Dinsdag 25 Juli 2006 at 4:48 pm
ISTF: Claire & Leandre met Fragile
Tekst en beeld van Henry Krul (klik voor vergroting)
Fotograaf Henry Krul bezocht het Internationaal Straattheaterfestival in Gent (ISTF) en maakte voor Cultuurpodium.nl een aantal sfeerimpressies van het festival op de manier die het beste bij hem past: veel beeld en weinig tekst. De komende dagen zullen deze impressies één voor één verschijnen.
Vier jaar geleden bezocht ik voor het laatst het festival 'Chalon dans la rue' in Chalon sur Sa ’ne. Het was het jaar van de stakingen op het gebied van straattheater, dacht ik. De toenmalige minister van cultuur in Frankrijk had zeer ongunstige regelingen voor de artiesten aangekondigd en veel voorstellingen gingen die editie dan ook niet door. Een aantal wel waaronder Fragile van het Spaanse duo Leandre & Claire. Ik kende ze niet maar was meteen verkocht bij het zien van hun prachtige voorstelling. Geen woord kwam er aan te pas, maar het verhaal dat ze speelden was zo duidelijk en ontroerend.
Nu vier jaar later zag ik de voorstelling weer in Gent. Ze speelden ’m dit jaar voor het eerst en maar liefst twee avonden op dit festival. Beide avonden ben ik geweest. Het was fantastisch. Deze twee rasartiesten, lief en bescheiden als ze zijn, maken mensen blij, heel erg blij. Een juweeltje dat van mij nog veel en vaak te zien mag zijn. Hopelijk ook in Nederland (want veel hebben ze hier nog niet gespeeld).
Ze wisten me te melden dat ze in het najaar (van 21-11-2006 to 01-12-2006) in Nederland hun binnenvoorstelling 'Madame et Monsieur' zullen spelen.
Leandre & Claire -
website
Internationaal Straattheaterfestival Gent -
website
Maandag 24 Juli 2006 at 10:37 am
Een bende zotten als publiekstrekker op het Gents straattheaterfestival
Door Marieke Rodenburg met foto's van Henry Krul (klik voor groter)
Afgelopen week was de officiële opening van het Internationale Straattheaterfestival in Gent. Tijdens het feestgedruis in het centrum van de Gentse feesten worden de wijken daaromheen vooral bezocht door internationale en lokale straattheatergroepen,
Want naast de grote namen is het vooral de bedoeling nieuwe producties en samenwerkingsverbanden voort te brengen. Een grote publiekstrekker is Bataclan, mede dankzij het tropische weer. Het is het nieuwste project van de groep cirQ, die al een aantal jaar naam maakt met originele creaties. Het rariteitenkabinet Bataclan zorgt voor een onverwachte maar zeer aangename verkoeling.
Ooit begon het met een uit de hand gelopen trouwpartij, die zij opluisterden met theater en muziek. Die energie is gebleven en te voelen op het door zon overgoten veld waar de caravans en strandstoeltjes staan.
Bataclan is een rariteitenkabinet van mensen, een rondtrekkend dorp met haar hoogst curieuze inwoners die een geschiedenis hebben van honderden jaren. Althans, volgens de mythe is Bataclan al ontstaan in 1903, als rondreizend gezelschap in de Balkan. De gespleten Siamese tweeling Armando en Benito, de één zonder benen en de ander zonder armen, zouden de laatste afstammelingen zijn.
Wie rond loopt op het veldje met de caravans wordt in een mysterieuze wereld geworpen en mag zichzelf niet al te serieus meer nemen, want dat doen de artiesten ook niet. Zichzelf, maar ook hun bezoekers niet. Het geeft een historisch sfeertje, de carnivale van de jaren twintig, waar een vuurspuwer en een zwaarlijvige dame topvermaak was. Dat geldt kennelijk in 2006 nog steeds, dat blijkt deze dagen.
“Wij zijn een bende zotten, en vermaken onszelf, en de mensen natuurlijk. Niemand meent dat hier”, zegt Inge Kerf, mede-oprichtster van Bataclan. “We tasten de grenzen af en zijn ver van alle conventies, zonder echt ergens tegen in te willen gaan.” En ook over dat labeltje is ze voorzichtig, want iedereen is welkom die dezelfde sfeer proeft als zij. “Het is de energie die ontstaat en bezoekers zijn ofwel heel enthousiast of haken meteen af. En daar zijn we juist blij mee.”
