Maandag 23 April 2007 at 2:19 pm
Mayra Andrade
Mayra Andrade - Live in Amsterdam
Het verhaal van Mayra Andrade is klassiek. Op haar 16e won ze een talentenjacht waar ze haar eigen cocktail van Braziliaanse, Cubaanse en Afrikaanse muziek aan het publiek voorzette. Sindsdien is alles in een sneltreinvaart gegaan.
Ze zong op festivals over de hele wereld, waaronder voor de Dalai Lama en werkte samen met o.a. Lenine, Chico Buarque en Aznavour. De Kaapverdiaanse schone is inmiddels éénentwintig en maakt deel uit van een nieuwe generatie talentvolle Kaapverdiaanse muzikanten waar ook Sara Tavares en Tito Paris toe behoren. Mayra Andrade heeft een prachtige debuutalbum op haar naam getiteld Navega dat in april 2007 in Nederland wordt uitgebracht door Coast Company. Op de cd vertelt ze met een warme, fluwelige stem verhalen over de landen waar ze opgroeide (Cuba en Kaap Verdië) in Creools, Portugees en Frans. Live verenigt Mayra in haar zang en performance het intieme met het expressieve, het melancholieke en het percussieve. Niet voor niets wordt ze “a bolt of lightning and a warm Atlantic breeze” (Mondomix) genoemd. Op dit moment toert Mayra Andrade met haar even zwoele als opzwepende muziek door Europa. Op zondagmiddag 6 mei speelt ze samen met haar band in het Muziekgebouw aan ’t IJ in Amsterdam.
Quotes
“A bolt of lightning and a warm Atlantic breeze” (Mondomix)
“Mayra once again bewitched the audience” (Radio Canada)
“Icone de la nouvelle vague Cap Verdienne” (Vibrations)
web: www.triparoundtheworld.nl / www.mayra-andrade.com
Klik
hier voor een live voorproefje.
Bezetting
Mayra Andrade - zang
Nelson Ferreira - gitaar
Tarcisio Gondim - gitaar
Ricardo Feijao - basgitaar
Zé Luis Nascimento - percussie
Informatie Matinee concert
Datum: zondag 6 mei 2007
Locatie: Muziekgebouw aan ’t IJ
Aanvang: 15:00 uur
Kaarten: 25,- /22,50 / 20,-
Kassa: 020-7882000 /0900-0191
Vrijdag 20 April 2007 at 10:46 am
Repetities musical Kuifje
Repetities musical Kuifje in volle gang!
De humoristische musical Kuifje - de Zonnetempel is exclusief te zien in het nieuwe Luxor Theater Rotterdam van 19 mei t/m 17 juni. Zes jaar na de wereldpremière in België is deze spannende avonturenmusical bijna in Nederland te zien.
De galapremière is 22 mei 2007, op de honderdste geboortedag van Hergé, de tekenaar en ‘stripvader’ van de wereldberoemde held Kuifje.
Repetities
De repetities voor de volwassen musical Kuifje zijn inmiddels van start gegaan en de gehele Kuifje cast is aan het repeteren in Antwerpen. Vanaf 30 april vinden de repetities plaats in Oostende en vanaf 19 mei zijn de acteurs helemaal klaar voor de try out in het nieuwe Luxor Theater Rotterdam. De galapremière is 22 mei op de honderdste geboortedag van stripvader Hergé.
Creatives
Seth Gaaikema (tekst), Dirk Brossé (muziek) en Frank Van Laecke (regie) baseerden zich voor de creatie van de musical op één van de spannendste avonturen die Hergé (pseudoniem van Georges Remi, 1907-1983) ooit voor zijn held Kuifje tekende: het dubbelalbum ‘De 7 Kristallen Bollen’ en ‘De Zonnetempel’ . Het resultaat is een ware spektakelmusical geworden met een boeiend verhaal dat wordt ondersteund door indrukwekkende decors ontworpen door Paul Gallis, prachtige muziek en spectaculaire theatereffecten.
Cast
Alle bekende personages uit de Kuifjestrips komen in de musical voorbij: Kuifje (Jelle Cleymans), Kapitein Haddock (Henk Poort), Bianca Castafiore (Miranda van Kralingen), de detectives Jansen (Dick Cohen) en Janssen (Walter Baele), en natuurlijk professor Zonnebloem (Steve Deschepper), Bergamot (Bert Simhoffer) en hondje Bobbie.
