Onderwerp: TONEEL

Dinsdag 27 Maart 2007 at 3:40 pm

Steel Magnolias, desperate housewives avant la lettre

Steel Magnolias (foto Roy Beusker)
Steel Magnolias (foto Roy Beusker)
Steel Magnolias (foto Roy Beusker)

Foto's van Roy Beusker en Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)

Steel Magnolias (foto Roy Beusker)
Steel Magnolias
Steel Magnolias (foto Roy Beusker)

Steel Magnolias
Steel Magnolias
Steel Magnolias


Steel Magnolias is een productie van V&V Entertainment

het interview met Frans Weisz uit het Volkskrant Magazine van afgelopen zaterdag.
Luister hier naar de podcast van het interview met Karin Bloemen, hier naar een gesprek met Renée Soutendijk en hier voor het interview met Daphne Deckers.

Steel Magnolias - website

Cast
“ Trudy
“ Marleen
“ Shelby
“ Louise
“ Claire
“ Anelle

“ regie
“ vertaling
- Single I love you

Onderwerp: ALGEMEEN, MUZIEK, TONEEL

Dinsdag 27 Maart 2007 at 10:18 am

Wende Snijders en Loes Luca winnen Gouden Notenkraker 2007

Loes Luca wint Gouden Notenkraker Toneel 2007

De twee winnaressen

Wende Snijders wint Gouden Notenkraker Muziek 2007

Tekst en foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)

Gisteren werden in Paradiso de Gouden Notenkrakers 2007 uitgereikt. Sinds 1974 is de Gouden Notekraker de collegiale prijs van uitvoerende podiumkunstenaars. Met de prijs wordt waardering uitgesproken voor de bijzondere verdiensten waarmee de winnaars de podiumkunsten in Nederland kleur hebben gegeven. Na een rustpauze van 2000 tot 2006, heeft NORMA in 2007 de prijs in de podiumdisciplines (lichte) “Muziek” en “Toneel” nieuw leven ingeblazen

Winaar in de categorie toneel: Loes Luca  
Wende Snijders ontvangt de Gouden Notenkraker voor Lichte Muziek.
De genomineerden de de categorie toneel waren: Loes Luca, Jacob Derwig, Jelka van Houten, Jeroen Willems, Wunderbaum en John Buijman. in de categorie lichte muziek waren er nominaties voor Spinvis (Erik de Jong), Michiel Borstlap, De Dijk, Wende Snijders en Trijntje Oosterhuis. Later meer over de Gouden Notenkraker, de uitreiking en de optredens van de verschillende genomineerden.

Gouden Notenkraker - website

Onderwerp: TONEEL

Woensdag 28 Februari 2007 at 12:28 pm

Nacht, moeder

Nacht, moeder
Nacht, moeder
Nacht, moeder

Door Marieke van Soest van foto's van Roy Beusker (klik voor vergroting)
Gezien in de Meervaart “ Amsterdam, 24 februari 2007


‘Ik hou van de dreun van het theater’. Het zal ruim 20 jaar geleden zijn, dat ik deze uitspraak las in een interview en ik heb er nog vaak aan moeten denken. Het interview was met Linda van Dijck, naar aanleiding van haar rol als dochter Jessie in ‘Nacht, moeder’. Ik heb destijds het toneelstuk gezien en een verpletterende dreun ontvangen. Toen was voor mij al duidelijk, dat als het stuk ooit weer gespeeld zou worden, ik het opnieuw wilde zien.

Een eenvoudige huiskamer vormt het decor. Moeder Thelma is een eenvoudige plattelandsvrouw. ‘Ik leerde je vader kennen toen ik zestien was. Hij wilde een eenvoudig plattelandsmeisje. Na ons huwelijk heeft hij me dat zijn verdere leven kwalijk genomen.’ Dochter Jessie woont bij haar in huis. Ze regelt het huishouden. Aan het begin van de voorstelling is ze op zoek naar haar vaders geweer. Als ze het heeft gevonden, en haar moeder vraagt waarvoor ze het nodig heeft, vertelt ze dat ze er vanavond een eind aan gaat maken. Deze avond wil ze nog met haar moeder doorbrengen, haar besluit uitleggen en vertellen hoe ze alles geregeld heeft. Het publiek maakt de avond met beide vrouwen mee. Gaande de avond krijg je een beeld van de beide vrouwen. Het ongeloof van de moeder, het steeds toenemende besef dat het haar dochter menens is, haar pogingen haar dochter om te praten. Het leven van de dochter: haar zoon op het verkeerde pad, een gestrand huwelijk, de zorg voor haar moeder, epilepsie.

