Onderwerp: MUZIEK, POP-ROCK

Donderdag 19 April 2007 at 5:59 pm

Helemaal los bij The Automatic in het Paard

Automatic
Automatic
Automatic

Door Emiel Goor met foto's van Jeroen van den Ent (klik voor vergroting)
Vrijdag 13/04 Paard van Troje


Een eerste blik om me heen vertelt me dat het publiek wel erg jong is. Of misschien word ik wel oud. De zaal is grotendeels gevuld met kids van rond de 16. De All Star, hét schoeisel van de hippe jeugd, is zo te zien flink verkocht de laatste tijd. Toch ontwaar ik hier en daar ook wat bezoekers die, net als ik, de dertig reeds zijn gepasseerd en even komen kijken wat er momenteel leeft bij de jeugd. Of komen die soms ook voor de muziek?

Vanavond is men voornamelijk naar het Paard gekomen voor The Automatic. Niet voor het voorprogramma Silence Is Sexy. Hoewel ze best lekker klinken, op enthousiasme van het publiek hoeven ze (nog) niet te rekenen. De muziek van het uit Utrecht afkomstige viertal doet nog het meest denken aan het Amerikaanse Interpol. Het zal ook door het uiterlijk en kleding van de mannen komen. Ze dragen namelijk allemaal een nette zwarte broek en dito overhemd met een stropdas, om de vergelijking met eerder genoemde band compleet te maken. Een half uur, dan is hun show over en begint het ombouwen van het podium voor de hoofdact.
Silence is Sexy
Silence is Sexy
Silence is Sexy


The Automatic is een jonge band uit Cardiff, Wales en is in 2002 opgericht. In 2006 brachten ze hun debuut Not Accepted Anywhere uit op hetzelfde label waar Kaiser Chiefs hun muziek uitbrengt. De single Monster werd in de zomer van datzelfde jaar een kleine hit in Engeland, waar het de 4e plek in de hitparade haalde. Zelf beschrijven ze hun geluid als electro-disco-metal-rock. Dat het rockt is zeker, hun eerste plaat staat vol met aanstekelijke rockliedjes met een elektronisch tintje. De zang van bassist en zanger Robin wordt afgewisseld met de screams van Alex. Er straalt een hoop energie vanaf op plaat.

Dat doet het ook van het optreden. Vanaf het moment dat de band op het podium staat gaat met name keyboardspeler en zanger Alex Pennie helemaal los. Hij slaat ritmisch met een drumstick op een cowbell. Als die die in een hoek heeft gesmeten pakt hij een tamboerijn om daar zijn energie op los te laten. Zijn microfoon slingert hij vervolgens alle kanten op en wonder boven wonder raakt niemand gewond. Tussendoor rent hij ook nog even naar zijn keyboards om daar wat geluiden uit te toveren, maar dat lijkt slechts bijzaak. Hij is de entertainer en opruier van de band zoals Keith Flint dat is bij The Prodigy. Hij rent heen en weer, klautert als een berggeit op en af boxen en hitst het publiek op. De rest van de band steekt wat bleekjes af bij hun drukke pingelaar. Het publiek vindt het natuurlijk prachtig. Als de hit Monster wordt ingezet is het feest compleet. Er onstaat een heuze mosh pit en het aloude crowdsurfen is weer even populair. De jonge fans leven zich helemaal uit. De rest kijkt vermakelijk toe. Tijdens de toegift neemt de ADHD-er van de band ook nog even een flinke duik in het publiek en zo wordt dit energieke concert na een klein uurtje waardig afgesloten. Kort én krachtig net als hun muziek.

Automatic
Automatic
Automatic


Was het memorabel? Nee. Het was geen optreden waar men nog maanden over door zal praten. Was het leuk? Ja. En daar ging het om bij dit optreden. Niet om mooie, gevoelige liedjes op een aandachtig luisterend publiek los te laten, maar om samen een leuk feestje te bouwen. Dat ook de muziek kwalitatief goed in elkaar zit is een grote plus. Het is vooral de instelling waarmee dit viertal het podium betreedt die voor een geslaagd optreden zorgt. Het is een van de vele Engelse bandjes op het moment, maar wél een met een eigen sound én een volslagen maffe keyboardspeler.

