Categorie: TONEEL

Donderdag 11 Februari 2010 at 9:10 pm

La voix humaine zit de toeschouwer op de huid

La Voix Humaine foto Jan Versweyveld La Voix Humaine foto Jan Versweyveld La Voix Humaine foto Jan Versweyveld

Gezien op 9 februari, Stadsschouwburg Amsterdam 
door Sarah Ringoet met foto's van Jan Versweyveld (klik voor vergroting)

Een vrouw belt een laatste keer haar ex-geliefde in een ultieme poging de breuk ongedaan te maken. Ze probeert vergeefs de lijn open te houden: eerst nog sterk en vanuit ontkenning, vervolgens wanhopiger en zelfdestructief. Langzaam ontstaat het beeld van een voorbije liefde en het besef dat de minnaar voorgoed voor een ander heeft gekozen.

Jan Versweyveld plaatst de toeschouwer in een voyeuristisch perspectief. Via een groot raam kijken we naar binnen in het kale appartement van de vrouw. We krijgen een gedeelte van haar woonruimte te zien: een kale, lege kamer. Links en rechts verdwijnt ze uit het beeld.

La Voix Humaine foto Jan Versweyveld La Voix Humaine foto Jan Versweyveld La Voix Humaine foto Jan Versweyveld

Wanneer ze het schuifraam opent, wordt duidelijk dat we in een stad zijn die nooit slaapt. De auditieve perspectiefwisselingen ondersteunen de scenografie en mise-en-scène en contrasteren ook vaak. Het beeld is filmisch, heeft een bepaalde soberheid en eenvoud die prettig is om naar te kijken.

Halina slaagt erin het publiek van het begin tot het einde mee te nemen. Het lukt haar de stem aan de andere kant van de lijn tot leven te brengen waardoor er voor het publiek een ware dialoog ontstaat. Elk woord, elke pauze, elke uitbarsting is geloofwaardig en dat is een prestatie in een monoloog die langer dan een uur duurt. Ze schakelt op een geloofwaardige manier tussen ontkenning, zich overeind houden, relativering, frustratie, woede en op de juiste momenten het opwellende, alles overspoelende verdriet en het wegebben daarvan.

Halina speelt gedoseerd, dichtbij zichzelf en koppelt de tekst te allen tijde aan haar emotionele en fysieke logica waardoor ook haar stem nuances kleurt en steeds weer verrast. De voorstelling kenmerkt zich onder meer door dit sterk zintuiglijke karakter; bijna onopgemerkt dringt ze binnen, zit ze de toeschouwer op de huid om daar vervolgens tot het einde te blijven. Deze onontkoombaarheid, gecombineerd met een buitengewone transparantie in haar manier van spelen, monden uit in oprechte ontroering.
La voix humaine van Ivo van Hove is een parel.

Tekst: Jean Cocteau
Spel: Halina Reijn
Regie: Ivo van Hove
Dramaturgie: Peter van Kraaij
Scenografie/licht: Jan Versweyveld

Zie voor de speellijst de site van Toneelgroep Amsterdam 




Reageer hieronder

Geen reacties





(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stomme vraag dient ervoor om spam te voorkomen

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.