Categorie: FESTIVAL, JAZZ, MUZIEK, WERELDMUZIEK

Dinsdag 13 September 2016 at 9:59 pm

Dutch Delta Sounds: Inspirerende showcases van wereldmuziek uit de polder

Dutch Delta Sounds photo Hans Speekenbrink Antimufa photo Hans Speekenbrink Dutch Delta Sounds photo Hans Speekenbrink

Tekst: Rik van Boeckel met foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)


Hoewel de wereldmuziekpodia langzaamaan verdwijnen, is wereldmuziek in Nederland nog altijd springlevend. Je zou ook kunnen spreken van avontuurlijke muziek. Inmiddels wonen er musici van diverse culturen in Nederland die met elkaar samenwerken en bands oprichten. Sonja Heimann en Stan Rijven, de drijvende krachten achter World Music Forum, organiseerden samen met Dutch Performing Arts op 7 en 8 september Dutch Delta Sounds in het Bimhuis en Paradiso Noord (Tolhuistuin). In feite de opvolger van Dutch Jazz & World Meeting en Dutch Blend Meeting. Het team van Cultuurpodium was donderdag 8 september getuige van inspirerende showcases van bands uit de Nederlandse wereldmuziekscene.

Zowel woensdag als donderdagmiddag was er de Mixed Media Lounge van het online magazine MixedWorldMusic (www.mixedworldmusic.com) en konden de conferenties bezocht worden. Ik woonde er 2 bij. De eerste werd geleid door René Römer van TransCity. De conferentie had als veelzeggende titel: 'Do only whites know what's good black music?'.  Uitgangspunt voor de discussie was het gegeven dat radiomakers en programmeurs over het algemeen blank zijn terwijl de bevolking van Nederland verkleurt. 42 procent van de bevolking van Den Haag, Amsterdam en Rotterdam heeft een andere etnische achtergrond, dus zou dit ook te zien moeten zijn bij de programmamakers en programmeurs. Het werd een interessante discussie waaraan ook buitenlandse festivalorganisatoren (oa uit India) deelnamen. Even een paar pakkende zinsneden: 'De mentale dekolonisatie van Nederland heeft nog niet plaatsgevonden', 'Blanke mensen moeten leren luisteren', 'De kloof tussen blank en multicultureel Nederland wordt steeds groter', 'Het wordt hoog tijd om een samenleving op te bouwen met erkenning van de enorme diversiteit van de Nederlandse bevolking, wetende wie zij zijn en waar ze vandaan komen'.
Een goed voorbeeld van de onwetendheid van het publiek is de Rotterdamse multiculturele hiphopcrew Broederliefde. Ze staan al weken op 1 in de charts maar op Noorderslag, een van de belangrijkste popfestivals, kende bijna niemand ze. Dat werd uiteraard terecht aangehaald tijdens de discussie. Deze was dus op zich interessant maar conclusies hoe de situatie verbeterd kan worden, werden nog niet getrokken.
Dan de keynote van Simon Frith: 'Music and movement'. Frith schreef als muziekjournalist voor de Sunday Times en de New York Village Voice.  Frith schetste een beeld van de muzikant als reiziger en muziek als symbool voor nationale identiteit. En hij sprak over de 'creolization' van muziek wat je in het Nederlands zou kunnen vertalen als 'creolisering'. Door de diversiteit aan culturen, de cross-overs die ontstaan doordat musici met een diverse achtergrond met elkaar bands formeren, wordt er een nieuwe muzikale identiteit gecreëerd.

Ronald Snijders photo Hans Speekenbrink Boi Akih photo Hans Speekenbrink Boi Akih photo Hans Speekenbrink

Dit was uiteraard goed te horen en te zien tijdens de showcases die deels gelijktijdig plaatsvonden in de Grote Zaal en de Tuinzaal. De Ronald Snijders Band beet met zijn aanstekelijke Suri jazz en Afro-Caribische funk de spits af. De bekende Surinaamse fluitist heeft onlangs het erg sterke album The Nelson & Djosa Sessions uitgebracht met oa Bassekou Kouyate die er op North Sea Jazz bij was. In Paradiso Noord trad Snijders op met andere musici met oa Robby Alberga op gitaar en Giovanni Essed en Cherish Snijders op de Surinaamse kawina en kaseko percussie. Dat zorgde voor een pittige groove waarop je niet stil kon blijven staan. Erg sterk was de Metro Funk uit Amsterdam Zuidoost.
In de Tuinzaal waren de akoestische optredens. Ongeveer tegelijkertijd met Ronald Snijders trad daar Boi Akih op met de Molukse zangeres Monica Akihary en gitarist Niels Brouwer. Akihary zong soms heel bezwerend in de Haruku taal van een eilanden van de Molukken. Dat Akihary ook goed jazz kan zingen, bewees ze in The Whistling Song. Daarin experimenteerde ze heel mooi met haar stem, bootste vogelgeluiden na terwijl Brouwer subtiel begeleidde op de gitaar. Zo ontstonden er bijzondere akoestische soundscapes.

