Onderwerp: MUZIEK, POP-ROCK

Vrijdag 24 November 2006 at 09:44 am

Feest met de Levellers

Circle J
Circle J
Circle J

Door Berbera van den Hoek met foto's van Maarten Grootendorst (klik voor groter)

Zaterdagavond stond er folk rock geprogrammeerd in Het Paard van Troje in Den Haag. Toen we binnenkwamen was de zaal nog erg leeg maar toen tegen half 9 de lichten uitgingen begon het al aardig vol te lopen met een zeer gevarieeerd publiek.

Er komen 6 personen met uiteenlopende instrumenten het podium opgerend. Al bij de eerste tonen had ik de indruk dat de Pogues weer bij elkaar waren maar de aanstichters van deze aanstekelijke folk waren de band Circle J. Deze band uit Utrecht bestaat al weer enkele jaren. Hun eerste demo-cd zag in 1999 het levenslicht. De muziek is stevig maar door het opvallend gebruik van een banjo en tin whistle en het rollende accent van de zanger waande je je even in Ierland. Tijdens het helaas veel te korte optreden merkte je aan alle kanten dat de band erg goed op elkaar is ingespeeld en het plezier dat ze hebben straalt uit naar het publiek. Dat kwam binnen enkele nummers goed los. Een betere opwarmer voor de hoofdact konden de Levellers zich niet wensen.
Levellers
Levellers
Levellers


Als rond half 10 de lichten weer uitgaan is de zaal goed vol en tijdens het bombastische doedelzak intro bestormden de Levellers het podium. De Levellers is een band uit Brighton die bijna hun 20-jarig jubileum gaan vieren. Bijzonder aan deze band dat deze 20 jaar vol hebben gemaakt zonder verandering in de samenstelling.
Het optreden in het Paard is een van de optredens ter promotie van hun net uitgebrachte dvd 'Chaos Theory'. Niet dat de Levellers een reden nodig hebben om live op te treden, een korte tour door Nederland is een bijna jaarlijks ritueel.
Vanaf het moment dat het optreden begint komt het publiek los. Een opvallende rol voor de herkenbare muziek van de Levellers is weggelegd voor Jon Sevink. Deze markante persoon is de (electrische) vioolspeler uit de band. Hij voegt aan de harde funk rock een extra tintje toe die de muziek soms sterk doet denken aan Ierse of Schotse folk muziek.

Levellers
Levellers
Levellers


Als de klassieker 'what a beautiful day' wordt ingezet is het publiek helemaal niet meer te houden. Het pogoen wat in eerste instantie alleen voor het podium gebeurde breidt zich langzaam uit, mede door aangestoken door Stephen Boakes die met zijn didgeridoo de hele zaal op z'n kop laat zetten. Op het podium gaat het er ook steeds enthousiaster aan toe. De Levellers maken hun live reputatie meer dan waar. De toegift begint met mondharmonica's en het nummer 'another man's cause' wordt ingezet, een rustig begin maar wat kan de schijn bedriegen. In enkele seconden is het publiek zelfs drie hoog bij elkaar op de schouders geklommen. Het feest gaat nog even door maar als dan toch de lichten aangaan en aanblijven is het duidelijk dat het feest echt over is.

Levellers - website
Circle J - website

Circle J kan je in december nog op diverse plaatsen zien:
3 december, Yumbo, Bunnik (met Skontra)
4 december, Bitterzoet, Amsterdam (met Skontra)
7 december, Parkhof, Alkmaar (met Skontra)
8 december, ACU, Utrecht (met Skontra)
9 december, Kultuurhuis Bosch, Arnhem (met Skontra)
15 december, De Bakkerij, Castricum (met Quality Export)

Onderwerp: MUZIEK, POP-ROCK

Woensdag 25 Oktober 2006 at 08:40 am

Intense Michael de Jong imponeert in Paard van Troje

Michael de Jong
Michael de Jong
Michael de Jong

Door Serge Julien met foto's van Maarten Grootendorst (kli voor groter)

