Verder veel leuke muzikale interacties tussen de verschillende leden, die het erg naar hun zin hadden met elkaar. De muziek die gespeeld wordt komt uit diverse werelddelen, met name uit Mexico waar Erik pas is geweest en wordt steeds in pakketjes rond een thema geserveerd, voorzien van een toelichting van Visser.

Het was al met al een zeer onderhoudende avond met een variatie en muzikaliteit die de naam Flairck waardig is. Een toegift was dan ook onvermijdelijk en mooier kon het bijna niet toen duidelijk werd dat die toegift het epos 'Variaties op een Dame' bleek te zijn.

Flairck - website

Bezetting
Elaina Cook - viool
Erik Visser - gitaar
Jeroen Goossens - fluit
Pablo Ortiz - snaren en accordeon

Onderwerp: MUZIEK

Dinsdag 26 Februari 2008 at 6:20 pm

Kippenvel bij Simone’s Songs From The Heart

Simone's Songs From The Heart
Simone's Songs From The Heart
Simone's Songs From The Heart

Door Marit van Eisden met foto's van Joris-Jan Bos en Andy Doornhein (klik voor vergroting)

Simone Kleinsma heeft in menig musicalproductie gestaan en allerlei rollen vertolkt. Dit seizoen staat ze met haar eigen theatervoorstelling op de planken. In 'Songs From The Heart' komen nummers langs die Simone dicht na aan het hart liggen: van evergreens tot aan musicalhits en easy listening. Ondersteund door een geweldig orkest onder leiding van Kino Haitsma, en haar twee PA's, Joost de Jong en Daan Wijnands, reist Simone door de tijd en laat nummers horen die een speciale herinnering of betekenis in haar leven hebben.

Enkele nummers zijn speciaal voor deze show in het Nederlands geschreven. Bijvoorbeeld het nummer Close To You oftewel Bij Jou Zijn en een nummer van Charles Aznavour, Mon Emouvant Amour oftewel Stille Liefde. Dit is een nummer waarin gebarentaal een grote rol in speelt en her en der in het publiek vloeien de eerste tranen. Kippenvel! Gerard Cox, André van Duin en Paul de Leeuw, personen waar Simone in haar leven veel mee gewerkt heeft, kunnen natuurlijk niet ontbreken in haar show. Via een beeldscherm komen de drie heren aan het woord en proberen ze elkaar constant te overtroeven met wie het beste of het meeste&hellip Bovendien zingen Gerard, André en Paul op bijzondere wijze een nummer met Simone.

Simone's Songs From The Heart
Simone's Songs From The Heart
Simone's Songs From The Heart


De songfestival-medley, oftewel 'trauma-medley' voor de pauze is een groot feest. Samen met Joost en Daan brengt Simone 34 songfestivalhits in acht minuten. Ding a Dong, Hemel en Aarde, Waterloo, Un Deux Trois, Hallelujah, De Eerste Keer, What’s Another Year en ga zo nog maar even door komen ze in rap tempo voorbij met bijpassende dansjes. Het is geweldig om naar te kijken en de overgangen naar de volgende nummers sluiten naadloos op elkaar aan. Heel knap! Deze medley zorgt voor veel gegrinnik in de zaal en het publiek gaat lachend de pauze in.

Vanzelfsprekend kunnen we luisteren naar een musicalblok, dat begint met Sweet Charity, Simone’s eerste musicalhoofdrol. “En dan moet je je eigen moeder vertellen dat je eerste hoofdrol die van een hoertje is&hellip”, grapt ze. Vervolgens doet ze Les Misérables (met pruik) en uit Mamma Mia het nummer 'De Winnaar krijgt de macht'. Natuurlijk kijken we ook naar de toekomst en naar haar rol als Norma Desmond in Sunset Boulevard. Prachtig!

De tweede helft is zwaarder dan de eerste helft door de emotionele nummers die Simone ten gehore brengt en vormt een contrast met de eerste helft die meer vrolijke noten heeft. Maar misschien maakt het contrast deze show juist des te indrukwekkender&hellip
“Op een dag zoals deze is er altijd wel iemand die je mist&hellip" Simone zingt een nummer over haar vader: 'Papa kan je me horen?', gevolgd door een lied over haar verloren kindje: 'Mijn meisje'. Dit nummer is adembenemend mooi en raakt tot diep in de ziel. In de zaal voel je de spanning en de emotionele lading hangen, het is zo stil dat je er een speld kunt horen vallen. Simone brengt deze nummers met zo veel gevoel en emotie dat het moeilijk is je tranen te bedwingen. Onvoorstelbaar mooie songs recht uit het hart!

