Onderwerp: TONEEL

Donderdag 20 September 2007 at 4:44 pm

Zeg ns AAA “ nog steeds populair

Zeg ns AAA (foto Roy Beusker)
Zeg ns AAA (foto Roy Beusker)
Zeg ns AAA (foto Roy Beusker)

Door Marieke van Soest met foto's van Roy Beusker en Marieke van Soest (klik voor vergroting). Première in het Zaantheater op zondag 16 september 2007

‘Met de assistente van dokter van der Ploeg’. Al vrij snel in de voorstelling schalt deze bekende kreet door de zaal. Met een warm applaus ontvangt het publiek Carry Tefsen. In haar rol als Mien Dobbelsteen vormt zij het hart van de voorstelling, zoals ze al vijfentwintig jaar de centrale rol vervult in het huishouden van de dokter van der Ploeg.

Het huishouden is flink veranderd. Zoon Gert-Jan (Hans Cornelissen) heeft de praktijk overgenomen. Echtgenote Wieb (Kiki Classen) heeft wat moeite met de centrale rol van Mien. De spanning die deze verandering van verhoudingen met zich meebrengt is goed uitgewerkt. Rondom deze basis spelen de ontwikkelingen zich af.
Pim - de zoon van Gert-Jan - is bij zijn vader ingetrokken nu hij zijn studie medicijnen is gestart. Hij helpt een vriendin, die in de problemen is geraakt. Nel, de moeder van Mien komt geregeld op bezoek en natuurlijk zijn er de patiënten. In al deze contacten zijn actuele zaken verwerkt. Ongeplande zwangerschap, omgang met andere culturen, angst voor bomaanslagen: op de welbekende luchthartige, wijze worden ze uitgewerkt en gerelativeerd.
Zeg ns AAA (foto Marieke van Soest)
Zeg ns AAA (foto Marieke van Soest)
Zeg ns AAA (foto Marieke van Soest)


Heel inventief is het ronddraaiende decor. Woonkamer, keuken, spreekkamer, wachtkamer “ elk gewenste ruimte wordt moeiteloos neergezet. Zelfs een badhuis wordt voorgetoverd. Samen met de mix van ervaren en jonge spelers, personages en verhaallijnen vormt het geheel een boeiende voorstelling. Het publiek, waaronder veel bekende Nederlanders, bedankt spelers en creatives met een staande ovatie.

Velen wachten in de foyer om de spelers persoonlijk te bedanken. Foto’s worden gemaakt, interviews gegeven en handtekeningen uitgedeeld. Vooral Job Bovelander, die vandaag de rol van Pim van der Ploeg voor zijn rekening nam, staat volop in de belangstelling van fans. Dan is er ruimte voor de spelers om na te babbelen met familie, vrienden en bekenden in de sfeervolle ambience aan de Zaan.

Kijk voor de speellijst op de website.

Zeg ns AAA - website

Cast:
Carry Tefsen “ Mien Dobbelsteen
Hans Cornelissen “ Gert-Jan van der Ploeg
Kiki Classen “ Wieb van der Ploeg
Coby Timp “ Nel ‘Ma’ Kalkman
Abdembi Azzaoui “ Mohammed Bouazza
Job Bovelander “ Pim van der Ploeg
Kamini Somair “ Sjoemaya Bouazza

Auteurs: Chiem van Houweninge en Marina de Vos

Onderwerp: DANS, FESTIVAL, LOCATIETHEATER, MUZIEK, TONEEL

Zondag 29 Juli 2007 at 3:04 pm

Koud meisje van Orkater

Koud Meisje van Orkater
Koud Meisje van Orkater
Koud Meisje van Orkater

foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)

Koud Meisje van Orkater
Koud Meisje van Orkater
Koud Meisje van Orkater

Koud Meisje van Orkater
Koud Meisje van Orkater
Koud Meisje van Orkater


Met Koud Meisje heeft Orkater een top voorstelling gecreëerd. Hij speelt nog op De Parade in Amsterdam.Orkater - websitelink
Arend Niks - website
De Parade - website

Spel: en
Muziek: en
Eindregie:
Dansadviezen:

Onderwerp: MULTIMEDIA, FESTIVAL, TONEEL

Woensdag 30 Mei 2007 at 8:04 pm

In Muze wordt veel gezocht, maar weinig gevonden

Muze
Muze
Muze

Door Barbara Klomp met foto's van Anna van Kooij en Muze (klik voor vergroting)
Gezien op Festival aan de Werf Utrecht


Het is donker, we zien vier grote schermen waarop de beelden van bewakingscamera’s te volgen zijn. Op de grond ligt een man. Links van het toneelbeeld zien we percussionist Marcel Andriessen, rechts van de ‘toneelvloer’ zit celliste Saartje van Camp.
Op de bewakingsbeelden zien we een verlaten pand. Dan gaat er over een van de vier beelden het licht van een zaklantaarn. Kort daarna zwaait er licht over de toneelvloer. De man op de grond komt langzaam overeind.