Het verhaal
Een zevenmans expeditie opent in Peru een heilig Incagraf, ontvreemdt de mummie van Rascar Capac en haalt zich daarmee de vloek van de zonnegod op de hals. Zes van de expeditieleden worden door een geheimzinnige ziekte getroffen.
Kuifje, Bobbie en kapitein Haddock proberen het laatste expeditielid te beschermen, daarin bijgestaan door de onnavolgbare detectives Jansen en Janssen. Ook professor Zonnebloem is geïnteresseerd in het mysterie van de Inca mummie. De vloek van Raspac Capar is niets ontziend. Ook het laatste expeditielid valt ten prooi aan de geheimzinnige ziekte en professor Zonnebloem verdwijnt op mysterieuze wijze. Kuifje en Bobbie gaan op zoek naar de verdwenen professor. Ook kapitein Haddock vergezelt hen, om Bianca Castafiore te ontvluchten, die op Kasteel Molensloot haar intrek heeft genomen.
De zoektocht leidt hen naar Peru, waar zij Zorrino, een Indiaans sinaasappelverkopertje ontmoeten. Zorrino biedt aan hen naar de plaats te brengen waar Zonnebloem gevangen wordt gehouden. Na een tocht met vele ontberingen door de jungle en over besneeuwde bergen, bereiken ze de heilige zonnetempel. Kuifje en zijn vrienden worden betrapt, gevangen genomen en weggevoerd naar de Grote Inca. Hun straf is de brandstapel, samen met professor Zonnebloem. Als laatste gunst mogen ze zelf het tijdstip van hun executie bepalen. Een zonsverduistering wordt hun redding. Kuifje laat de zon zogenaamd verdwijnen en terugkeren. De Grote Inca geeft zich gewonnen, de vrienden worden vrijgelaten en ook de vloek op de zeven expeditieleden wordt opgeheven. Natuurlijk zingt Bianca Castafiore de sterren van de hemel maar of het goed afloopt?
Credits
Kuifje, De Zonnetempel is een productie van Musical Dreams NV
Creatives
Teksten: Seth Gaaikema
Muziek: Dirk Brossé
Regie: Frank Van Laecke
Choreografie: Martin Michel
Decor: Paul Gallis
Kostuums: Yan Tax
Licht: Jaak Van de Velde
De musical Kuifje - De Zonnetempel, is van 19 mei tot en met 17 juni 2007 exclusief te zien in het nieuwe Luxor theater te Rotterdam. Voor meer informatie over de musical www.musicalkuifje.com of www.luxortheater.nl
Vrijdag 20 April 2007 at 12:43 am
HEIN GERRITS IS SCHLOMO
HEIN GERRITS IS SCHLOMO IN FAME
Hein Gerrits wordt Schlomo in de nieuwe Nederlandstalige versie van de musical Fame, die op 20 januari 2008 in première gaat in Tilburg. Hein wist donderdag 19 april zijn concurrenten te verslaan in het programma De weg naar Fame.
Voor de rol van Schlomo is ook piano spelen een vereiste, naast de bekende onderdelen zang, dans en acteren. Hein is in het voorjaar van 2008 naast ondermeer Jim Bakkum, Kim-Lian van der Meij en William Spaaij, in de Nederlandse Fame te zien. In de laatste aflevering (donderdag 26 april, 20.30 uur bij RTL4) wordt nog bekend wie de rol van Mabel verdient. In eerdere afleveringen was al te zien dat Juvani Richardson de rol van Tyrone binnensleepte, terwijl vorige week Daphne Flint als winnares en dus Serena uit de bus kwam.
Hein Gerrits volgde de vooropleiding aan het Centrum voor de Kunsten Eindhoven. Vervolgens volbracht hij de opleiding Jazztheater- & Showmusicaldans aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten te Amsterdam. Tevens volgde hij lessen aan de Frank Sanders’ Akademie voor Musicaltheater. Hein deed musicalervaring op met producties tijdens zijn opleiding zoals Little Company, Rewind en Move en speelde hoofdrollen in verschillende stukken van Jeugdtheatergroep 2000. Zijn professionele musicaldebuut maakte hij in 42nd Street. Daarna volgde A Chorus Line, De Zevensprong en Mamma Mia!. Hij maakte deel uit van de productie Jeans 12 en stond afgelopen seizoen in Cabaret.