“We hebben ook een VIP-plaats, waar de bezoekers knakworstjes en nepchampagne krijgen. En ze worden complete te kak gezet”, zegt Inge met een brede glimlach. Achtergrond van de mensen doet er namelijk helemaal niet toe op Bataclan. “Je komt hier binnen omdat je iets kan, niet vanwege je papiertje of iets anders. Als iemand op een spijkerbed kan liggen met een glas duvel tussen zijn tanden, dan is hij zeer welkom.”
Haar eigen achtergrond is ook niet belangrijk. Wel mompelt ze nog dat ze zelf het theaterwereldje veel te serieus vond. “Dit is gewoon mijn ding.” Op dat moment komt een complete identieke tweeling binnen. Enthousiast roept Inge: “Geweldig, moet je dat zien! Die kunnen hier ook wel staan.”
Het ‘trashtheater’, zoals het genoemd wordt, laat de mensen niet naar het theater komen maar gaat zelf naar de mensen toe. Met dit tropische weer zit het terras in het midden van het terrein vol met mensen die het feestgedruis in het centrum zijn ontvlucht en zich laten verrassen door het steeds veranderende aanbod van theater.
Het open klimaat wordt diezelfde avond bewezen als het gezelschap zit na te praten. Een man met een klarinet klopt aan bij de ingang van het terrein en demonstreert hoe hij van zijn klarinet een sirene maakt en hard wegrent. Iedereen is enthousiast en besloten is dat het een nieuwe act zal zijn voor morgen.
Xavier Cloet, ook één van de initiatoren, vertelt een gelijkwaardige voorgeschiedenis van een andere artiest. “Ik liep op een rommelmarkt, waar een man op alles wat hij verkocht kon spelen. Ik heb hem gevraagd of hij dat niet bij ons wilde komen doen. Helemaal vergeten daarna, totdat hij gisteren bij ons aan de poort stond.” Een bekend gezelschap op het veldje is trouwens de Nederlandse groep ‘De Stijle, Want’ met hun Lunapark. Jarenlang stonden ze op De Parade, Oerol en waar eigenlijk niet en ze voelen zich enorm goed hier in dit gezelschap.
Je kunt niet anders dan je overgeven aan dit wereldje als je er bent ingestapt. De Siamese tweeling Armando en Benito bijvoorbeeld geven een show opgebouwd uit wrange humor. Als de vrouw met de baard de man zonder armen helpt een Hitlergroet te brengen, weet je niet of je moet lachten of weglopen. Armando, in de rolstoel lacht ze keihard uit: “Ja, ik hoop niet dat ik na deze tien dagen met dit slechte karakter blijf rondlopen. “
Wat Bataclan eigenlijk wil? “Lol maken”, zegt Inge, “Iemand in de wang knijpen en zeggen ‘joehoe’.” “En heel veel rondtrekken met dit gezelschap”, roept Xavier, iets dat een ideale vondst lijkt voor de overvolle festivals. Van 9 t/m 13 augustus is Bataclan te zien in Hasselt bij Theater op de markt.
cirQ -
website
ISTF Gent -
website
Zondag 12 Februari 2006 at 10:29 pm
Oerol viert feest in Paradiso
Door Paradiso met foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
vlnr Het Mobiel Naaiatelier, grote zaal en BLISS
Het jaarlijkse Oerolfeest in Paradiso is de traditionele aftrap van het nieuwe Oerolseizoen. Net als op het festival zelf kun je je laten verrassen door de sfeer, de mensen en de voornamelijk muzikale acts.
vlnr Kraak & Smaak, Rose, Transformers
Het wordt weer een swingend feest met leuke theatrale verrassingen! Grote zaal: Kraak en Smaak (Essent Award winnaar en hit van de laatste Noorderslag), jaren tachtig disco in een hip jasje, met o.a. Mark Kneppers (DJ Knuppelhout van Wipneus en Pim), rapper U-gene (U-gene & OJ), Ro Krom (Gotcha/OLaBOLA) en zangeres Rose.
vlnr Terts Brinkhof & Joop Mulder en Neco Novelas
Blondie! Ellen "10" Damme" kruipt in de huid van de legendarische zangeres Debby Harry, begeleid door haar eigen band. DJ George. Kleine zaal: Neco Novella's. Drie broers, twee zusters, afkomstig uit Mozambique, met band. Traditionele muziek uit Mozambique, afgewisseld met Afrikaanse jazz en wereldklanken.