Simone Kleinsma
Simone Kleinsma met echtgenoot Guus Verstraete
Simone Kleinsma met André van Duin en Gerard Cox


Simone Kleinsma maakt een verpletterende indruk met haar stem en met haar uitstraling. De manier waarop ze de nummers brengt is zo ingeleefde dat het publiek elk gevoel en elke emotie zelf kan voelen, of het vrolijk of verdrietig is. Een avond volop genieten van deze all-round vakvrouw!
Joost de Jong en Daan Wijnands zijn twee fantastische dansers, met kracht en uitstraling, die absoluut voor een komische noot zorgen in deze voorstelling. Simone voelt zich duidelijk erg bij de twee mannen op haar gemak en benadrukt aan het eind van de voorstelling nog even hoe blij ze met de twee heren is.

Het decor is strak maar door de verlichting, die in verschillende kleuren oplicht, warm en geeft het uitermate goed de sfeer tussen de verschillende thema’s van de avond. Het orkest zit niet in een orkestbak maar heeft een plek op het podium, waardoor er regelmatig interactie plaatsvindt met de orkestleden.

Kortom, Simone’s Songs From The Heart is een prachtige, dynamische show met zowel vrolijke en opzwepende nummers als liedjes met een emotionele lading. Deze diversiteit maakt deze voorstelling zeker een bezoek aan het theater meer dan waard. Simone’s Songs From The Heart is tot en met 14 juni 2008 te zien in verschillende theater in Nederland.

Simone's Songs From The Heart - website

Onderwerp: MUZIEK, WERELDMUZIEK

Maandag 25 Februari 2008 at 09:04 am

INTIEM CONCERT VAN GIANMARIA TESTA IN LEIDSE SCHOUWBURG

Gianmaria Testa
Gianmaria Testa
Gianmaria Testa

Door Rik van Boeckel met foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)

Op dit moment treedt de Italiaanse zanger/gitarist Gianmaria Testa op in diverse zalen in Nederland. Zijn tournee startte begin februari bij Vrije Geluiden. Vervolgens zwermden hij en zijn muzikale companen Nicola (contrabas) en Piero Ponzo (klarinet, fluit, saxofoon, harmonium, percussie, onder andere op koffer, doosje camembert en plastic zakje) uit over Nederland. De mooie zaal van de Leidse Schouwburg leende zich uitermate goed voor de intimiteit die de liedjes van de praatzanger met de hese stem nodig heeft.

Testa komt net als Paolo Conte uit Piedmont (Noordwest-Italië) en heeft in zijn manier van zingen ook wel iets weg van zijn beroemde landgenoot. Maar Testa is een gitarist en geen pianist en is veel meer nog dan Conte een dichter, een singer/songwriter van het Italiaanse lied. De sfeer van Italië nam Testa uiteraard mee naar de concertzaal. En al is de tekst meestal niet te volgen, toch zou me dit niet storen. Tijdens het concert in Leiden werd Testa echter bijgestaan door twee vertaalsters: Elsa en Emma, die zijn liedjes uitlegden aan het publiek en zijn soms te lange verbale intermezzo’s vertaalden. De vertalingen hadden wat mij betreft niet gehoeven, deden soms wat knullig aan en werden af en toe gecorrigeerd door de Italiaanse toeschouwers in de zaal. Hierdoor kwam het concert voor de pauze moeizaam op gang, al deerde dat het nette Leidse publiek geenszins. Er werd bij elke kwinkslag van Testa immers wel gelachen.

Het verstilde begin van het concert was erg mooi en ook Testa’s schets van de romance tussen twee Romeinse geliefden (Gli amanti di Roma- van het album Lampo uit 1998, onlangs opnieuw uitgebracht) overtuigde maar daarna zakte het concert enigszins in. Na de pauze kwam Testa echter overtuigend terug, werd het spel sprankelend en nam hij de toeschouwer bij de hand in zijn muzikale verhalen over de immigranten die met bootjes naar Italië komen op zoek naar een beter leven. Die immigratie is dan ook het thema van zijn laatste album ‘Da questa parte del mare’. Seminatori di Grano werd mooi gespeeld.