Hein veroverde de John Kraaijkamp Musical Award 2002 in de categorie Aanstormend Mannelijk Talent voor zijn rol in A Chorus Line. Hij werkte mee aan een voorlichtingsfilm van de Arbouw Veiligheid in de Bouw, verzorgde nasynchronisatie in de tekenfilm A.T.O.M. voor Jetix en werkte mee aan diverse modeshows en het Warchild Concert in 2003.
Producent Albert Verlinde over Hein: “Hein is een erg constante factor in de producties die ik tot nu toe met hem gezien. Hij ontving voor zijn rol in A Chorus Line een Musical Award. Dat is inmiddels vijf jaar geleden, maar sindsdien heeft Hein aangetoond geen eendagsvlieg te zijn. Dat doet hij op dit moment ook nog dagelijks in Grease. Tijdens de audities heeft Hein bovendien laten zien ook het piano spelen onder de knie te hebben en dat is een wezenlijk onderdeel van deze rol. Met Hein erbij worden de contouren van de Nederlandse Fame steeds duidelijker.”
Fame wordt geproduceerd door V&V Entertainment.
Vrijdag 30 Maart 2007 at 1:17 pm
DE KUNST VAN VERZOENING
DE KUNST VAN VERZOENING
Vrijdag 20 april t/m zondag 6 mei brengt Vrede van Utrecht een multidisciplinair programma met een sterk thematische samenhang waarin vrede als proces van verzoening wordt onderzocht.
Politici ondertekenen een vredesakkoord, maar het echte werk begint daarna. Vrede is een proces dat continue aandacht vereist, van de hele samenleving. Verzoening en vergeving zijn belangrijke stappen in dat proces. In het programma zijn dan ook verschillende projecten opgenomen, waarin met diverse doelgroepen gewerkt wordt aan dit proces door middel van workshops en gezamenlijke presentaties op het gebied van theater, dans en muziek: van jonge asielzoekers en gedetineerde jongeren tot middelbare scholieren en zangers uit alle culturen die Utrecht rijk is.
Een greep uit het programma:
Zaterdag 28 april, vanaf 21.00 uur in de Stadsschouwburg Utrecht tijdens Springdance Festival
The Dialogue Series: III. Dinozord (2006) van de jonge veelbelovende kunstenaar Faustin Linyekula (Congo). Een voorstelling over het leven na een oorlog en de mogelijkheid tot een nieuw begin. Waarin Mozart, Arvo P ¤rt en Jimi Hendrix onverwacht worden gecombineerd met moderne dans en videobeelden uit Congo. Na afloop van de voorstelling een African Dance Party met o.a. een optreden van Seydina Insa Wade. Deze avond is in samenwerking met Springdance Festival.
In de week voorafgaand van de voorstelling geeft Faustin Linyekula workshops met o.a. AMA’s en gedetineerden uit Heuvelrug Overberg waarin zij hun verhaal vertellen.
Zondag 29 april, 14.00 uur in de Stefanus in Utrecht
Krieg van Lenah Strohmaier verbeeldt de aardverschuiving die oorlog in het leven van mensen teweeg brengt. De Lis:sanga Dance Company uit Berlijn en jongeren van het Delta College uit de Utrechtse wijk Zuilen en het AZC in Leersum laten de persoonlijke lotgevallen van mensen zien met dans, theater, dialogen en videomontages.
Vrijdag 4 mei, 20.45 uur, in de Domkerk na de herdenking op het Domplein
The Armed Man “ a mass for peace, een multiculturele vredesmis van Karl Jenkins (The Soft Machine). Uitgevoerd door Kamerkoor Collegium aangevuld met zangers uit alle culturen die Utrecht rijk is o.l.v. Servaas Schreuders.
Za 21 april t/m 6 mei in o.a. het Centraal Museum
De kunst van verzoening, een installatie van foto’s en videobeelden van belangrijke momenten van verzoening in de wereldgeschiedenis. Centrale plek wordt ingeruimd voor de première van de video installatie Umbrella van de Afghaanse kunstenaar Lida Abdul. Dit werk laat een jongen zien dansend onder een witte paraplu naast verwoeste gebouwen. De tentoonstelling is samengesteld door Peter Stepan, schrijver/samensteller van o.a. Photos that changed the World en Icons of Photography: the 20th Century.
