Categorie: THEATER, TONEEL

Donderdag 10 Oktober 2013 at 10:01 am

“Alles went behalve een vent” is meer dan zomaar een komedie.

Door Jacques Nachtegaal – Het Collectief N & P

Hij is ooit begonnen als luisterliedjeszanger, was onder andere terug te vinden op lp”s (die had je toen nog) als “Laat je zoon studeren”. Als Onderwijzer zong hij liefdesliedjes zoals “Spinnetje” en later ging hij meer op de kritische toer, via het satirisch cabaret van Lurelei, met o.a. Erik Herfst, Guus Vleugel, Jasperina de Jong en Rogier van Otterloo. Toen volgde een zeer succesvolle cabaretperiode met Frans Halsema en bracht hij enkele liedjes uit waardoor hij plots een wel heel bekende Nederlander werd.

 “T is weer voorbij die mooie zomer” is zijn allergrootste hit, die ook tegenwoordig nog met grote regelmaat door de ether schalt. Hij verwierf als acteur succes in films, TV series, was scenarioschrijver en acteur van en in 226 delen “Toen was geluk….”, inmiddels, als 73 jarige, is Gerard Cox, want daar heb ik het over, weer terug op de planken om samen met zijn ex-echtgenote, zangers, actrice en bovenal comédienne Joke Bruijs, die ook al zo’n geweldig gevulde rugzak successen met zich mee voert, de twee hoofdrollen te spelen in “Alles Went Behalve Een Vent” geïnspireerd op het boek van Yvonne Kroonenberg.

Een komedie, daar ging ik voor zitten in het Oude Luxortheater in Rotterdam op die warme oktobermiddag, bloedheet in de zaal en door al die lampen waarschijnlijk nog warmer op de planken. Al bij opkomst krijgt Joke Bruijs een open doekje ze zingt, haar jazzy stem klinkt zoals vanouds, geweldig. Het pakt direct bij het publiek dat voor een groot deel bestaat uit 'grijze´ Rotterdammers, waaronder Bram Peper, Lee Towers, Koos Postema, Andre van Duin en talloze coryfeeën. Een spontaan maar geen gemakkelijk publiek, maar zoals al heel snel blijkt is het script van Dick van den Heuvel zo lekker bekkend dat de zaal met grote regelmaat krom ligt van het lachen. Heerlijke oneliners en mooie dialogen. Soms vertederend dan weer vernietigend sarcastisch, een rol die Cox op het lijf geschreven lijkt.

Hij (Gerard Cox) is gepensioneerd, heeft zijn sanitair bedrijf met zelfs twee vestigingen in België goed kunnen verkopen en op de dag van zijn afscheid kreeg hij niet die gouden handdruk die hij zijn personeel altijd gaf, nee hem viel een lied ten deel. En dan ook nog op zo’n Amsterdamse melodie. Maar nu kan hij het vergeten, hij kan genieten van zijn rust. Heerlijk huis buiten en een mooi uitzicht, als de buurman niet zijn te brede Hummer voor de deur zet. Zij(Joke Bruijs) zijn iets jongere vrouw die nog zo vol leven zit en niet toe wil leven naar de dood die wacht. Zij wil nog spetteren in het leven, terwijl hij het allemaal wel goed vindt zo. Wars van alle nieuwigheden zoals de mobiele telefoon, waar je over moet vegen om op te nemen. Hij kan er maar niet aan wennen, zij wil meer, ze wil leven en niet indutten. Dan besluit ze dat ze gaat studeren aan de Erasmus Universiteit, Kunstgeschiedenis. Hij denkt er het zijne van, tot dat ze na een paar weken studie thuis komt met een medestudent die voor haar een kunstwerk draagt. “De rode Snee” zoals hij het schilderij noemt en sarcastisch bekritiseerd, terwijl vrouwlief en het 19 jarige studentje (Robbert Bijnen) het doek adoreren. Langzaam groeien de twee uit elkaar en als dan ook nog eens blijkt dat zij, o.a. met het 19 jarige studentje naar Rome gaat stort zijn wereld in. Hij wordt gek van wantrouwen als blijkt dat ze ook nog eens een kamer en wie weet het bed delen in Italië, terwijl die Italianen al niet te vertrouwen zijn met de vrouwen. Alle vooroordelen die hij heeft komen weer voorbij.

Nu blijkt dat de lach en de traan heel dicht bij elkaar kunnen liggen want de komedie krijgt plots een heel ander tintje het wordt serieus en er komt twijfel over het leven, de liefde en hoe nu verder. Het ouder worden, de vooroordelen, de uitgesproken meningen alles komt er bij als ze elkaar echt gaan spreken, hoewel zij spreekt en legt uit wat ze mist en hij, hij staat er wat blase bij en voelt zich in de steek gelaten, verraden maar hij is nog steeds helemaal gek op haar en zij, heeft ze zijn manier van leven geaccepteerd en vergeven. Na de enorme lachsalvo’s is het nu af en toe slikken.

Het is een genot om te zien hoe deze twee topacteurs hun emoties spelen. Gerard Cox ijzersterk in zijn stil spel en mimiek, maar ook als oude brombeer met hang naar nostalgie en vol vooroordelen, Joke Bruijs heerlijk fris en verrassend, af en toe lekker jazzy zingend. De tussenkomst van de jonge acteur Robbert Bijnen werkt als mooi bindmiddel tussen de twee routiniers. Een verrassend pakkende komedie die voor vele toeschouwers herkenningspunten met het eigen leven biedt en dat is niet eens zo verkeerd.




Reageer hieronder

Geen reacties





(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stomme vraag dient ervoor om spam te voorkomen

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.