Bij elk nummer werd ook de rol van Piero Ponzo steeds duidelijker. Hij werd door Testa dan wel op komische wijze neergezet als jazzmusicus maar muzikaal zou zijn bijdrage aan Testa’s muziek zeker niet gemist kunnen worden. Hij gaf kleur aan Testa’s soms melancholische miniaturen, aan zijn poëtisch muzikale schetsen. Uitschieters van het concert waren Al Mercato di Porta Palazzo en een lied dat Testa van zijn moeder had geleerd. Testa kreeg er aan het eind van het concert steeds meer plezier in en verraste het publiek met twee in plaats van één toegift. En misschien had deze vaardige songsmid als het mogelijk was geweest daarna nog wel een tijdje willen doorgaan.

Gianmaria Testa - website

Onderwerp: MUZIEK

Donderdag 31 Januari 2008 at 6:43 pm

Carnaval begint dit jaar boven de rivieren

Harry Bannink Tribute
Harry Bannink
In de Ban van Bannink

Door Richard van de Crommert met foto's (l en r) van Gerry Hurkmans

Pas komend weekeinde is het carnaval, maar boven de rivieren (in Amsterdam, Haarlem, Alkmaar en Enschede) leek het afgelopen week al begonnen met de theatershows In De Ban Van Bannink van het Haarlemse symfonie-orkest Holland Symfonia. Vooral als liedjes van Ja Zuster Nee Zuster, Het Schaep Met De Vijf Pooten en het Fanfarelied in gang werden gezet had het publiek de neiging tot inhaken.

De show In De Ban Van Bannink is een prachtig, maar ook vrolijk, eerbetoon geworden voor de Nederlandse componist Harry Bannink van vier zangers plus het honderdveertig man tellende Holland Symfonia. Loes Luca, Nynke Laverman, Frans van Deursen en Henny Vrienten zongen een greep uit het meer dan drieduizend liedjes tellende repertoire van Bannink die erg bekend werd door zijn samenwerking met Annie M.G. Schmidt. Met het symfonie-orkest was de b ¼hne al volledig gevuld. Voor de vier zangers restten er slechts een paar stoelen en twee banken. Goed genoeg om enkele stoelendansen mee op te voeren. Loes Luca steelt de show. Iedereen houdt van haar. Zij is zo ontwapenend. Alle lachers krijgt ze met gemak op haar hand. De nonchalance waarmee ze de microfoon tussen haar borsten stopt, is even geweldig als veelzeggend. Geestig was bovendien het lied van Nico Meijer met zijn twee maitresses. Door Laverman en Luca wordt Henny Vrienten als een paspop behandelt en dat was zeer komisch om te zien.

Maar ook aan het serieuze werk werd gedacht met onder andere het gevoelige ‘Vluchten Kan Niet Meer’, heel mooi gedaan door Nynke Laverman. Voor Laverman was ‘In De Ban van Bannink’ een eenmalig uitstapje. „Eigenlijk ken ik Harry Bannink vooral als geitebreier in De Film Van Ome Willem”, lacht Laverman. „Maar ik heb de afgelopen maanden een stoomcursus gehad. Bijna alle drieduizend liedjes die hij heeft geschreven, heb ik samen met Henny, Frans en Loes beluisterd. Van ’t Schaep Met De Vijf Pooten tot De Stratemaker Op Zee-show. Van veel wist ik niet dat het van hem was. Het werk van Ja Zuster Nee Zuster kende ik wel. Van de Kleinkunstacademie. Het zijn liedjes met mooie teksten waar je theatraal iets mee kunt.”