Een oudere man met een geleefd hoofd in antraciet kleurig kostuum met daaronder een zwart T-shirt dat een lekkere pens niet kan verdoezelen wandelt het podium op naar een stoel waarnaast drie akoestische gitaren staan. Met “Good evening Den Hague” begroet Michael de Jong het deels op bankjes zittende publiek in de kleine zaal van het Paard van Troje. Het is 11 jaar geleden dat de singer-songwriter voor het laatst op het podium heeft gestaan van het Paard om zijn vijftigste verjaardag luister bij te zetten. Bij het grote publiek is de singer-songwriter met zijdelingse blues inslagen niet direct bekend. Toch heeft deze figuur een rijk als wel zwaar leven achter de rug waarin alcohol, drugs, dood, verderf, ziektes, vrouwen, gevangenissen en armoede een grote rol hebben gespeeld. Dit leven heeft als een behoorlijke inspiratiebron gezorgd voor het gros van het oeuvre van Michael de Jong. De uit een Friese vader en Baskische moeder geboren de Jong brengt het grootste gedeelte van zijn leven door in Amerika waar hij in verschillende plaatsen verblijft en speelt met diverse bands die vooral gericht zijn op blues. Blues legende Jimmy Reed lijft de Jong in 1976 in zijn band. Daarnaast speelt hij met of in voorprogramma’s van o.a. Country Joe & The Fish, Jefferson Airplane en John Lee Hooker. Bepaald geen kleine muzikanten.

In 1981 maakt de Jong zijn eerste soloplaat met leden van de Steve Miller Band. Medio jaren tachtig belandt hij na vele omzwervingen door Europa als een versleten man verslaafd aan alcohol en drugs in Nederland om zich daar vervolgens te settelen en een afkickperiode te ondergaan. Eenmaal op het juiste spoor krijgt hij in de negentiger jaren een platencontract aangeboden bij Munich en tourt hij langs het Nederlandse clubcircuit waar hij langzaam bekendheid opbouwt.

Michael de Jong
Michael de Jong
Michael de Jong


In 1999 en 2000 brengt hij de indrukwekkende platen The Waiting Game en het beklemmende Immaculate Deception uit waarvan vooral de laatste succesvol blijkt te zijn. Beide platen zijn vertegenwoordigd in het optreden van vanavond. De titeltrack van de laatst genoemde plaat welke is geïnspireerd door een van de weinige helden van de Jong, Muhammed Ali, blijkt een waar hoogtepunt. De kracht en intensie waarmee de Jong het liedje voordraagt is van een ongekend hoog niveau. Diezelfde kracht en intensie horen en zien we ook in de selecties die worden gespeeld van recente CD’s als The Great Illusion en Echo From The Mountain waarvan de laatste is ontstaan uit inspiratie opgedaan in een periode dat hij in Ierland heeft gebivakkeerd.

Buiten het feit dat Michael de Jong zichzelf ogenschijnlijk eenvoudig begeleidt op gitaar maar daarmee effectieve ondersteuning biedt aan de veelal autobiografische liedjes is het ronduit indrukwekkend dat hij zonder verdere begeleiding zo’n enorme zeggingskracht uitstraalt. Alle aandacht is gericht op de emotie in zijn rauwe stem welke ook een zekere schorheid laat horen die soms doet denken aan Bob Dylan. De pijn, de woede, de angst, de liefde kun je zien en voelen. De grimassen in zijn gezicht en de klanken in zijn stem spreken boekdelen. Een liedje klinkt nooit hetzelfde zo vertelt de Jong het publiek. Tijdens ieder optreden probeert hij de nummers weer anders te spelen. Zo blijft het voor hem ook interessant om de liedjes weer uit te voeren verklaart hij.