The Automatic - website en MySpace
Silence is Sexy - MySpace

Band
- lead-zang, basgitaar
- gitaar, zang
- synthesizer/keyboards, percussie, zang
- drums

Album
Not Accepted Anywhere<br  />Automatic
Not Accepted Anywhere
Automatic

Onderwerp: MUZIEK, POP-ROCK

Vrijdag 30 Maart 2007 at 01:00 am

Bryan Ferry rockt als vanouds

Bryan Ferry
Bryan Ferry
Bryan Ferry

Tekst en beeld van Berbera van den Hoek (klik voor vergroting)

Bryan Ferry heeft enkele weken geleden een nieuwe cd uitgebracht, Dylanesque. De titel verklapt al een beetje dat het om songs van Bob Dylan gaat. Ferry heeft in het verleden vaak covers uitgebracht en voor zijn laatste werk heeft hij Dylon songs in een nieuw jasje gestoken. Mede door deze cd was het tijd voor een Europese tour en op 27 maart gaf hij een concert in de Heineken Music Hall.
Even na 9 uur komt een fit en energiek ogende, uiteraard in strak gesneden maatkostuum Bryan Ferry het podium op en zet in met The ‘In’ Crowd. Het valt gelijk op dat zijn stem met de jaren gegroeid is en zo mogelijk nog voller is geworden. Verrassend is dat hij diverse keren deze avond een mondharmonica tevoorschijn haalt en hierdoor de songs nog meer laat spreken. Het is een plezier om hem live te zien optreden, vooral in HMH, die bekend staat om de goede akoestiek.

Het concert was aangekondigd als zitconcert en er waren stoelen opgesteld in de zaal. Dat bleek vrij overbodig want tijdens het eerste nummer was iedereen al gaan staan en in mum van tijd was iedereen naar voren gelopen. Vanaf het eerste moment zat de sfeer er goed in en naarmate de show vorderde werd het een klein feestje. De opbouw van de show was erg goed met als hoogtepunten het bloedstollende ‘When She walks In The Room’ en ‘Gates of Eden’ en natuurlijk het onovertroffen ’Jealous Guy’ afgewisseld met hits als ‘Don’t Stop The Dance”.
Ferry heeft zich op zijn laatste cd ook gewaagd aan de klassieker ‘All Along the Watchtower’. In eerste instantie wist ik niet wat ik ervan moest denken maar toen ik het voor de eerste keer hoorde overtrof dat al de verwachting en live werd er nog een schepje bovenop gedaan.

Bryan Ferry
Bryan Ferry
Bryan Ferry


Tijdens het instrumentale ‘Body And Soul’werd pas goed duidelijk dat Ferry een band van formaat om zich heen had verzameld en ze kregen ook tijdens de show alle ruimte om te vlammen tijdens de solo’s.
Vooral saxofonist Ian Dickson en pianist Colin Good en kregen de zaal stil.

Kenmerkend voor deze tour is sommige van de nummers uit die Ferry die ten gehore gebracht meer dan 50 jaar geleden voor het eerst op vinyl zijn verschenen. Let’s Stick Together is hier een goed voorbeeld van. Deze song is geschreven in 1959 en voor het eerst uitgebracht in 1962. Vanavond bleek dat dit nummer nog niets aan kracht had ingeboet en de tand des tijds had doorstaan. Dit gold eigenlijk voor alles wat ik deze avond gehoord heb. Zelfs ‘Knocking on Heavens Door’, een nummer wat in mijn ogen volledig doodgedraaid is door de vele covers die ervan zijn verschenen, werd vanavond weer nieuw leven ingeblazen.

Voor de afsluiter ‘Love Is The Drug’ werden alle registers nogmaals opengetrokken en hoewel de 61-jarige Ferry er na een optreden van meer dan anderhalf uur nog net zo energiek uitzag als toen hij het podium betrad was het feest voor de uitbundige zaal helaas afgelopen. In een bijzonder goed humeur heb ik de thuisreis aanvaard.