Nacht, moeder
Nacht, moeder
Nacht, moeder


Isa Hoes is een emotieloze, afstandelijke Jessie. Aanvankelijk is het moeilijk de dochter aan te voelen, ontstaat meer een beeld van de moeder. Linda van Dijck zet haar prachtig neer. Haar onvermogen om te gaan met de stiltes van haar man, het anders zijn van haar dochter. Lange tijd heeft ze de epilepsie gewoon ontkend. Zodra er iets van emotie voelbaar wordt, brengt een van beiden het gesprek weer op de dagelijks dingen. Jessie heeft alles geregeld: de melkboer, de boodschappen, overal heeft ze lijstjes van gemaakt. Uit deze lijstjes blijkt de zorg voor haar moeder. Steeds duidelijker wordt het ontbreken van emotie: ze is de emoties voorbij. Haar besluit staat vast.
Gedurende de avond komen de vrouwen heel dicht bij elkaar. Zijn ze ooit zo close geweest? Jessie heeft aan alles gedacht: de begrafenis, wie moeder moet bellen, het tijdstip - ‘dan is iedereen nog op en zijn ze snel bij je’.
Soms lijkt er bij moeder even begrip voor de keus van Jessie, dan is er weer het heftige verzet tegen deze niet te dragen realiteit.

Als het licht dooft op het toneel blijft het stil in de zaal. Er is weer een enorme dreun uitgedeeld. Menigeen in het publiek heeft het niet droog gehouden. Als beide speelsters het toneel opkomen volgt een respectvol applaus. Beide speelsters nemen het in ontvangst, nog vechtend met de emoties die horen bij de rol.

Opnieuw een prachtige uitvoering van het toneelstuk van de Amerikaanse Marsha Norman. Jean van de Velde zorgde voor een actuele vertaling, die ondanks het onderwerp ook vele malen het publiek aan het lachen zette. Een prachtige voorstelling, vertolkt door twee geweldige actrices.

Wie dit toneelstuk nog wil zien, kan alleen nog terecht op 28 februari in Ede.

Onderwerp: TONEEL

Vrijdag 22 December 2006 at 1:27 pm

Zalige vertolking Dickens’ A Christmas Carol door Ashley Ramsden

A Christmas Carol
A Christmas Carol
A Christmas Carol

Door Serge Julien met foto's van Berbera van den Hoek (klik voor vergroting)

Bijna je hele leven in een bepaalde stad wonen wil nog lang niet zeggen dat je ook alle plekjes en geschiedenis van de desbetreffende plek kent. Zo is de al 30 jaar in Den Haag wonende ondergetekende aangenaam verrast als hij voor een uitvoering van Charles Dickens’A Christmas Carol zich moet begeven naar het Hofje van Wouw. Nog nooit eerder had ik over het bestaan hiervan gehoord maar na enig onderzoek leer ik dat dit in het Haagse centrum gelegen plekje tot een van de mooiste en meest authentieke hofjes gerekend mag worden. Het is gesticht in 1647 door Cornelia van Wouw met als doel de huisvesting van alleenstaande vrouwen. De huisjes worden nog steeds bewoond door deze groep vrouwen.

Bij de entree van het Hof branden fakkels die leiden naar de Tuin der Hesperiden waar het publiek wordt ontvangen in een omgeving van lieve 17e eeuwse poppenhuisjes die voorzien zijn van sierlijke kerstverlichting. Kerstliedjes zijn op de achtergrond te horen terwijl in een van de hoekjes door de bewoners zelfgemaakte gluhwijn, chocolademelk en diverse cakejes klaarstaan. In een ander hoekje worden allerlei zelfgemaakt kerstprulletjes verkocht. Een geweldig gevoel overmant me bij de sfeer die hier wordt opgeroepen want je kunt het bijna niet traditioneler krijgen dan dit. Om 20.15 wordt het publiek verzocht naar de Tuinkamer te gaan van het Hof van Wouw. Dit is een relatief nieuwe accommodatie in het hof die aandoet als een stijlvolle en knusse woonkamer en vooral wordt gebruikt voor diners. Vanavond wordt het voor het eerst gebruikt als kleinschalige theaterruimte. Stichting The English Theatre (STET) was op zoek naar een geschikte en unieke lokatie om Ashley Ramsden het beroemde kerstverhaal van Dickens op te laten voeren en kwam toen op een gegeven moment uit bij het prachtige hof dat bij vlagen de sfeer oproept van het 19e eeuwse Victoriaanse tijdperk waarin Dickens’ verhaal zich afspeelt.