Kijk voor het gehele programma op www.vredevanutrecht.nl
Vrijdag 30 Maart 2007 at 1:12 pm
Intra-Muros
Intra-Muros
Een muziektheaterstuk voor twee acteurs, contratenor, vocaal kwartet, strijkkwartet en elektronica door Muziektheater Transparant, Bl!ndman, Toneelgroep Amsterdam in coproductie met Concertgebouw Brugge. Aan de basis van dit muziektheaterstuk ligt de fascinatie voor het gewelddadige Sal ², o le 120 giornate di Sodoma, de laatste film van Pier Paolo Pasolini.
INTRA-MUROS toont de controversiële dichter, filmmaker en romanschrijver die zijn laatste film regisseert en daags voor zijn moord een vurig betoog houdt over politiek, geweld, macht, utopie, willekeur, seks, het leven, de dood. Zijn moeder luistert nauwlettend maar verglijdt onmerkbaar in de rol van de vertelster uit Sal ².
Acht jonge musici vertolken de kinderen van linkse intellectuelen die in de film de wraak van het fascisme ondergaan. Ze zijn zo vergroeid met hun instrumenten dat ze de binnenkant van het lichaam verklanken. Een engelachtige stem brengt troost, ze roept de herinnering op aan Pasolini> '> s jong gestorven broer en aan zijn verloren minnaar Ninetto.
De problematiek die Pasolini in 1975 op extreme wijze blootlegde is nog steeds brandend actueel: het fenomeen van absolute en willekeurige macht over het individu ... Pasolini die de verrechtsing in Italië hekelde, wilde met deze film de maatschappij een genadeloze spiegel voorhouden. Misschien regisseert Pasolini in INTRA-MUROS niet zijn laatste film, maar zijn eigen dood.
REGISSEUR EN COMPONIST ERIC SLEICHIM OVER INTRA-MUROS
Context
Als huiscomponist van Muziektheater Transparant werkt Eric Sleichim aan een trilogie over fascinerende 20ste eeuwse kunstenaars die met hun werk een soort offer brachten en nog steeds gelden als boegbeeld en inspiratiebron voor andere kunstenaars. Gedreven zielen die hun tragische lotsbestemming met een messianistisch elan hebben gedragen en voltrokken. >
Voor het eerste deel, Men in Tribulation (2004), boog Sleichim zich samen met auteur Jan Fabre over Antonin Artaud. Nu stelt hij Intra-Muros voor, waarin hij samen met Peter Verhelst onderduikt in leven en werk van Pier Paolo Pasolini. Het laatste deel van deze trilogie is gepland voor 2009.
Pier Paolo Pasolini (1922-1975) was dichter, romancier, filmmaker en politiek denker. Als overtuigd marxist èn katholiek hekelde hij vriend en vijand met zijn onvoorspelbare geschriften en vlijmscherpe maatschappijkritiek. De laatste jaren van zijn leven was Pasolini erg gedesillusioneerd en had hij zowat al zijn idealen verloren. In 1975 werd hij op gruwelijke wijze vermoord, in nog steeds onopgehelderde omstandigheden.
Eric Sleichim: "Intra-Muros is ontstaan vanuit de fascinatie voor Sal ² of de 120 dagen van Sodom, Pasolini's laatste film. Ik zag hem voor het eerst toen ik amper 20 was. Ik studeerde net in Brussel en zag een aankondiging voor de nieuwe film van Pasolini. Het was een slag in mijn gezicht. Tijdens het laatste deel van de film heb ik mijn ogen gesloten. Ik ben wel in de zaal gebleven, maar ik ging achteraf misselijk naar huis. Toen ik de film een paar jaar geleden voor het eerst opnieuw zag, ervoer ik dezelfde walging als vijfentwintig jaar tevoren. Kort daarna vroeg Guy Coolen (artistiek leider van Muziektheater Transparant) me waarover het tweede deel van mijn trilogie zou gaan. Ik antwoordde meteen: over Pasolini en zijn laatste film."
"Ik ben op zoek gegaan naar een auteur. Ik praatte er met Peter Verhelst over, en hij bleek even gefascineerd als ik door de vraag hoe een kunstenaar als Pasolini zo'n film heeft kunnen maken. Peter heeft een fantastische tekst geschreven met verschillende uitgangspunten, wat ook nodig is als je een zo complex personage als Pasolini benadert. Peter is vanuit de idealistische Pasolini vertrokken en laat hem gaandeweg verglijden. Vraag is wat je met die film doet als je er een voorstelling over gaat maken. Wat we zeker niet wilden is er stukken uit laten zien, of stukken gaan naspelen. Dat zou slecht theater opleveren, en ik zou het de acteurs en de muzikanten ook niet willen aandoen."