- website

Line-up:
Bryan Ferry
Colin Good - piano
Ian Dixon - sax
Oliver Thompson - gitaar
Chris spedding - gitaar
Leo Abrahams - gitaar
Guy Pratt - bass
Me’sha Bryan - backing vocals
Sarah Brown - backing vocals
Andy Newark - drums
Amanda Drummond - keyboards & viool

CD kopen
Dylanesque<br  />Bryan Ferry
Dylanesque
Bryan Ferry

Onderwerp: MUZIEK, MULTIMEDIA, JEUGD, DANS, ALGEMEEN, TONEEL

Donderdag 29 Maart 2007 at 8:34 pm

Kunstbende is dope vet

Kunstbende
Kunstbende is dope vet
Kunstbende is dope vet

Tekst en beeld van Henry Krul (klik voor vergroting)

‘Jullie zijn ’n dope vet publiek’ roepen de enthousiaste presentatoren Oos en Alf. De zaal gilt terug.
We zijn in de grote zaal van de Stadschouwburg Utrecht. Hier vindt de Kunstbende voorronde van de provincie Utrecht plaats. Maar liefst 400 jongeren van welke culturele afkomst dan ook laten hier hun kunsten zien op het gebied van theater, dans, taal, film, expo en de ‘categorie alles’ mag. Hier kun je als jongere tussen de 13 en 18 jaar ontdekt worden. Hier kun je laten zien wat je te melden hebt. Bloedserieus of met een knipoog naar wie en wat dan ook. Het is een wedstrijd maar vooral een heel tof samenzijn.

Leeftijdsgenoten ontmoeten, chillen en vooral bekijken wat anderen tijdens hun optredens doen. Want dat is ‘zeker weten’ de moeite waard.
Ieder jaar kent het landelijke festival Kunstbende, dat in regio’s onderverdeeld is, een thema. Dit jaar is het thema ‘liefde’. Liefde vertaald in één van de zes eerder genoemde categorieën. Iedere deelnemer geeft hieraan zijn of haar eigen interpretatie. Een schilderij, kunstwerk, gedicht, filmpje, monoloog, toneelscène of meer spectaculair een knallend (of knalhard) optreden met je bandje of een supergave groepschoreografie waar de spetters vanaf vliegen. Bij vlagen gaat in de grote zaal (ook wel Douwe Egbertszaal genoemd) het dak eraf. Zowel publiek, wel zo’n 500 man, als optredende artiesten komen tot een ongekend enthousiasme. Eén van de optredende bands, de East Creek Swing Band, meen ik, weet van geen ophouden. Met knalharde ‘recht toe recht aan’rock la AC/DC overschrijden ze ruimschoots de tijdslimiet van 5 minuten die iedere act mag duren. Bot maar zeer terecht wordt plots het podiumlicht gedoofd en de stekker eruit getrokken. Dit is niet de afspraak. De valsspelers; deze frisse jonge honden. In overtreding maar wel erg leuk (vind ik).

Kunstbende
Kunstbende
Kunstbende


In de kleine Blauwe Zaal gaat het er heel wat rustiger aan toe. Hier staan dan ook de wat meer kwetsbare, maar zeker niet mindere, optredens gepland. Prachtige theaterstukken, klein maar fijn, komen voorbij. Je moet het maar durven. Staan op zo’n podium en je ding doen. Respect.
Ja en respect verdien je hier ook. Want zo is het Kunstbende publiek. Ooit werden Total Touch met Trijntje en Tjeerd Oosterhuis evenals Krezip, Abdelkader Benali, Yes-R, Brace, Sanne Vogel, Roosbeef en anderen hier ontdekt. Wie volgt!

De voorrondes van Kunstbende zijn in volle gang. Komende zaterdag in Zwolle en daarna volgt nog veel meer (zie de website van Kunstbende). Uiteindelijk volgt er op zaterdag 9 juni in Vredenburg Utrecht de landelijke finale. Een aanrader.