Met een veelbewogen verleden als dat van Michael de Jong en het talent om liedjes te componeren kan het haast niet anders dat zich een zee van inspiratie voordoet waaruit vervolgens juwelen worden geboren die vanavond op gepassioneerde wijze worden voorgedragen.
Zonder twijfel een van de opvallendste optredens van het jaar deze ruim anderhalf uur durende intense ervaring met de imponerende singer-songwriter. Lang leve Michael de Jong!

CD’s
Immaculate Deception (2000)
Echo From The Mountain (2005)
The Great Illusion (2006)

Onderwerp: JAZZ, POP-ROCK

Maandag 23 Oktober 2006 at 7:56 pm

Polarbear op glad ijs

Polarbear
Polarbear
Polarbear

Door Lana de Wit met foto's van Berbera van den Hoek (klik voor groter)

Onverstoorbaar nemen de vier mannen van Polar Bear hun instrumenten ter hand. Een gedempt applaus van het publiek. Gedempt omdat er maar ongeveer 25 man in de kleine zaal van het Paard in Den Haag aanwezig zijn. Een even zo bescheiden welkom van frontman Seb Rochford vanachter zijn drumstel en het gezelschap gaat van start. Onder ritmische aanvoering van drums en contrabas, klinken strak en jazzy de tonen van de twee saxofonen. Een tikje bombastisch af en toe. Dan zijn de klanken weer wat losser en klinken ze, geheel in de stijl van jazz, als een vrije improvisatie om vervolgens weer strak door de musici in het gelid te worden getrokken.

Dan wordt John Leafcutter aan het gezelschap toegevoegd. Met zijn experimentele computergestuurde geluiden lift hij mee op de muziek van Polar Bear door deze te voorzien van een mix ingeblikte geluiden. Dan weer schrille hoge tonen dan weer snerpende lage tonen. Het geluid van zijn ‘muziek’ staat harder dan dat van de andere instrumenten. Dit is in eerste instantie niet zo erg maar als zijn indringende geluiden meegaan in het geïmproviseer van de band en de boventoon gaan voeren, wordt het pijnlijk voor de oren. Leafcutter lijkt teveel op te gaan in zijn eigen gefreak dan zich aan te passen aan de klanken van Polar Bear.
Polarbear
Polarbear
Polarbear


De bandleden van Polar Bear lijken aan de krasse scheurende geluiden van Leafcutter geen aanstoot te nemen. Ze geven hem zelfs de ruimte om zijn ding te doen. De geluiden van Leafcutter worden een stoorzender door de mooie nummers van Polar Bear. Maar tegen het einde van de set lijkt Leafcutter zich meer in de muziek te schikken, ook al staat zijn geluid nog steeds te hard. Hij en Polar Bear komen tot elkaar en dan pas komt deze relatie echt goed tot zijn recht! Wordt het toch nog feest!

Ondanks de karige opkomst is bandleider Seb Rochford niet te beroerd voor een toegift. Twee nummers zelfs! Met dezelfde virtuositeit en hetzelfde spelplezier leveren de vijf muzikanten de nummers af aan het belangstellende publiek. De spelkwaliteiten van de musici staan buiten kijf maar enige introspectie kan geen kwaad.

Polarbear - website

Onderwerp: FESTIVAL, JAZZ, MUZIEK, POP-ROCK, WERELDMUZIEK

Woensdag 27 September 2006 at 08:00 am

World Granny: Swingende Old Stars in Vredenburg

Tekst World Granny foto's Hans Speekenbrink

Ouderen futloos? Niets van waar, dit bleek wel tijdens het WorldGranny fetsival, afgelopen zondag, waar internationale seniore artiesten de sterren van de hemel speelden. Dit jaar werd voor het eerst in Vredenburg een festival georganiseerd door WorldGranny, waar aandacht werd gevraagd voor de ouderen in ontwikkelingslanden.

De presentatie was in handen van Gerda Havertong, die zelf regelmatig meedanste tijdens het festival. Tsehaytu Beraki uit Eritrea gaf de aftrap voor de optredens, met de krar (harp- gitaar) speelde zij zeer bijzondere muziek, bijna hypnotiserend. Echter deze rust werd snel verstoord door de Taraf De Haidouks, oftewel de charmante bandieten. Zij gaven een show weg waarbij het publiek totaal uit zijn dak ging, de drie toegiften die door het publiek werd gevraagd getuigt hiervan.