Het is het begin van de voorstelling Muze, een voorstelling waarbij de toneelwerkelijkheid overgaat in een filmwerkelijkheid en vise versa.
De man staat op, de vloer kraakt. Het is een vloer gemaakt van videobanden. Een archief van het collectieve geheugen, gevangen in flarden van opnames.
De man valt op zijn knieën, pakt een videoband uit de vloer en trekt de tape eruit. Op de beelden achter hem zien wie de tape zich versnelt afspelen. Een onderbreking laat de film doorspelen, we zien flarden van interviews. Teksten over kunst, maar meer nog over de liefde. Over het vinden van de liefde, of de onbereikbare liefde. De acteur/zanger op het toneel zingt in het Duits, ‘Ich such dich’. In zijn zoektocht pakt hij een volgende tape. Op het grote scherm is hij nu op de rug te zien. Alsof het scherm tevens camera is en live opname maakt. Maar dan gaat het beeld achteruit. We zien in rewind het publiek binnenkomen en een plaats zoeken. We zien de man, met achter hem een prachtige vrouw die alleen in de filmische werkelijkheid lijkt te bestaan.

Dan verandert de film weer. Op het doek zien we acteur Raymond Spannet. Zijn teksten zijn theoretisch, en gaan allen over het archief van onze fantasie, of dromen. “Men voelt in het archief de onderlinge samenhang der delen, die niet zonder elkaar kunnen bestaan en slechts in samenhang kunnen worden begrepen.”

En daar legt hij dan ook meteen de vinger op de zere plek van deze voorstelling. Want hoe mooi bedacht allemaal, de samenhang van de elementen is soms wel erg weinig. De makers, en , vragen wel erg veel van het associatief vermogen van de toeschouwer en leggen de nadruk te veel op de vorm, waardoor de inhoud wel erg in het vage blijft.

De veelvoud aan onderdelen en disciplines roept meer vragen op dan er beantwoord worden. De voorstelling kent zeker zijn kracht. De muziek met vervreemde toneel- en
filmbeelden wekt soms een prachtig droomgevoel op en leunt tegen het hypnotiserende aan.
Maar deze verschillende disciplines en waarheden die in elkaar overlopen zijn mooi, maar geven geen antwoorden. Filmbeelden van de roodharige danseres Doris Madreiter zijn prachtig, we kunnen begrijpen dat zij zijn Muze is, dat het “Ich such dich” op haar slaat. Maar verder dan esthetisch mooi gaat het niet.

Wanneer de vloer met videobanden onder het achterdoek verdwijnt, zingt de man op het toneel zijn laatste lied. Hij heeft gevonden wat hij zocht. Voor het publiek is dat helaas wat onduidelijker. En dat is jammer, want alle ingrediënten van deze voorstelling zijn goed. De zoektocht had alleen iets verder mogen gaan, zodat niet alleen de maker, maar ook het publiek vindt wat er gezocht wordt.

Arnoud Noordegraaf - website

Onderwerp: MULTIMEDIA, TONEEL

Donderdag 26 April 2007 at 2:23 pm

Verkleed kunstenaar Arturo Brachetti

Arturo Brachetti temidden van de Ashton Brothers(foto Hans Speekenbrink)
Arturo Brachetti (foto Hans Speekenbrink)
Tony Neefs en Maaike van Widdershoven knielen voor Arturo Brachetti (foto Hans Speekenbrink)

foto's van Hans Speekenbrink en Guy Callice (klik voor vergroting)

Arturo Brachetti (foto Guy Gallice)
Arturo Brachetti (foto Guy Gallice)
Arturo Brachetti (foto Guy Gallice)

Arturo Brachetti (foto Guy Gallice)
Arturo Brachetti (foto Guy Gallice)
Arturo Brachetti (foto Guy Gallice)


Drie weken (t/m 13 mei) is Arturo Brachetti te zien in het Nieuwe Luxor Theater in Rotterdam. Meer informatie is te vinden de onderstaande websites. Luister hier naar het interview met Arturo Brachetti.

