Categorie: MUZIEK, WERELDMUZIEK

Maandag 08 Oktober 2012 at 3:07 pm

Extraverte en uitgebalanceerde fado van Ana Laíns

Tekst Rik van Boeckel met foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)

Van 4 tot en met 7 oktober trad de Portugese fadozangeres Ana Laíns op in diverse zalen. Ze begon haar tour in de Jurriaanse zaal van De Doelen, Rotterdam. Laíns bracht onder andere repertoire van haar album Sentidos (2006) en Quatro Caminhos (2011). Maar ook een sprankelende uitvoering van Amália's klassieker Barco Negro.

Ana begon het concert samen met pianist Paulo Loureiro die later ook klarinet en accordeon zou spelen. Loureiro speelt ook op het album Quatro Caminhos. Zoals in het door Mariza's gitarist Diogo Clemente geschreven Condiçao, een verhaal over een driehoeksrelatie; een mooie uitgebalanceerde fado. Je hoort de combinatie fado- piano niet zo vaak maar Ana en Paulo lieten horen hoe mooi het kan zijn.

 Ana vertelde het publiek dat ze ooit fado begon te zingen met begeleiding van piano en vervolgens dit tijdens concerten ging doen. Andere Portugese fadista's die dit net als Ana voortreffelijk doen zijn Mario Moita en Maria Ana Bobone.

Ana speelde tussen de nummers door met het publiek, met humor; maar soms was haar extraverte presentatie naar mijn smaak iets te overdreven. "Ik vind jullie zo leuk, gaan jullie met mee naar Portugal, " zei ze bijvoorbeeld. Maar dan nam ze gelukkig weer terug in vier fado's die ze op traditionele wijze zong. Voor haar is het alsof tekst en melodie de gehele geschiedenis en de identiteit van fado in zich dragen, alsof we de kleur van de ziel kunnen zien. En ze vertolkte ze prachtig! Zoals Cansaço, een fado over vermoeidheid. En Nao sou nascido do Fado (Ik ben niet uit de fado geboren), een fado die ze zelf schreef nadat ze in een fado-club in Lissabon werd gediscrimineerd omdat ze geen traditionele fadozangeres is.
Na de pauze bracht ze een aantal liederen uit de Portugese volksmuziek zoals Hortelã Mourisca (Wilde munt), een lied waarin via Keltische invloeden de nabijheid van Galicië hoorbaar was; en Cantiga ballada (Danslied), een lied uit de Portugese provincie Beira Baixa; daarin werd ze onder andere ritmisch begeleid op de aduf, een typisch Portugees percussie-instrument dat een vierkante vorm heeft en met 2 vellen is bespannen. Het mooiste kwam daarna in de door Diogo Clemente gecomponeerde fado's Quatro Caminhos (geschreven door Amelia Muge) en Afinal. Hier steeg Ana Laíns boven zichzelf uit. Ana vertelde het publiek dat ze ervan houdt fado te mixen met andere muzikale invloeden in haar leven. Ze ontving van het publiek een ovationeel applaus. En pinkte een traan weg, vervolgens zong ze als toegift een fado over tranen. Zo straalde ze saudade uit, het wezen van de fado. Of het echt van binnenuit kwam of gespeeld was, is bij Ana Laíns moeilijk te zeggen. Maar het werkte wel, het publiek werd muisstil en vroeg om nog een fado, nu over Lissabon en die kwam. Ze sloot af met een happy fado over deze stad waar fado nog steeds leeft!

Bezetting:
Paulo Loureiro- piano, klarinet, accordeon
Hugo Silva- Portugese gitaar
João Almeida- akoestische gitaar en percussie (aduf)
Vasco Sousa- akoestische basgitaar




Reageer hieronder

Geen reacties





(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stomme vraag dient ervoor om spam te voorkomen

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.