Ellen ten Damme als Blondie
Zaterdag 28 Januari 2006 at 5:43 pm
Paradiso bol van Oerolgevoel
Tekst: Oerol/Jesse Boon
Zaterdagavond 24 februari stond Paradiso in Amsterdam bol van het Oerolgevoel. Oerolcelebrities, eilandgangers en andere feestneuzen hadden deze avond koers gezet naar een avondje voorpret op het komende festival. Voltreffers bleken feestband Jaune Toujours en jazzformatie Room Eleven. Het werd een gevarieerd en sfeervol avondje weerzien: een waardige aftrap van een volgend Oerol.
De ware Oerol-fan was stipt om acht uur binnen: de film Bestemming Oerol trekt een volle zaal. De film van Willem Wits, die twee theatermakers en een fotografe volgt tijdens Oerol 2006, te weten Marc van Vliet (Tuig), Anthony Heidweiller (Buffo Operamakers) en Linette Raven (Fan twa kanten), valt in goede aarde. Voor even wordt de magie van Tocht van Tuig verbroken en kunnen de kijkers een blik werpen achter de gordijnen van de 'levenslooptunnel'. En wie Buffo Operamakers had gemist tijdens het afgelopen festival, ziet hier alsnog de struise operazangers die hun stembanden trachten op te rekken om boven de stevige zeebries van het uitgestrekte Hoornse strand uit te komen.
Lees Verder
Maandag 20 Juni 2005 at 9:23 pm
Oerol 2005: Afscheid en een traantje
Terwijl Hans zich een plaats had veroverd bij de voorstelling van Leonce en Lena (zie vorige logje) heb ik met mijn familie een heerlijke middag doorgebracht in West-Terschelling. Zij gingen met de half-zes-boot weer naar de wal en konden gelukkig de bagage naar de boot laten brengen door het bagagevervoer van het bungalowpark waar we verbleven. Stralend zomers was het op het strand waar je al kon merken dat de laatste dag van Oerol was aangebroken.
Het was eb en veel van de schepen die voor anker lagen op de west waren dan ook droog gevallen. Bovendien werd met man en macht de laatste hand gelegd aan de 'verdronken stad' die de hoofdrol zou spelen in het slotspektakel van Oerol 2005. In het dorp werden ondertussen de laatste straattheatervoorstellingen gegeven (extra spannend want daarbij gaat vaak iets mis) en konden wij genieten van de acrobatische jongleerkunsten van Mr. Spin.
Voor de veerbootterminal was het inmiddels zo druk dat lange rijen mensen buiten stonden. Gelukkig was er Andre Manuel die zijn doosconcerten een speciaal afscheidstintje had meegegeven voor Manon Ossevoort die met haar trekker (een Deutz 6808) zondagmiddag vertrok vanaf Terschelling naar Antarctica. Daarbij werd uitbundig meegezongen door het publiek dat voor de gelegenheid van een vlaggetje was voorzien. Er werd hier en daar wel een traantje weg gepinkt en niet alleen voor Manon want naast tien dagen fantastische voorstellingen zijn er op Oerol ook vele liefdes en vriendschappen voor het leven opgebloeid.
Als mijn familie uiteindelijk ruim op tijd met hun bagage in de rij aanschuift voor de boot voel ik me ook weemoedig omdat het al weer voorbij is. Het is intens, gezellig, je wordt beroerd en ontroerd, je deelt in een paar dagen veel dingen met mensen die je dierbaar zijn en dan sta je in je eentje op de kade te zwaaien. En op de fiets naar het huisje realiseer je je dat het is omgevlogen, deze eindeloze deining.
Zaterdag 18 Juni 2005 at 10:06 am
Oerol: Strand-theater Mannen met babies
foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
Naast straat-theater zag ik vandaag ook 'strandtheater' Ik weet niet hoe het gezelschap heet maar ik noem het maar 'Mannen met babies' Geheel identiek in zandkleurige kleding dito poppen en wit geschminkte gezichten bewogen ze heel statig in formatie over het strand. regelmatige poses aannemend en zorgzaam en zorgvuldig omgaand met de baby-poppen. Een schitterend schouwspel en een ideaal object voor mij als fotograaf.
Update:
In het 'Oerol Krantsje' van vandaag toevallig ook een foto van dit gezelschap. Het blijken acteurs te zijn van Du & Nichts met Im Fluß der zeit, een straat theaterstuk over het stadse leven,
