Categorie: THEATER, MUZIEK

Woensdag 25 April 2012 at 3:44 pm

Maarten van Roozendaal doet vele anderen vergeten.



Door Jacques Nachtegaal - Het Collectief N & P met beeld van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)

Na diverse programma's met Egon Kracht, daarvoor overigens ook nog met Kim Soepnel, en later met Marcel de Groot er bij, was het begin dit seizoen een prettige verrassing om Maarten samen met Paul de Munnik te zien. Met "Heimwee naar de Hemel" maakten zij een geweldig programma en misschien komt het zelfs ooit nog tot een vervolg hierop."Maar na alle samenwerkingen met de diverse collegae kiest Maarten van Roozendaal nu voor een solo tournee, alleen, één man, één vleugel en één stem die je beetgrijpt en niet meer los zal laten. Maarten zingt en vertelt "De gemene deler". Hij komt op in een strak glanzend kostuum, kijkt zijn publiek aan, zet zich achter de vleugel, haalt zoals bekend zijn hand door het haar en glimlacht. Vanaf dat moment is de zaal van hem.

 Hij heeft zijn toeschouwers in een greep waar zijn publiek niet eens uit wil ontsnappen. Ze hangen aan zijn lippen en adoreren hem. Zelden zag ik een artiest zo knap met zijn publiek omgaan, zelden gaf het publiek een artiest zo`n verering. Alleen Bram Vermeulen en in nog sterkere mate Ramses Shaffy konden dit. Maarten van Roozendaal overtreft ze beiden en met verve. Hij opent met een kort lied, binnen de minuut is hij klaar met "De allerlaatste" maar de toon staat. Met een cynische sneer naar DWDD, waar elke artiest niet meer dan die ene minuut krijgt, gaat hij nog even voort en het lijkt er in eerste instantie op dat we heel veel korte nieuwe chansons zullen gaan horen maar na "Intro", wordt vervolgd met de van Maarten gewende verhalende chansons met meer dan 1 minuut lengte. Tussendoor heeft Maarten ook al iets gemeld over de Nederlandse gemiddeldheid. Hoeveel keer per week we het doen, wat we gemiddeld eten en welk product, enzovoort. Zaken die eigenlijk alleen voor de commercie interessant zullen zijn, laten wij ons er niet aan op laten hangen lijkt Maarten te bedoelen. Ontsnap aan de middelmaat. Hij schud zijn publiek wakker houdt ze alert en zoals altijd met prachtige zeer vindingrijke teksten, cynisch, en soms juist weer net niet, waardoor een deel van het publiek op het verkeerde been wordt gezet. Als Maarten het heeft over hoe hij het getroffen heeft met zijn buren sluimert continue het cynisme maar aan het eind is Maarten zelf de meest meelijwekkende van al. En steeds weer is er die ijzersterke niet te verbreken interactie met zijn publiek. Als Maarten zich ook maar een kwart slag draait achter de vleugel en zich verhalend tot zijn toehoorders wendt, hangen zij aan zijn lippen. De verhalen zijn roerend, vol emotie en begripvol naar hetgeen er dagelijks om ons heen plaats vindt, toch geeft Maarten onverholen zijn kritiek, af en toe omhuld met een cynische ondertoon, dan weer recht voor de raap.

Als de kenmerkende handbeweging door het haar is gedaan worden de toetsen weer beroerd en volgt een volgend muzikaal beeldverhaal waarmee hij de zaal steeds weer weet te raken. Of hij nu zingt; "Jij bent zo mooi, zo allejezus prachtig, maar je gelooft me niet" of hij bezingt Geert Wilders in "Alles gaat over" de luisteraar begrijpt precies wat Maarten met zijn woorden wil zeggen. En dan zijn pianospel, soms bombastisch, ruig en naar het lijkt ongecontroleerd, dan weer subtiel en heel klein, gevoelig en emotionerend. Maarten entertaint, misschien het best vergelijkbaar met Jacques Brel in zijn sterkste periode, maar Maarten doet het op zijn Van Roozendaal's en dat is net iets intiemer. Daarom maakte hij "De gemene deler" speciaal voor de kleine zalen waar Maarten zijn publiek nagenoeg op schoot heeft zitten. Hij maakt daardoor veel meer los bij zijn publiek. Of het nu komt omdat hij nu alleen op het podium staat, het lijkt alsof zijn verhalen uitgebreider zijn. Zoals het prachtige verhaal over Maarten´s vriend Bart met het daaropvolgende lied "Bart heeft een fiets gekocht". In een paar minuten tijd krijg je een inkijk in Bart zijn leven, wat hij heeft gedaan, wat hem is overkomen en is aangedaan, wie wat heeft gedaan en wat deed en doet Bart er aan. Maar er is meer, het zegt niet alleen heel veel over Bart zijn leven, maar tussen de regels door hoor je ook Maarten zijn visie op het grote geheel en hoe hij er in zit, wat hem beweegt en hoe hij over de zaken denkt. Dat is misschien wel Van Roozendaal zijn allergrootste kracht, Maarten weet op meesterlijke wijze te duiden.

Na het overlijden van Bram Vermeulen viel er een gat, net als het enorme gat dat Ramses Shaffy achterliet, maar Maarten van Roozendaal maakt door zijn geweldig mooie materiaal en de enorme intensiteit waarmee hij zijn werk brengt, de bezieling die alleen hij zo kan overbrengen, het gemis van zijn twee overleden vakbroeders een stuk minder groot. Nee hij zal hen nimmer naar de kroon willen steken, daar is Maarten de man niet naar, maar dat hij momenteel op eenzame hoogte staat in Nederlands kleinkunstland staat voor mij als een paal boven water. "De Gemene deler", wat over veel meer gaat dan over onze gemiddeldheid, is nog te zien tot en met 26 mei aanstaande maar zal in seizoen 2012/2013 zeker een reprise krijgen. Zorg in ieder geval dat jij hier getuige van bent geweest. Later zul je realiseren dat "De Gemene Deler" van Maarten van Roozendaal een meer dan memorabele, mogelijk zelfs geschiedenis schrijvende, voorstelling is.

Zie voor de speellijst: www.maartenvanroozendaal.com




Reageer hieronder

Geen reacties





(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stomme vraag dient ervoor om spam te voorkomen

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.