A Christmas Carol
A Christmas Carol
A Christmas Carol


Ashley Ramsden is een sympathieke, vriendelijk ogende Brit die in Sussex een zogeheten “verhalen vertel school” (School Of Storytelling) heeft opgericht en daar tevens het directeurschap voert. Ramsdan vertelt: Verhalen zijn essentieel! Ieder individu is de held of heldin in zijn of haar levensverhaal: uitdagingen aangaan, verliefd worden, problemen overwinnen om uiteindelijk die verhalen te vertellen. Dickens’ A Christmas Carol is een verhaal dat hij al zo’n 20 jaar op verschillende plekken in de wereld opvoert. Speciaal is dat hij het verhaal in zijn eentje opvoert en daarmee zowel verteller is als wel in de huid kruipt van ieder karakter dat voorkomt in het verhaal.

Het klassieke verhaal van Dickens is een van de beroemdste kerstverhalen ooit. Het verhaal in een notendop: centraal staat de kille vrek Ebenezer Scrooge die het kerstfeest als totale nonsens ziet en meedogenloos tegenover zijn medemens is. Dan wordt hij verrast door de geesten Jacob en Robert Marley, zijn vroegere werkcompagnons, die hem waarschuwen waarmee hij bezig is en hem vertellen dat hij bezoek zal krijgen van drie spoken die hem zullen meevoeren naar het ontstaan en de gevolgen van zijn negatieve gedachtegoed. Na deze openbaring keert Scrooge tot inzicht en zo wordt hij vlak voor het kerstfeest een beter mens.

De enige attributen die Ramsden gebuikt zijn een oude stoel en een zacht oranje spotlight. De van nonchalant grijze haren voorziene Ramsden gaat gekleed in nette 19e eeuwse kleding waarvan hij snel een nette jas verruilt voor een kamerjas. Hij blijft ook dicht bij de originele tekst van het verhaal zoals de door Scrooge beroemd gemaakte kreet “humbug” verwijzend naar zijn gevoel voor kerstmis dat hij als nonsens beschouwt. Zijn passie en expressie in de inspirerende vertolkingen van de diverse karakters maken het zo aantrekkelijk om naar hem te luisteren en te kijken. Ramsden boeit van begin tot eind.

Als het kerstgevoel er nog niet was dan is daar met deze unieke en zalige vertolking van door Ashley Ramsdin zeker een positieve verandering in gekomen. Met dank aan om deze bijzondere verteller te presenteren aan het Nederlandse publiek.

Informatie
Van Stichting The English Theatre zal vermoedelijk in januari de officiële website in de lucht gaan maar hier vind je de site van Hof van Wouw.


Onderwerp: TONEEL

Woensdag 29 November 2006 at 12:02 am

Oresteia “ Tragedie van de wraak

Oresteia
Oresteia
Oresteia

Door Aukje met foto's van Phile Deprez (klik voor groter).
Gezien op 27 november Stadsschouwburg Amsterdam


De eerste vijf rijen in de zaal zijn verstopt onder een houten vloer, met daarop een glazen huis met open bovenkant. Over de middelste stoelen van alle rijen in de zaal een loopplank, die vooral gebruikt wordt door de godin van de wijsheid en het respect, Athena en door de god van de orakels, Apollo. Het publiek zit aan weerszijden van de loopplank en óp het podium, waar een tribune is gebouwd, zodat het elkaar in de ogen kan kijken.
In het glazen huis liggen Orestes, zijn vader Agamemnon, zijn moeder Klytaimestra, zijn zus Iphigeneia, zijn vaders neef Aigisthos en zijn vaders minnares Kassandra, languit op de grond. Athena en Apollo kijken toe.