Ook van nationale bodem verscheen er een seniore artiest, onze eigen Liesbeth List. Met liedjes uit het hart gegrepen zong het publiek mee. Het festival werd vervolgens swingend en spetterend voortgezet door Tania Maria. De Braziliaanse zangeres gaf veel energie aan de zaal, het levende bewijs dat ouderen wel degelijk weten wat feesten is. Volgens kenners gaf zij een van haar beste optredens ooit. Manu Dibangu van 73 jaar, de Leeuw van Kameroen, speelde met zijn Soul Kamossa Gang het festival naar het einde toe. De charmes van Manu wist vele harten van het publiek te bereiken.

Echter de grootste klapper kwam aan het eind, alle artiesten van de avond gaven samen nog een optreden weg waarin alle klanken van de wereld waren te horen. De seniore schitterden, het publiek was laaiend, kortom het WorldGranny festival was een succes.

 

World Granny Website

Onderwerp: MUZIEK, POP-ROCK

Dinsdag 25 Juli 2006 at 1:50 pm

Billy Joel triomfeert na 12 jaar absentie


Door Serge Julien met foto's van Berbera van den Hoek (klik voor groter)

In een warm Ahoy start een nerveus piano intro terwijl flikkerende witte spotlights zijn gericht op de glimmende schedel van een achter een zwarte vleugel zittende gedaante: Angry Young Man wordt met veel gejuich ontvangen al hebben de jaren niet stilgestaan voor singer, songwriter en pianist Billy Joel die tijdens zijn laatste optreden in 1994 eveneens in Ahoy nog een zwarte haardos heeft maar nu alleen nog wat grijs aan de zijkanten vertoont. Ter compensatie is een leuk grijs ringbaardje gecreëerd.

Na zijn plaat River Of Dreams uit 1993 en de daarbij behorende tour besluit Joel te stoppen met het maken van nieuwe popmuziek. Hij heeft daarna enkel nog een aantal concertreeksen gedaan die zich hebben beperkt tot zijn thuisland. Hij houdt zich wel bezig met klassieke muziekprojecten. Een voorbeeld daarvan is de door critici minder bejubelde CD Fantasies en Delusions. Begin van dit jaar start de op Long Island, New York opgegroeide Joel een serie concerten in Amerika waarbij hij ondermeer een voor een artiest record aantal van 12 concerten verzorgt in het New Yorkse Madison Square Garden waarvan vorige maand een registratie op CD is verschenen. Hij besluit deze serie uit te breiden met een korte tournee door Europa die hem ook langs Nederland brengt.

Ahoy is niet uitverkocht maar er is nog altijd een slordige 8000 man aanwezig. Al vanaf de eerste nummers is duidelijk dat het publiek een fantastische show krijgt voorgeschoteld want ondanks het uitblijven van nieuw origineel werk kan Joel teren op een rijk oeuvre dat hem alleen al in Amerika 33 top 40 hits heeft opgeleverd en waarvan tijdens het concert blijkt dat het meeste hier ook bekend is. Je realiseert je gaandeweg de show opeens hoeveel bekende liedjes de goede man heeft gemaakt. En het zijn niet zomaar wegwerpliedjes. Dit is muzikaal vakmanschap. Prachtige melodieuze op piano gebaseerde songs die zowel rustig als swingend kunnen zijn, met hier en daar wat jazzinvloeden en dan weer rock & roll elementen vertoont. Nergens hebben de liedjes aan kracht ingeboet wat maar aangeeft hoe sterk de liedjes in elkaar zitten. Het vrolijke My Life, het tedere Honesty en het beklemmende Leningrad klinken nog net zo mooi als in de tijd dat ze gemaakt zijn. Daar heeft de uitstekende band ook een grote bijdrage in die hoewel ze behoorlijk strak speelt toch op spaarzame momenten soleert zoals in het obscure maar heerlijke jazzy Zanzibar waarin ruimte is voor prima blazerswerk.