Zelf staat de gebruikelijk in het Fries zingende Laverman aan de vooravond van een mogelijke internationale doorbraak. Haar tweede album ‘De Maisfrou’ wordt volgende maand in verschillende Europese landen uitgebracht. „Mijn ambitie ligt in het buitenland”, legt Nynke uit. „Buiten Friesland verstaat niemand me. Dat maakt niet uit, het is geen blokkade om mij en mijn muziek leuk te vinden. Met muziek kom je op een ander niveau binnen. Ik ben benieuwd in welke landen het zal worden opgepikt. In Italië ben ik al geweest. Op een festival in dichtbij Venetië. Dat was prachtig. Ik stond op een heuvel, bij een landhuis met uitzicht over een vallei.”

Fado wil de Friezin haar muziek niet meer noemen. „Zo is het wel begonnen, maar het is ondertussen doorontwikkeld tot mijn eigen stijl”, zegt de in de binnenstad van Franeker wonende zangeres. „Tegenwoordig zitten er ook veel Latijns-Amerikaanse invloeden in mijn muziek. Op mijn vijftiende hoorde ik voor het eerst ze voor het eerst van de inmiddels wereldberoemde Portugese zangeres Dulce Pontes. Maar de Portugese taal is de mijne niet. Dat komt niet geloofwaardig over, al denken nog steeds veel mensen dat ik Portugees zing. Met mijn ouders spreek ik alleen Fries. Dat staat emotioneel het dichtste bij me. Altijd zal ik Fries blijven zingen. Fries is een poëtische taal. En het stroomt wat meer dan het Nederlands. Op tienjarige leeftijd was ik al bezig met het voordragen van gedichten en met schrijven. En met zingen was ik ook vroeg bezig. Op mijn zeventiende, ik ben nu zevenentwintig, kreeg ik van mijn ouders een bandje, waarin je hoort dat ik op 2,5-jarige leeftijd aan het zingen was. Toen al kon ik erg genieten van applaus.”

En applaus was er meer dan voldoende voor de artiesten van ‘In De Ban Van Bannink’ Vooral aan het eind wist het publiek van geen ophouden. Even dacht ik zelfs dat Loes Luca, het na het prachtige vertolkte ‘Het Is Over, Hij Doet Me Niets Meer’, het wel heel erg gezellig zou maken en na elke toegift weer terug zou komen met opnieuw een reprise. Het publiek was er klaar voor. Maar na twee toegiften was het gedaan. Jammer eigenlijk. “Want Harry had dat vast ook heel leuk gevonden”, hoorde ik een paar bezoekers na afloop zeggen.

Al met al een geweldig onderhoudende avond. Het is jammer dat de voorstelling maar vier keer werd opgevoerd. Of beter: raar, zoals Loes Luca zei. “Voor de mensen van het symfonie-orkest is het heel normaal om een voorstelling maar een paar keer te doen, maar ik kan er maar moeilijk aan wennen. Het is raar. Heel raar.” En dat is het.

Holland Symfonia - website

Onderwerp: MUZIEK

Donderdag 31 Januari 2008 at 6:43 pm

Carnaval begint dit jaar boven de rivieren

Harry Bannink Tribute
Harry Bannink
In de Ban van Bannink

Door Richard van de Crommert met foto's (l en r) van Gerry Hurkmans

Pas komend weekeinde is het carnaval, maar boven de rivieren (in Amsterdam, Haarlem, Alkmaar en Enschede) leek het afgelopen week al begonnen met de theatershows In De Ban Van Bannink van het Haarlemse symfonie-orkest Holland Symfonia. Vooral als liedjes van Ja Zuster Nee Zuster, Het Schaep Met De Vijf Pooten en het Fanfarelied in gang werden gezet had het publiek de neiging tot inhaken.

De show In De Ban Van Bannink is een prachtig, maar ook vrolijk, eerbetoon geworden voor de Nederlandse componist Harry Bannink van vier zangers plus het honderdveertig man tellende Holland Symfonia. Loes Luca, Nynke Laverman, Frans van Deursen en Henny Vrienten zongen een greep uit het meer dan drieduizend liedjes tellende repertoire van Bannink die erg bekend werd door zijn samenwerking met Annie M.G. Schmidt. Met het symfonie-orkest was de b ¼hne al volledig gevuld. Voor de vier zangers restten er slechts een paar stoelen en twee banken. Goed genoeg om enkele stoelendansen mee op te voeren. Loes Luca steelt de show. Iedereen houdt van haar. Zij is zo ontwapenend. Alle lachers krijgt ze met gemak op haar hand. De nonchalance waarmee ze de microfoon tussen haar borsten stopt, is even geweldig als veelzeggend. Geestig was bovendien het lied van Nico Meijer met zijn twee maitresses. Door Laverman en Luca wordt Henny Vrienten als een paspop behandelt en dat was zeer komisch om te zien.

