Categorie: FESTIVAL, JAZZ, MUZIEK

Zondag 09 Juli 2017 at 10:46 am

Old School Jazz maar ook de grenzen opgezocht

Stanko Rava photo Hans Speekenbrink Stanko Rava photo Hans Speekenbrink Stanko Rava photo Hans Speekenbrink

Door Jacques Nachtegaal - Het Collectief N&P  Fotografie Hans Speekenbrink (klik voor groter)


Op deze derde dag van Gent Jazz, de zaterdag hebben we gelukkig een iets lagere temperatuur, maar nog steeds heerlijk zomers en dus ideaal voor dit heerlijke festival in de tuinen op Bijloke.
Vandaag zijn we begonnen met het Tomasz Stanko/Enrico Rava Quintet, twee oude rotten in het vak, beiden trompettist de één gekleed als een verdwaalde Fransoos in Italie en de ander lijkt op het onechte broertje van David Crosby, maar niets daarvan als de heren hun toeters laten klinken. Echte Old school jazz en geruggesteund door een ijzersterk en zeer strak trio met op de bas Rueben Rogers, Gerald Clever achter de drums en pianist Giovanni Guidi spelen de twee oude rakkers op een heerlijk relaxte wijze maar wel met echt alles uit hun trompetten halend. Het is een lekkere opening op deze vroege middag. We begonnen vandaag al om 14.30 uur en het is, zo vroeg op de festivaldag, al aanzienlijk drukker dan de twee voorgaande dagen. Wat de heren brengen stemt het publiek, wat nog wat landerig is van de heerlijke temperatuur van deze dag, zeer tevreden. Talloze open doekjes worden de heren dan ook toebedeeld. Geweldig om op een Jazz festival te zijn waar de Jazz nog wel preveleert boven de pop zoals op andere festivals. Want na gisteren een echte Jazz dag ziet deze dag er ook heel jazzy uit.

BassDrumBone photo Hans Speekenbrink BassDrumBone photo Hans Speekenbrink BassDrumBone photo Hans Speekenbrink

Na de twee blazers en hun achtergrondmusici, is het de beurt aan de jubilarissen van vandaag; BassDrumBone, het trio Mark Hellas op de bas, Gerry Hemingway achter de drums en Ray Anderson op Trombone. Dit jaar spelen zij al veertig jaar samen en met uitzondering van slechts één keer met Joe Lovano en Jason Moran hebben ze nog nooit iemand toegelaten bij hun trio. En dat is al veertig jaar zo. Je zou denken dat gaat dan toch vervelen, maar, zo wisten ze mij te vertellen, "Als het klikt op muzikaal gebied, zit het altijd goed en bij ons klikt het". Dat laatste is zeker te horen want elke noot elke tempo wisseling wordt blind gevolgd door de andere leden van het trio. Het trio dat in verband met het veertig jarig jubileum, eind vorig jaar een dubbel album liet verschijnen met de twee voornoemde gasten die werkelijk een heel bijzonder positie bekleden en die zeker niet snel, die positie zullen kwijt raken. Tijdens het concert op Gent Jazz werden enkele nummers van dit album, maar ook meer gedateerd werk, gespeeld en zo als ik al schreef, je merkt de jarenlange samenwerking in de kleinste finesses, ze kijken elkaar soms meerder nummers lang niet aan, zo gaan ze op in hun muziek, maar weten precies wanneer ze het van elkaar moeten overnemen en of aanvullen, en het klinkt ongeloofelijk scherp en gefine-tuned. De jarenlange ervaring en samenwerking wordt hier op Gent duidelijk aangetoond. Subtiliteit tot in de allerkleinste details en het publiek geniet met volle teugen.

