Categorie: FESTIVAL, JAZZ, MUZIEK

Zaterdag 09 Juli 2011 at 3:03 pm

Rustige maar sterke start van North Sea Jazz 2011

Ahmad Jamal foto Hans Speekenbrink Esperanza Spalding foto Hans Speekenbrink Janelle Monae foto Hans Speekenbrink

Tekst: Rik van Boeckel met foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)

North Sea Jazz begon rustig maar sterk dit jaar met Ahmad Jamal en Esperanza Spalding om op stoom te komen met Janelle Monáe, Omara & Chucho en Rubén Blades. Waylon viel in voor de nieuwe Engelse belofte Rumer die wegens stemproblemen verstek moest laten gaan. Stemproblemen had Blades ook maar de door de wol geverfde Panamese salsaster sloeg zich er vrolijk doorheen.

North Sea Jazz beginnen met Ahmad Jamal is een goede zet van de organisatie. De Amerikaanse jazzpianist met zijn bijzonder post-bop stijl heeft model gestaan voor vele artiesten onder wie niemand minder dan Miles Davis. Hij gaf in de Hudson zaal veel ruimte aan de musici van zijn kwartet onder wie zijn vaste bassist James Cammack. Geen Idris Muhammad op drums maar de uit New Orleans afkomstige Herlin Riley die in de jaren tachtig al met Jamal speelde. Wat een souplesse! En wat een percussieve lichtvoetigheid als daarbij percussionist Manola Badrena ter sprake komt die in het verleden speelde met onder meer Weather Report. Samen met Jamal maakten ze van onder andere Wild is the wind (album: It's Magic. 2008) een magisch geheel.

(meer foto's volgen)

Is Jamal een al lang gevestigde jazznaam met grote faam, voor de 26-jarige bassiste en zangeres Esperanza Spalding is die faam nog steeds groeiende, ze won dit jaar de Grammy voor de Beste Nieuwkomer en sloeg met haar laatste album Chamber Music Society een nieuwe weg in ten opzichte van Esperanza (2008). Een sfeer van schemerig licht omringde Esperanza, gezeten in een fauteuil. Ze creëerde moderne (kamer)muziek met haar groep (violen, cello, drums). Een belangrijke rol is weggelegd voor pianist Leo Genovese, niet alleen op de piano maar ook op de cuatro, de kleine Zuid-Amerikaanse gitaar waarin Spalding, drummend op haar contrabas, de traditionele Zuid-Amerikaanse volksmuziek leek te omarmen. Haar vrijage met Braziliaanse muziek was al bekend van haar vorige album maar nu bracht ze jazz, klassieke muziek, folk en wereldmuziek heel vanzelfsprekend bij elkaar. Prachtig!
Ik had me vervolgens veel voorgesteld van het optreden van Amparo Sánchez in de Congo tent maar na Spalding viel dat tegen. Het was leuk daarna om Jules Deelder te zien draaien op Tigris eerste verdieping. Jazz hoorde ik toen niet, maar nadat ik terugkeerde van de Madeira (Terje Isungset Ice Music) zat Deelder echt in de jazzgroove. Ik ging met de toenemende stroom publiek op weg naar de Nile waar Paul Simon vervroegd optrad. Alain Clark was naar later verschoven wat wel zo goed was want Paul Simon bijna gelijktijdig programmeren met Omara & Chucho en Rubén Blades is voor het publiek toch wel veelgevraagd. De inmiddels 70-jarige Paul Simon liet bekende hits horen als Fifty ways to leave your lover, Mystery Train, Diamonds on the soles of her shoes en een aantal songs van het nieuwe album So Beautiful Or So What. Van Paul Simon naar Janelle Monáe was een grote overgang. De Maas stroomde langzaam vol; het podium lag er al mooi wit aangekleed bij voor The ArchAndroid show van de new soul zangeres die door sommigen al wordt omschreven als de nieuwe Erykah Badu, de nieuwe Lauryn Hill en de nieuwe Grace Jones. Maar deze kwalificaties doen tekort aan Monáe's klasse. Ze paart haar stem aan muziek die hip en dansbaar is, beïnvloed door soul en hiphop. Helaas was het geluid in de Maas niet al te best waardoor Monáe's stem soms verloren ging in vooral galmende en dreunende basriffs. De showlady Janelle trok tegelijkertijd alle vizieren open in een futuristisch schouwspel waarin ook uit het rijke soulverleden werd geput via naar deze tijd verplaatste covers van Stevie Wonder (My Cherie Amour uit 1969) en The Temptations. Na de oorverdovende show van Monáe was BB King in de Nile een verademing. Rock Me Baby zong hij, haalde de blues uit zijn snaren, zijn ‘show' bestond uit simpele gebaren, mooi om deze blueslegende te zien.
En toen kwam de Cubaanse icoon Chucho Valdés op in de Hudson. Hij ging zitten achter de piano en smolt meteen latin, jazz en klassiek aaneen zoals alleen hij dat kan. De 69-jarige Valdés bracht in mei met de inmiddels 81-jarige zangeres Omara Portuondo (Buena Vista Social Club) het album Omara & Chucho, een verzameling van onbekende klassiekers uit het Cuba van de jaren 40 en 50, uit het tijdperk van de ‘feeling'. De liederen uit die periode waren doortrokken van sterke gevoelens, de teksten hadden als thema: verlangen, voorgevoel, afwijzing. Omara die in die tijd optrad met de groep Loquibambla Swing werd toen ‘la novia del filin' ( de verloofde van de feeling) genoemd.
Ze kwam op met Llanto de Luna, begeleid door Valdés , Lázaro Rivero (contrabas), Julio Barreto (drums) en Andrés Coayo ( conga's en percussie). Llanto de Luna verscheen op haar eerste solo-album Magia Negra (1959), is oorspronkelijk een lied uit de jaren dertig. Vervolgens liet ze het publiek dansen in Y Decidete Mi Amor op de pakkende strofe Andando; om daarna het door de Mexicaanse componist Armando Manzanero geschreven Esta Tarde Vi Llover (vert: Deze middag gaat 't regenen) in te zetten (op het album met Wynton Marsalis). Tijdens het instrumentale stuk daarna kon de liefhebber van Latijns-Amerikaanse muziek zich spoeden naar de Maas om Rubén Blades te zien. Helaas was die bijna gelijktijdig met Omara & Chucho geprogrammeerd. En al is de salsa van Blades van een iets andere orde dan de ‘classicos Cubanos' van Omara & Chucho dit had toch anders gekund. Blades bewees ondanks zijn verkoudheid toch nog goed te kunnen zingen tijdens nummers als Cuentas de Alma, Linea en Pedro Navaja (album Siembra.1978) dat is geïnspireerd door de song Mack The Knife. In de latin wereld is Blades al lang een grote naam en het werd echt tijd dat hij eens op North Sea Jazz te zien was, nu met special guest trombonist Jimmy Bosch.

Degenen die een kaartje hadden voor Prince konden zich vervolgens opwarmen met de gladde funk van Larry Graham! Wij hadden die niet, waarvan akte!




Reageer hieronder

Geen reacties





(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stomme vraag dient ervoor om spam te voorkomen

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.