- website (de Flash versie is een echte aanrader!)
Nieuwe Luxor Theater - website
Joop van den Ende Theaterproducties - website

Onderwerp: TONEEL

Zaterdag 21 April 2007 at 10:50 am

Heksenjacht

Heksenjacht
Heksenjacht
Heksenjacht

Door Fieke Gosselaar met foto’s van Leo van Velzen (klik voor vergroting)
Gezien op 18 april Stadsschouwburg Groningen


In 1954 schreef Arthur Miller het stuk ‘The Crucible’ dat zich afspeelt tijdens de 17e eeuw in Amerika. Hij zette zich hiermee af tegen de jacht op de communisten in de jaren ’50. Dominee Parris heeft enkele meisjes naakt zien dansen in het bos. Ook zijn dochter Betty, die daarna in een coma is beland. Hij vreest dat zij bezig waren met zwarte magie en dat zijn dochter nu bezeten is door de duivel. In het stuk worden vele vrouwen uit het dorp Salem beschuldigd van hekserij. Dit is veroorzaakt door Abigail die afgewezen werd door haar geliefde John Proctor en zijn vrouw uit de weg wil ruimen. Er wordt een rechtbank ingesteld die alle gevallen van hekserij moet onderzoeken. Voor hekserij staat de doodstraf, tenzij er bekend wordt. Abigail en de meisjes zien zwarte schaduwen van geesten die door de vrouwen op hen af worden gestuurd. De vrouwen zijn heksen!

Er hangt een sobere sfeer op het toneel met de personages op het podium. Wanneer de spelers het podium verlaten, zitten ze zwijgend op stoelen en kerkbanken aan de zijkant. Er is weinig beweging in het spel, maar de tekst van Miller blijft zeker boeien en wordt mooi gespeeld door de acteurs. De strenge christelijke gemeenschap is benauwend. De autoriteiten in lange zwarte jassen beslissen over de leugen van het goede geloof of hekserij. Je kunt geen kant op tussen de muren van het podium. Waarom ga je niet elke zondag naar de kerk? Waarom was je op een zondag aan het werk op het land? Ken je de tien geboden uit het hoofd? Zo ja, zeg ze eens op. Je bent geen goed gelovige, dus waarom zou je de duivel niet aanbeden? Je naam is genoemd door meisjes uit het dorp. Kom mee naar de gevangenis. Je krijgt de doodstraf.
Heksenjacht
Heksenjacht
Heksenjacht


Er heerst een massahysterie die ervoor zorgt dat de gevangenissen vol zitten. De van hekserij beschuldigden worden niet geloofd als ze ontkennen. Ze moeten bekennen en terugkeren naar God. Anders zijn ze tegen de rechtbank die over hen oordeelt en daarmee dus voor de duivel. ‘U bent voor de rechtbank of u bent er tegen.’ Denkend aan de omgang van Amerika met het gevaar van de moslimextremisten in de huidige tijd, komt dat idee aardig bekend voor. Of neem de 'new born christians', een streng gelovige gemeenschap in Amerika dat steeds meer terrein wint. Tegenwoordig verzwijgen atheïsten daar hun overtuiging om aan een baan te komen. Later hoor ik iemand uit het publiek zeggen dat de spelers in de lange zwarte jassen hem doen denken aan mannen tijdens een dienst van de nieuw apostolische kerk.

Het toneelstuk waar de tekst een hoofdrol heeft gekregen, speelt anderhalf uur later nog in je hoofd. Het is eng om te zien hoe een samenleving in de ban raakt van een bepaalde overtuiging. Jezelf verdedigen heeft geen zin. Iedereen volgt de grote menigte en is bang voor de duivelse krachten. Kortzichtigheid en blind geloof wint het van de waarheid.

Heksenjacht speelt nog tot 19 mei 2007. Op de website is de speellijst te vinden. Het is een mooie voorstelling en een aanrader om naar toe te gaan.

Nationale Toneel - website
Stadsschouwburg Groningen - website

Regie


Spel
, , , , , , , , , , , , , , , ,