De film
"Sal ² of de 120 dagen van Sodom is gebaseerd op het gelijknamige boek van de Markies de Sade. Daarin gaat de Sade als een boekhouder te werk: hij laat gedurende 4 maanden 600 perversies aan bod komen. 8 meisjes en 8 jongens, knechten en meiden, vertelsters, ex-prostituees... vormen een hofhouding van 46 mensen, waarvan na 4 maanden nog 16 mensen overblijven."
"Pasolini heeft de tekst van de Sade verkort overgenomen, en het geheel een structuur gegeven aan de hand van een aantal cirkels uit Dantes Inferno: de cirkel van de manieën, de cirkel van de uitwerpselen, de cirkel van het bloed. Bovendien verplaatste hij het geheel naar het Italië van 1944, naar de Republiek van Sal ². De geallieerden hadden al grote delen van Italië bevrijd, maar in Sal ² bleef Mussolini, dankzij de steun van de nazi's, aan de macht. Mussolini rekruteerde een leger uit bevrijde gevangenen, teisterde de regio door razzia's uit te voeren waarbij hij een groot aantal jongeren gevangen neemt. Zij werden de slachtoffers van ontzettende gruweldaden. De Republiek van Sal ² geldt als één van de zwartste hoofdstukken van de Tweede Wereldoorlog."
"In 1975, toen Pasolini Sal ² maakte, lag deze gruwel nog vers in het Italiaanse geheugen. Pasolini verplaatst het boek van de Sade naar 1944 en reconstrueert op die manier een aantal historische gebeurtenissen. Het rekruteren van soldaten, het oppakken van jongeren uit links-intellectuele milieus en hun overbrenging naar een prachtig palazzo, waar ze worden blootgesteld aan de willekeur en gruwel van 4 heren, die de Macht representeren."
Pasolini
"Ik vroeg me af hoe de idealist Pier Paolo Pasolini, met zulke prachtige gedichten en films als > Medea en Oedipus Rex, of sociaal gerichte films als Accatone en Mamma Roma, ertoe is gekomen om zo'n monsterachtige film te maken. We zijn gaan graven in het leven en werk van Pasolini en hebben er onze interpretatie van gemaakt. Het heeft er alles mee te maken dat Pasolini de laatste jaren van zijn leven erg gedesillusioneerd is geraakt. Ten eerste in de jeugd, die zo belangrijk was voor hem in zijn hele oeuvre, en zeker ook in de Trilogia della vita (Decamerone, Canterbury Tales en Duizend-en-één-Nacht), waarin hij de puurheid van het menselijk lichaam bezingt. Zijn teleurstelling was mmens wanneer hij uiteindelijk besefte dat die films als seksfilms, zelfs als porno ontvangen werden. Zelf sprak hij niet over porno of zelfs erotisme, hij toonde het lichaam zoals het is. Nog geen jaar na Duizend-en-één-Nacht maakte hij Sal ²."
"Veel is te begrijpen door het lezen van de columns die hij voor de Corriere della Sera schreef. Daarin betoogde hij nog vlak voor zijn dood dat hij de leerplicht en de televisie wilde afschaffen. Hij vond dat het schoolsysteem de kinderen perverteert, hun denken misvormt en hun naïviteit en puurheid vernietigt. Een ander belangrijk en zeer ambigu gegeven is Pasolini's homoseksualiteit. Een zeer ambigu gegeven omdat hij ook seks had met jonge jongens die hij betaalde. Hij kreeg daar herhaaldelijk vragen over, zowel in interviews als tijdens de vele processen die tegen hem zijn ingespannen. Hij antwoordde dat hij die jongens niet met geld betaalde, maar pizza of een nieuw paar schoenen gaf. Dat is voor iemand met zijn intelligentie een wel erg scabreus antwoord. Pasolini was zeer intelligent en welbespraakt, en kon op iedere vraag een zeer complex en volledig antwoord geven. In interviews antwoordde hij ook altijd met lange, goed opgebouwde volzinnen. Ook dat aspect zit in de tekst van Peter Verhelst."