Afgelopen zaterdag in Utrecht wonnen de volgende deelnemers:
De Jazzies (Theater),
Remy Schepers (Film),
Mara Gelderblom (Taal),
Danny Groenendijk (Expo),
BC Rosh, Gniuss & Co-e (Alles mag),
Eleven (Dans),
The way of love (Muziek).

Check ook de website van Kunstbende en hier op YouTube.

Onderwerp: MUZIEK, JAZZ

Donderdag 29 Maart 2007 at 3:58 pm

Zawinul nog steeds smaak voor avontuur met Syndicate

Joe Zawinul
Joe Zawinul
Joe Zawinul

Door Serge Julien met foto's van Berbera van den Hoek (klik voor vergroting)
Gezien op 22 maart 2007 in De Boerderij te Zoetermeer


Joe Zawinul is een grootheid in het jazz/fusion genre. De toetsenist maakt vooral naam met het baanbrekende Weather Report waar ook saxofonist Wayne Shorter en de veel te vroeg overleden bassist Jaco Pastorius deel van hebben uitgemaakt. De man behoort tot een van de eerste in het genre die de elektrische piano gebruikt (Chick Corea en Herbie Hancock zijn twee andere groten) en daarmee lustig op los experimenteert. Zijn compositie Birdland van de Weather Report millonseller Heavy Weather is een klassieker en is een veel gecovered nummer. Hij is ook te horen op een van de beroemdste fusion platen ooit: Bitches Brew van Miles Davis.

De Oostenrijkse Zawinul heeft de pensioengerechtigde leeftijd al lang bereikt (hij wordt 75 aankomende zomer) maar hij tourt met regelmaat de wereld rond. Al jaren leidt hij de formatie Zawinul Syndicate waarmee hij vanavond de Boerderij aandoet waar men in grote getale is komen opdagen. Met deze formatie die nogal eens van samenstelling wisselt, vermengt hij jazz, rock en wereldmuziek tot een geheel en dan leidt vaak tot zeer avontuurlijke composities. Ook nu heeft hij een bond multicultureel zes man tellende formatie bij zich die er veel zin in lijkt te hebben. Ze komen uit alle hoeken en windstreken: Mauritius, België, Brazilië, Afrika en Marokko. Gedurende de show zijn de muzikanten constant gefocused op Zawinul. Het zijn over het algemeen lange composities waarbij ieder zijn of haar invulling aangeeft. Het kan voor de een wat chaotisch overkomen, zeker als je niet thuis bent in de muziek van Zawinul of als je moeite hebt met jazz rock/fusion maar de ware liefhebber krijgt een huzarenstukje geleverd die met twee percussionisten en een drummer veel ritmische acrobatiek toevoegen en passie voor avontuur tonen.

Joe Zawinul
Joe Zawinul
Joe Zawinul


De percussionisten hebben een arsenaal aan instrumentatie bij zich waar ze met regelmaat gebruik van maken om kleur te geven aan de nummers. Dat werkt prima. Erg lekker is het intermezzo tussen gitarist Alegre Correa en Jorge Bezerra die een Braziliaanse compositie ten beste geven. Correa neemt daarbij naast zijn soepele gitaarspel ook de zang voor zijn rekening terwijl Bezerra hem percussief bijstaat en na afloop nog even laat zien dat hij ook nog acrobatische toeren kan uithalen met zijn tamboerijn. Ook heel mooi is de solospot voor drummer Paco Sery die in de tweede helft van de show achter zijn drumkit vandaan komt om vervolgens met een kalimba (dit instrument brengt tonen voort door het met de duimen aantokkelen van metalen tongetjes die op een klankkast zijn aangebracht) een hoogstandje weg te geven terwijl hij Zawinul achter de piano volgt. De meester zelf zit er de hele avond rustig bij, gebruikt spaarzaam vocoder effecten, haalt verschillende geluiden uit zijn toetsenborden maar geeft vooral de ruimte aan zijn muzikanten.