Joels eerste plaat Cold Spring Harbor stamt uit 1971 en de titelsong welke verwijst naar een stad op Long Island passeert vanavond de revue. De stad waar hij al die jaren leeft komt vaak terug in zijn liedjes en een van de prachtigste voorbeelden is New York State Of Mind dat in de loop der tijd is uitgegroeid tot een ware pop standaard en vanavond een even zo mooie uitvoering krijgt.
Een van de hoogtepunten van de show is wanneer het geluid van helikopters zijn intrede doet en de eerste noten op de piano worden gespeeld van het onsterfelijk mooie Goodnight Saigon dat Joel heeft geschreven voor vrienden die in Vietnam hebben gevochten. Hij behaalt met het lied in Nederland de nummer 1 positie en scoort er een gouden plaat mee. Van dezelfde langspeler als waarop Goodnight Saigon staat, The Nylon Curtain, speelt hij ook een andere terugkerende favoriet namelijk Allentown dat verhaalt over het industriële leven in deze plaats.

Ondanks dat Ahoy op een broeikas lijkt hebben de bezoekers en de artiest het prima naar hun zin. Het publiek laat duidelijk blijken van de liedjes van Joel te houden terwijl de anno 2006 nog prima zingende Joel contact maakt met het publiek en hij heeft gevoel voor humor door als een klein kind met achterste voren zittende baseball pet achter zijn vleugel onvervalste rock & roll te zitten spelen en wanneer het intro van Innocent Man wordt neergezet zingt hij plagerig de eerste regels van Spanish Harlem en Stand By Me over de melodie heen. Een ander leuk moment in de show is wanneer een van zijn roadies de kans krijgt diens zangtalent te tonen door hem een beukende versie van AC/DC’s Highway To Hell te laten zingen. Het publiek heeft er grote lol in en deint lekker mee. Vanaf dit punt gooit Joel er vooral up-tempo nummers erin zoals de grote hits We Didn’t Start The Fire, River Of Dreams en It’s Still Rock And Roll To Me.

De uitstraling van het podium wordt vooral opgesierd door de geweldige verlichting. Meteen valt op dat hierop niet is bezuinigd en er enorme batterijen aan spots worden waargenomen waar een bataljon aan medewerkers voor nodig is om deze goed te bedienen. Joel’s zwarte vleugel reist uit de grond op een draaibaar plateau zodat iedereen voldoende zicht heeft op de man. Ook geluidstechnisch is het concert prima in orde.
De toegift bestaat uit Only The Good Die Young, het wonderschone Scenes From An Italian Restaurant en als klapper Piano Man, dat luidkeels wordt meegezongen.

Bijna twee en een half uur staat Billy Joel op de b ¼hne waarin hij een show geeft die zijn hele oeuvre belicht, waarin ruimte is voor zowel hits als minder bekende nummers maar waarin sprake is van een consistente kwaliteit. Het is toch jammer dat hij geen nieuwe popplaten meer maakt want na vanavond kun je toch niet anders concluderen dat Billy Joel een van de betere componisten is in de popmuziek. Gelukkig heeft hij genoeg materiaal liggen om mee op te treden alleen hopen we niet weer 12 jaar te moeten wachten. Een triomf!

De Band
Billy Joel - zang en piano
Crystal Tallefero - zang en gitaar
Andy Cicon - zang en bass
Tommy Byrnes “ gitaar
Chuck Burgi “ drums
David Rosenthal - keyboards
Mark Rivera - saxofoon en keyboards
Richie Cannata - saxofoon
Carl Fischer - trompet en trombone

CD’s
12 Gardens “ Live (2006)
Greatest Hits Vol. 1 & 2 (1985)
Greatest Hits Vol. 3 (1997)