"Een zeer bepalend proces tegen Pasolini vond plaats in 1949. Hij woonde toen met zijn moeder in haar geboortestreek Friuli, waar hij als leraar werkte. Na aantijgingen van een priester werd hij verdacht van seksuele affaires met zijn leerlingen. Pasolini kon zijn baan niet meer uitoefenen en is toen ook verbannen uit de Communistische Partij. Daarop is hij met zijn moeder naar Rome verhuisd. Hij miste er het Friuliaanse dialect en de onschuld van de boerenjongens, maar vond die naïviteit na enige tijd terug in de jongens van de borgata, de buitenwijken van Rome. Hij leefde tussen jongens die niet konden lezen of schrijven en werd opnieuw leraar, hoewel hij die functie niet officieel uitoefende. En hij vond er de acteurs voor de films die hij begon te maken. Een van hen was Ninetto Davoli, die zijn grote geliefde zou worden en in bijna al zijn films te zien is. Er bestaan interviews met Pasolini in die wijken, met de hele familie van Ninetto erbij, waaruit blijkt dat Pasolini daar ook volledig aanvaard werd."
"In Rome schreef hij zijn eerste romans, waarin hij de harde werkelijkheid van het leven in de borgata schetste. Hij kreeg naam, maar was meteen ook erg omstreden. Er volgden tientallen processen over zijn boeken en films, met de vraag om censuur. Hij werd geviseerd en aangevallen door neo-fascistische groeperingen, maar heeft zelf nooit klacht neergelegd, ook niet wanneer hij de schuldigen kende. Hij weigerde het door hem zo verfoeide juridische apparaat tegen anderen te gebruiken. Voor hem was justitie het voornaamste instrument waarmee de machthebbers hun wetten aan het volk oplegden, het instrument dat ze misbruikten om hun macht in stand te houden."
"Pasolini kampte zijn leven lang met grote schuldgevoelens. Enerzijds over zijn homoseksualiteit, anderzijds over zijn broer Guido, die tijdens de oorlog in het verzet ging strijden, en omkwam in gevechten tussen verschillende strekkingen partizanen. Het feit dat hun vader officier was in het leger van Mussolini, zorgde voor een grote breuk in de familie. Guido sloot zich aan bij het verzet, Pier Paolo zocht beschutting bij zijn moeder en schrijft zijn eerste gedichten. Toen Pasolini later zijn Oedipusfilm maakt> e, vatte hij dat ook op als een zeer persoonlijk verhaal."
Intra-Muros
Het eerste deel van Intra-Muros toont Pasolini (Hugo Koolschijn) in verschillende facetten en bevat vele verwijzingen naar zijn levensloop. We krijgen hem te zien in het openbare leven, tijdens een proces of tijdens een interview in een universiteitsaula, maar ook in de intimiteit van zijn huiskamer. Zijn moeder (Kitty Courbois) luistert nauwlettend en probeert hem te begrijpen. Onmerkbaar verglijdt ze in de rol van een vertelster uit Sal ². De contratenor (Jonathan De Ceuster) incarneert zowel Pasolini's jongere broer als zijn minnaar, alsook de jongens uit zijn films en boeken. Hij zingt madrigalen die soms puur en pathetisch zijn en op andere momenten spottend, als een van de stemmen uit de films. Acht jonge musici vertolken de kinderen van linkse intellectuelen die de wraak van het fascisme ondergaan. Ze zijn zo vergroeid met hun instrumenten dat ze de binnenkant van het lichaam verklanken. In het tweede deel van de voorstelling komen we op de set van Sal ². De ruimte openbaart door suggestie een deel van haar geheimen. De bijzondere scenografie van Jan Versweyveld en de spatialisatie van de klank, betrekken het publiek op een unieke manier in de wereld van Pasolini.
"Intra-Muros is een interpretatie. Pasolini had niets meer te verliezen: zijn grote geliefde, Ninetto, is getrouwd met een vrouw. Zijn moeder, waar hij zoveel van hield en met wie hij bijna zijn hele leven heeft samengewoond, werd stilaan seniel; zijn geschriften en zijn films werden verkeerd geïnterpreteerd; hij geloofde niet meer in de jeugd en in de Westerse maatschappij. Je kan Sal ² dan ook zien als een afrekening met zichzelf, als een testament. Pasolini ensceneert in Intra-Muros zijn eigen moord, zoals hij die in vele geschriften heeft beschreven."