Maar ook aan het serieuze werk werd gedacht met onder andere het gevoelige ‘Vluchten Kan Niet Meer’, heel mooi gedaan door Nynke Laverman. Voor Laverman was ‘In De Ban van Bannink’ een eenmalig uitstapje. „Eigenlijk ken ik Harry Bannink vooral als geitebreier in De Film Van Ome Willem”, lacht Laverman. „Maar ik heb de afgelopen maanden een stoomcursus gehad. Bijna alle drieduizend liedjes die hij heeft geschreven, heb ik samen met Henny, Frans en Loes beluisterd. Van ’t Schaep Met De Vijf Pooten tot De Stratemaker Op Zee-show. Van veel wist ik niet dat het van hem was. Het werk van Ja Zuster Nee Zuster kende ik wel. Van de Kleinkunstacademie. Het zijn liedjes met mooie teksten waar je theatraal iets mee kunt.”

Zelf staat de gebruikelijk in het Fries zingende Laverman aan de vooravond van een mogelijke internationale doorbraak. Haar tweede album ‘De Maisfrou’ wordt volgende maand in verschillende Europese landen uitgebracht. „Mijn ambitie ligt in het buitenland”, legt Nynke uit. „Buiten Friesland verstaat niemand me. Dat maakt niet uit, het is geen blokkade om mij en mijn muziek leuk te vinden. Met muziek kom je op een ander niveau binnen. Ik ben benieuwd in welke landen het zal worden opgepikt. In Italië ben ik al geweest. Op een festival in dichtbij Venetië. Dat was prachtig. Ik stond op een heuvel, bij een landhuis met uitzicht over een vallei.”

Fado wil de Friezin haar muziek niet meer noemen. „Zo is het wel begonnen, maar het is ondertussen doorontwikkeld tot mijn eigen stijl”, zegt de in de binnenstad van Franeker wonende zangeres. „Tegenwoordig zitten er ook veel Latijns-Amerikaanse invloeden in mijn muziek. Op mijn vijftiende hoorde ik voor het eerst ze voor het eerst van de inmiddels wereldberoemde Portugese zangeres Dulce Pontes. Maar de Portugese taal is de mijne niet. Dat komt niet geloofwaardig over, al denken nog steeds veel mensen dat ik Portugees zing. Met mijn ouders spreek ik alleen Fries. Dat staat emotioneel het dichtste bij me. Altijd zal ik Fries blijven zingen. Fries is een poëtische taal. En het stroomt wat meer dan het Nederlands. Op tienjarige leeftijd was ik al bezig met het voordragen van gedichten en met schrijven. En met zingen was ik ook vroeg bezig. Op mijn zeventiende, ik ben nu zevenentwintig, kreeg ik van mijn ouders een bandje, waarin je hoort dat ik op 2,5-jarige leeftijd aan het zingen was. Toen al kon ik erg genieten van applaus.”

En applaus was er meer dan voldoende voor de artiesten van ‘In De Ban Van Bannink’ Vooral aan het eind wist het publiek van geen ophouden. Even dacht ik zelfs dat Loes Luca, het na het prachtige vertolkte ‘Het Is Over, Hij Doet Me Niets Meer’, het wel heel erg gezellig zou maken en na elke toegift weer terug zou komen met opnieuw een reprise. Het publiek was er klaar voor. Maar na twee toegiften was het gedaan. Jammer eigenlijk. “Want Harry had dat vast ook heel leuk gevonden”, hoorde ik een paar bezoekers na afloop zeggen.

Al met al een geweldig onderhoudende avond. Het is jammer dat de voorstelling maar vier keer werd opgevoerd. Of beter: raar, zoals Loes Luca zei. “Voor de mensen van het symfonie-orkest is het heel normaal om een voorstelling maar een paar keer te doen, maar ik kan er maar moeilijk aan wennen. Het is raar. Heel raar.” En dat is het.

Holland Symfonia - website