Het begin van de Griekse tragedie ‘Oresteia’, een trilogie, is een introductie van de karakters en het verhaal. In de zaal veel scholieren, die vermoedelijk op het gymnasium Grieks volgen en waarschijnlijk vaker met dit lastige bijltje hebben gehakt. Want niet alleen is het onthouden van alle Griekse namen een hele klus, ook het begrijpen en het volgen van de tekst vergt veel concentratie van de toeschouwer. Maar na de introductie weten we wie wie is en kunnen daardoor het verhaal beter volgen. Het eerste deel van de trilogie, ‘Agamemnon’, laat zien hoe de koning van Argod, Agamemnon (Pierre Bokma), zijn bloedeigen dochter Iphigenia (Elsie de Brauw) offert aan godin Artemis in ruil voor een gunstige wind om uit te varen voor de Trojaanse oorlog. Als Agamemnon na tien jaar terugkeert samen met zijn minnares Kassandra (Betty Schuurman), wreekt Klytaimestra (Marieke Heebink) de dood van haar dochter met het doden van haar man en diens minnares.

Oresteia
Oresteia
Oresteia


Alsof ze erbij horen, betreden technici met ladders, boren en ander gereedschap de speelvloer. De acteurs staan nog op het toneel, helemaal ­n hun rol, maar begrijpen het teken en verdwijnen. Het glazen huis wordt afgebroken terwijl het publiek de zaal verlaat. Omdat het een lange avond gaat worden, kan het publiek in de rotonde een keuze maken uit het speciale menu Oresteia: tomatensoep, runderstoofschotel of tarte tatin. Goedkoop is het niet, wél lekker.

Veel tijd om te eten is er niet. Het tweede gedeelte van de trilogie, ‘Dodenoffer’ begint al snel. Als we de zaal betreden legt een technisch medewerker de laatste hand aan Pierre Bokma, die is ingesmeerd met klei. De berg klei waarin hij zit stelt het graf van Agamemnon voor.

Als Orestes het graf van zijn vader bezoekt en een haarlok achterlaat, herkent zijn zus Elektra (Halina Reijn) hem. God Apollo (Han Kerckhoffs) geeft Orestes opdracht zijn vader te wreken. Orestes’ vriend Pylades (Eelco Smits) en Elektra moedigen hem aan, waarop hij niet alleen zijn eigen moeder doodt, maar ook Aigisthos (Hans Kesting) waar ze na de dood van Agamemnon mee is getrouwd.

In het laatste deel van de trilogie, ‘Ontzagbare Godinnen’, staat Orestes terecht voor zijn daden nadat hij door Wraakgodinnen (Elsie de Brauw en Marieke Heebink) is achtervolgd, waardoor hij de hulp heeft ingeroepen van godin Athena (Chris Nietvelt). Zij wil het bloedvergieten stoppen en spreekt hem daarom vrij, ook omdat zij niet is gebaard en niet weet hoe het is om een moeder te hebben. Een echte mannenwereld dus.
De speelvloer is in dit derde deel niet alleen bezaaid met klei, maar ook met water, als teken van natuur. De Wraakgodinnen hebben hun lichaam besmeerd met dit mengsel, en kronkelen om elkaars lichaam heen als waren ze aan het modderworstelen. Alleen vechten ze s ¡men tegen de rechtspraak en niet tegen elk ¡ ¡r.

Oresteia
Oresteia
Oresteia


Oresteia is de tweede voorstelling van Toneelgroep Amsterdam en NT Gent en bezit een cast waar je u tegen zegt, waardoor de verwachtingen hooggespannen zijn. Onder supervisie van regisseur Johan Simons maken ze het waar: ze kunnen de moeilijke teksten overtuigend brengen en wéten welk verhaal ze vertellen. Maar een Griekse tragedie uit 457 v. Chr. uitvoeren dat geldt als beginpunt van onze geschiedenis blijkt nog niet zo makkelijk, ondanks de goed acterende cast, de simpele maar bijzondere theatrale setting en de goede vertaling. Ook de onderwerpen van de tragedie komen in onze moderne tijd voor: eerwraak en het afschuiven van verantwoordelijkheid.

Maar het vier uur durende stuk (inclusief twee pauzes) is geenszins makkelijk en vergt veel van de bezoeker. Veel lof overigens voor Pierre Bokma, die een groot deel van de voorstelling stil moet zitten of liggen en Aus Greidanus jr, die een geweldige hoofdrol neerzet. Desonkdanks is het stuk is geen aanrader, maar de gehele cast neemt na de voorstelling wel zeer terecht een staande ovatie in ontvangst.

Toneelgroep Amsterdam - website
NT Gent - website