Het is erg leuk om Zawinul eens van dichtbij aan het werk te zien want als hij op het North Sea Jazz Festival langskomt, waar hij met regelmaat staat geprogrammeerd, dan speelt hij toch veelal in een grote onpersoonlijke zaal. Om hem nu in een club te zien met zijn altijd weer bijzondere muzikanten is zeer aangenaam. Hij mag dan op leeftijd zijn, hij heeft nog steeds smaak voor avontuur.

- website

De band
Joe Zawinul “ toetsen en zang
Sabine Kabongo “ zang
Linley Marthe “ bass
Alegre Correa “ gitaar, zang
Paco Sery “ drums
Jorge Bezerra- percussie
Aziz Sahmaoui “ percussie, zang

CD en DVD
Joe Zawinul-A Musical Portrait<br  />Joe Zawinul
Joe Zawinul-A Musical Portrait
Joe Zawinul
Brown Street<br  />Zawinul, Joe
Brown Street
Zawinul, Joe

Onderwerp: MUZIEK, POP-ROCK

Woensdag 28 Maart 2007 at 08:28 am

Geslaagde eerste editie Classics in Rock

Classics in Rock
Classics in Rock
Classics in Rock

Door Serge Julien met foto's van Maarten Grootendorst (klik voor vergroting)

Na een half jaar uitstel heeft dan eindelijk het Classics in Rock evenement plaatsgevonden in de Rotterdamse poptempel Ahoy. Bedoeling is dat dit een jaarlijks terugkerend evenement gaat worden. Getuige de eerste editie zou dat moeten lukken. Hoewel Ahoy niet tot de nok toe gevuld is schijnt het wel uitverkocht te zijn, wat erop kan duiden dat niet het maximum aantal van een dikke 10.000 plaatsen in de verkoop is gegaan. Voor de arena heeft dat als voordeel dat je niet dicht op elkaar gedrukt staat en dat er ruimte is om te kunnen bewegen en te lopen.

De eerste blikvanger van de avond is het niet geringe podium dat is opgebouwd uit drie plateaus: op het laagste plateau speelt de band terwijl op de twee hoger gelegen niveaus plaats is ingeruimd voor een heus orkest. Even lijkt het erop dat een soort van Night of the Proms gehalte zal ontstaan maar gedurende de show blijkt dit onterecht te zijn. Achter het podium hangt een groot rond scherm dat doet denken aan dat van Pink Floyd waar gedurende de hele show beelden op zijn te zien van wat er op het podium gebeurt. Een best indrukwekkend uiterlijk om naar te kijken. De show begint met het Classics in Rock “Anthem 702” gecomponeerd door After Forever toetsenist Joost van den Broek die ook de arrangementen van de nummers tijdens Classics in Rock voor zijn rekening heeft genomen. Het aantrekkelijke openingsnummer gaat gepaard met prachtig licht- en laserwerk. De begeleiding van de rockhelden wordt gedaan door de SAS band onder leiding van Spike Edney (de vroegere toetsenist van Queen). De groep bestaat uit muzikanten die afkomstig zijn uit diverse bekende rockbands als Black Sabbath, Marillion, Whitesnake en The Pretenders. De band wordt deze avond aangevuld met twee Nederlandse achtergrond zangeressen. Dan is er het Classics in Rock Symfonic Orchestra C.O.D.A. bestaande uit een selectie van het Rotterdams Philharmonisch orkest dat gedurende de het spektakel bij een hoop nummers het geheel voorziet van extra cachet zonder dat het overdadig wordt.