McCoy Tyner photo Hans Speekenbrink McCoy Tyner phoo Hans Speekenbrink McCoy Tyner phoo Hans Speekenbrink

Dan komt het moment waar we toch even bij stil willen staan want nu is het de beurt aan McCoy Tyner, die voor dit concert onder andere pianiste Geri Allen zou meenemen, maar daags voor het festival is zij overleden en dat geeft toch een wat bittere bijsmaak aan dit concert, een concert waarin met regelmaat bij Geri wordt stilgestaan, gast pianist Graig Taborn, misschien inmiddels nog wel getalenteerder dan Tyner zelf ooit geweest is, besteed in zijn openingspraatje aandacht aan het overlijden en herinnert zich een concert wat hij als vijftrienjarige van Geri zag waarbij zij solo een meesterlijk stuk verzorgde, vandaag is het Taborn die dit stuk voor zijn rekening neemt, als hommage aan deze geweldige pianiste, die vorig jaar nog op Jazz Middelheim te zien was. Als Taborn zijn voorbereidend werk in dit concert heeft gedaan, en hoe, want het was wederom genieten van deze zeer begaafde pianist, komt de maestro himself met enige hulp het podium van Gent Jazz op. Onder luid applaus neemt de inmiddels bijna tachtig jaar oude en niet meer zo goed ter been zijnde Tyner plaats achter de Steinway en dan mag ik het meemaken. Niets geen verkrampte of stramme vingers hij is nog steeds de oude zoals ik hem herinner van jaren geleden. Hoewel niet meer perfect ter been, zijn spel lijdt daar niet onder en nog steeds is Tyner een percussionistische pianist. Soms speelt hij werkelijk uiterst subtiel maar om dan plots te veranderen in een trommelende aanslag die niet alleen zeer stacato klinkt maar ook nog eens zijn handelsmerk genoemd mag worden. Natuurlijk het gaat vanzelfsprekend allemaal iets minder heftig dan vroeger maar dat "old soldiers never die" wordt door deze gigant maar weer eens bewezen tijdens Gent Jazz.

Wayne Shorter photo Hans Speekenbrink Wayne Shorter photo Hans Speekenbrink Wayne Shorter photo Hans Speekenbrink

Het slotstuk van vanavond biedt een bijzondere mogelijkheid in de grensverleggende mogelijkheden die de jazz altijd biedt. Het Wayne Shorter Quartet in samenwerking met het Casco Philharmmonic onder leiding van dirigent Clark Rundell. Het eerste half uur is voor Shorter en zijn musici. Musici die keihard aan het werk zijn terwijl Shorter zich er redelijk met een Jantje van Leiden afmaakt, hij is meer bezig met het goed zetten van zijn riet en het verdraaien van het mondstuk dan werkelijk te spelen, af en toe een riedeltje maar echt spelen wordt het niet. Een beetje een domper voor hen die hoge verwachtingen van Shorter hadden. Gelukkig is zijn band wel ijzersterk en vooral het samenspel tussen bassist John Patitucci en pianist Danillo Perez is een genot om te horen ook drummer Brian Blade is op volle toeren vandaag. Als na een klein half uur het orkest met ruim dertig musici heeft plaatsgenomen veranderd de sfeer van het concert volledig, nog steeds is Wayne Shorter niet echt actief en hangt hij wat op zijn stoel maar door de kracht van het orkest is hij nu, zelfs als hij er echt voor lijkt te gaan, amper te horen en spettert het orkest over hem heen. Door de orkestratie van de nummers is ook de identiteit van de stukken meer opgeschoven naar licht klassiek met spetterende ondertonen, waardoor de grenzen van de jazz vandaag weer iets zijn opgerekt. Ondanks de ietwat blasé houding en spel van Shorter is het in deze brede orkestratie toch een waar muzikaal spektakel geworden en met het luisterend publiek als grote winnaar. Voor wat betreft Shorter, die moet het maar wat rustiger aan gaan doen want op deze manier creeert hij een situatie dat het publiek een afkeer van hem gaat krijgen en gelet op zijn geschiedenis zou dat ook weer zonde zijn.

Morgen wordt er ook vroeg gestart en zal de crossover artieste Norah Jones, die recent het album "Day Breaks" op Blue Note uitbracht laten horen dat "Don't no why" slecht een klein deel van haar kwaliteit heeft getoond. Daarna gaan we tot volgende week donderdag even rustig aan doen om vanafg donderdag nog even drie dagen te knallen op Gent Jazz, waarna in deze heerlijke stad de Gentse Feesten weer zullen losbarsten. Er is dus voldoende te beleven in deze stad aan de Leie. U leest het binnenkort op Cultuurpodium.nl.




Reageer hieronder

Geen reacties





(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stomme vraag dient ervoor om spam te voorkomen

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.