Minyeshu photo Hans Speekenbrink Minyeshu photo Hans Speekenbrink Minyeshu photo Hans Speekenbrink

Daarna trad de al jaren in Nederland wonende Ethiopische zangeres Minyeshu op in de Grote Zaal . De ethio-grooves van Minyeshu brachten het publiek aan het dansen. Ze zong vol vuur nummers van haar album Black Ink zoals Zare (Vandaag) en Firhat. En wellicht ook van haar in oktober te verschijnen nieuwe album Yeselam Ayer.

Na Minyeshu traden in de Grote Zaal Koffie, de Rumbatá Beat Band en The Dubbeez op. Deze jonge reggaeband won de World Reggae Contest 2016 en de Dutch Delta Sounds Talent Award 2016.

Koffie photo Hans Speekenbrink Koffie photo Hans Speekenbrink Rumbatá Beat Band photo Hans Speekenbrink

Koffie spetterde met nieuwe songs van het nieuwe in februari 2017 te verschijnen album en met oud materiaal. Afrobeat gemixed met funk, jazz en electronica, machtige percussie van Steven Brezet en Vernon Chatlein, dit zorgde voor een zeer sterk optreden. Hetzelfde kan gezegd worden van Jaime Rodríguez'  Rumbatá Beat Band waarmee hij zich richt op groovy big band jazz met een pakkende Latin beat. Met Rodríguez achter de conga's voor op het podium,  naast hem toetsenist Marc Bischoff en daarachter de ijzersterke blazerssectie en drummer Cyril Directie zette de Rumbatá Beat Band een frisse Latin bigband sound neer.

Göksel Yilmaz Ensemble Photo Hans Speekenbrink Tiltan photo Hans Speekenbrink Voodrish photo Hans Speekenbrink

In de Tuinzaal was na Boi Akih het Göksel Yilmaz Ensemble te horen met een muzikale reis door het Midden Oosten. De van oorsprong Turkse Yilmaz (ud, gitaar, baglama, zang) nam met zijn musici het publiek mee op een reis langs Turkse, Koerdische maar ook Arabische volksmuziek. Dat is zijn nieuwste project. Percussionist Ulas Aksünger speelde sterk op darbuka en de daf, de framedrum uit het Midden Oosten.

Tiltan, onder leiding van gitarist/componist David Golek, bracht muziek uit het Midden Oosten, Oost Europa en Zuid Amerika samen in een road movie soundtrack die even subtiel als mysterieus was. Het multinationale Voodrish begon met een reggaegroove. Maar het zevenkoppige gezelschap dat gevestigd is in Rotterdam en bestaat uit musici van verschillende nationaliteiten bracht een mix van reggae, drum ’n bass, Balkan, jazz en klassiek muziek. Aanvankelijk leek het iets te veel van alles maar de variatie maakte veel goed. Bij de Argen-teenyboppers van Antimufa voerden tango en milonga de boventoon. Gardel’s Volver en La última curda (Aníbal Troilo, Cátulo Castillo) werden goed uitgevoerd maar ook de Argentijnse chacarera ontbrak niet. Deze stijl in 6/8 maat heeft een Afrikaanse oorsprong en is niet vaak in Nederland te horen. Het in Nederland gevestigde Antimufa heeft in Simone van der Weerden een goede Nederlandse speelster op de bandoneon. Een mooi voorbeeld van de nieuwe muzikale identiteit en ‘creolisering’ waar Simon Frith het over heeft want Nederlandse musici reizen ook naar de landen waar de instrumenten vandaan komen, naar Argentinië, Afrika, Latijns Amerika en Azië. En ze hebben ze meestal hier leren kennen via de buitenlandse musici die zich in Nederland gevestigd hebben.




Reageer hieronder

Geen reacties





(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stomme vraag dient ervoor om spam te voorkomen

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.