Classics in Rock
Classics in Rock
Classics in Rock


mag de aftrap verzorgen met de krakers Blinded By The Light en Davey’s On The Road Again waarmee hij destijds scoort met Manfred Mann’s Earth Band. Herkenning alom en een lekkere opener die bij een hoop bezoekers nostalgie oproept. Rainbow zanger rockt zich prima door de songs God Blessed Video and het het niet te versmaden Since You’ve Been Gone.
Dan is het de beurt aan , voormalig zanger van The Babys en Bad English. Het onvermijdelijke Missing You en Everytime I Think Of You (recentelijk nog naar de toppen van de hitlijsten gezongen door Marco Borsato en Lucie Silvas) vinden gretig aftrek en tonen aan hoe goed zijn stem nog is.
Grootheid heeft met zijn karakteristieke hoge stemgeluid veel succes geoogst met Yes. Vanavond toont hij een wat afwezige indruk. Hij begeleidt zichzelf op acoustisch gitaar maar je krijgt steeds het idee dat hij in andere sferen bivakkeert en als hij vervolgens tijdens I’ve Seen All Good People het Lennon nummer Give Peace Chance tevoorschijn tovert doet het je afvragen of het nog wel goed gaat met de zanger. Het onvermijdelijke Yes nummer Owner Of The Lonely Heart komt ondanks de prima invulling van het orkest niet helemaal lekker uit de verf en is daarmee een halfslachtige poging om Anderson’s wat matte optreden uit het slop te halen. Anderson is daarmee ook de zwakste schakel van de avond en keert in tegenstelling tot de andere muzikanten niet meer terug op het podium.
Het hoogtepunt van voor de pauze mag zonder enige twijfel op conto worden geschreven van . De voormalig bassist van Deep Purple heeft een dijk van een stem die nog altijd een arsenaal aan registers weet open te trekken. Eerst doet hij een niet onverdienstelijke versie van Procol Harum’s Whiter Shade Of Pale om vervolgens los te gaan in Mistreated waarna een even zo magistraal Burn volgt. Het is ook tijdens deze set dat het publiek goed begint op te veren. De stemming zit erin.

Na de pauze volgt een Nederlandse All Star Band onder de naam . In deze formatie spotten we onder meer (Vandenberg), (After Forever), (Alquin) en (Herman Brood’s Wild Romance).
Er wordt een medley gespeeld die de contouren draagt van Golden Earring’s Radar Love maar constant overgaat in een ander bekend nummer. Floor Jansen mag zich uitleven in Shocking Blue’s Venus terwijl Bert Heerink laat horen nog altijd een steengoede stem te hebben tijdens de Vandenberg hit Burning Heart. Het is jammer dat Heerink niet meer laat horen deze avond want hij is erg sterk. Erg leuk is ook dat de Herman Brood klassieker Saturday Night voorbij komt.

Classics in Rock
Classics in Rock
Classics in Rock


Gitaarliefhebbers krijgen een pesterig intermezzo voorgeschoteld als de gitaristen en elkaar de loef afsteken met een aantal van de beroemdste gitaarintro’s van rockklassiekers. Het is jammer dat het steeds maar luttele seconden zijn aangezien je steeds weer hoopt dat ze zullen uitbarsten in de volledige nummers. Tijdens dit moment in de show komt er opeens een jochie van een jaar of 12 het podium opgewandeld met een Gibson Les Paul om zijn nek om dan ineens de onmiskenbare akkoorden in te zetten van AC/DC’s Highway To Hell waarna hij nog even los gaat in een snoeiharde solo waarbij het indrukwekkend is om te zien hoe de kleine vingers over de gitaarhals manoeuvreren. Deze “rock kid” blijkt de winnaar te zijn van een wedstrijd van City FM die op zoek was naar een groot gitaartalent tussen 8 en 14 jaar die kon aantonen een knallende versie van Smoke On The Water te kunnen spelen. Een plaatsje in de spotlight tijdens Classics in Rock was de beloning.

Glenn Hughes komt nog een keer terug om Smoke On The Water eer aan te doen terwijl Floor Jansen een uitstekende versie van Guns ’n Roses’ Patience ten gehore brengt. Het orkest doet hierbij prima werk in de afrondende apotheose van het nummer.
Chris Thompson weet de boel nog op te zwepen, met Mighty Queen en The Show Must Go On om daarna met bijna alle deelnemende artiesten een eind te maken aan het optreden met het door John Farnham bekend gemaakte You’re The Voice wat nog altijd een regelrechte meezinger is.

De eerste editie van Classics in Rock mag er wezen. Goed georganiseerd, prima uitstraling, een feest der herkenning van liedjes, een prima band met genuanceerde aanvulling door het orkest en een aangename sfeer vol nostalgie. Voor herhaling vatbaar!

- website