Categorie: FESTIVAL, JAZZ, MUZIEK

Zaterdag 15 Juli 2017 at 1:03 pm

Er is iets helemaal mis met deze dag op Gent Jazz

Stadt foto Jacques Nachtegaal Stadt foto Jacques Nachtegaal Stadt foto Jacques Nachtegaal

Tekst en fotografie Jacques Nachtegaal - Het Collectief N & P


Het weer levert weinig biijdrage aan deze zesde dag van Gent Jazz, het is bewolkt en fris, koud voor de tijd van het jaar zelfs. Een groot aantal bezoekers heeft regenkleding bij zich, hult zich in truien en de medewerkers van het festival zie ik met pakjes met plastic poncho's lopen. Als het gebodene op het podium dan maar voldoende verwarming kan brengen. Er wordt deze dag geopend met Stadt een schaduwproject voor een aantal musici die ook in andere formaties actief zijn. Het is ook een beetje een thuiswedstrijd voor dit voornamelijk Gents collectief. In hun midden onder andere Simon Segers van De Beren Gieren en ook hij ziet dit project als een heerlijke extra uitlaatklep naast het reguliere werk. Ze zijn namelijk allen professioneel musicus. De muziek omschrijven ze zelf als Krautpop, maar ik houd het op een mooie remodeling van de symphonische rock uit de jaren zeventig. Door het hoge stembereik doet het mij denken aan de groep Yes, die de muzikaten zeker beinvloed moet hebben, evenals King Crimson en mogelijk Caravan, Pink Floyd en Brian Eno. Heel veel snerpend en mooi lange gitaarsoli, met een strakke saus van toetsen en synthesizers er overheen. Ja dit groepje Belgische musici met deze stijl kan mij wel bekoren, jammer dat zij slechts een klein uurtje spelen. Maar wel naar volle tevredenheid van het aanwezige publiek in de redelijk, voor dit tijdstip, volgelopen giga tent van het hoofdpdium.

Jenny Hval foto Jacques Nachtegaal Jenny Hval foto Jacques Nachtegaal Jenny Hval foto Jacques Nachtegaal

Met Jenny Hval stuiten we op een heel ander kaliber artiest. Samen met haar begeleidend toetsenist/bassist is deze Noorse dame zo weggezweefd uit de streken waar elfen en trollen de wereld beheersen. Ze maakt een verrassende indruk met haar stage performance waarbij zij zich af en toe transformeert, door pruiken en andere hulpmiddelen. Haar muziek is zweverig maar soms met een stevige beat en een krachtig stuwende bas er achter. Haar teksten handelen over alle daagse zaken die echter zelden worden gebruik in de muziek, zo gaat haar meest recente album "Blood Bitch" over menstruatie en eerder maakte zij teksten over de politieke gedachten en achtergronden van de transgender. Qua teksten niet echt alledaags in de muziek dus. Ondanks al haar goed bedoelde inspanningen om er met haar muzikale partner er iets van te maken, door diverse nevenmiddelen naast de muziek om het voor het publiek aantrekkelijk te maken,  lukt het haar niet mij het volledige concert te laten uitluisteren. Nee niet echt mijn piece of cake maar de horde volk voor het grote podium doet mij inzien dat er wel veel toeschouwers zijn die dit experiment tot het eind te willen volgen.

Peter Doherty foto Jacques Nachtegaal Peter Doherty foto Jacques Nachtegaal Peter Doherty foto Jacques Nachtegaal

Dan is het moment aangebroken dat Peter Doherty met zijn band on stage verschijnen. Doherty bekend als enfant terrible heeft volgens mij vlak voor het optreden nog iets tot zich genomen dat al naar gelang het concert zich vordert steeds meer grip op zijn gemoedstoestand en gedrag blijkt te hebben. Is hij aanvankelijk redelijk bezig, klinkt hetgeen hij zingt nog enigzins als zang en kan hij zijn gitaar nog normaal beet houden, dat veranderde dus eigenllijk al heel snel. Meer en meer richt deze jonge-meisjes held, voor het podium drommen de tienermeisjes samen om deze ogenschijnlijk zwaar verloederde junk, die vol wondjes over zijn gezicht en armen zit, toe te schreeuwen, zich tegen het publiek en zijn band. Hij gooit twee glazen bier over het publiek en zijn band ergert zich heel duidelijk steendood aan zijn irritant, arrogant en afwijkend gedrag. Doherty, schijnt het niet te deren, de fans voor in de tent genieten van dit publieke minachten en schreeuwen hem toe wat hem weer aanzet er een tandje bij te zetten. Hij begint nummers te spelen terwijl zijn band een andere song inzeten, op een kwaad moment is zijn geest zo vertroebeld dat hij met zijn rug naar het publiek gekeerd op zijn mobieltje, dat hij in een handtasje mee heeft genomen, gaat staan appen of iets dergelijks, volledig los van wat er om hem heen gebeurd. Het wordt zelfs zo erg dat een van zijn geluidstechnici of roadies zijn gitaar overneemt en met de band mee gaat spelen, domweg omdat Doherty er niet meer toe in staat is, waarna Doherty op het podium gaat liggen en wat woorden in de microfoon brabbelt wat voor zang door zou moeten gaan. Langzaam blijkt dat ook zijn medemusici redelijk strak staan van snuisterijen want de ogen van zijn medegitarist komen ook steeds meer uit de kassen en de onderkaak krijgt een verwrongen aanblik en de toetseniste moet zelfs haar eigen hand vasthouden om nog iets uit de moog synthesizer te kunnen krijgen. Muzikaal is het een absoluut teringzootje alleen de bassist en in iets mindere mate de drummer lijken nog enige helderhed te vertonen. En het verbaasde mij ook niet dat het mij ter oren kwam dat Doherty backstage een medewerker van het festival naar de strot had gegrepen omdat hij hem niet toestond wat Doherty verlangde.
Desgevraagd zei festival directeur Bertrand Flamang "Dit was een van de vier slechtste acts die ik ooit op een podium bracht". En met betrekking tot het handgemeen zei deze sympathieke festival baas; "Als ik het zou hebben zien gebeuren, dan had ik hem naar de strot gegrepen".
Nee, Peter Doherty, zal wel niet veel meer op podia verschijnen, want dit soort wangedrag en non performance spreekt zich snel voort, het zou overigens niet de eerste keer zijn dat de podia Doherty niet meer boeken om zijn gedrag. Toch jammer want in de basis maakte hij ooit verdomd aardige muziek maar deze huidige junk moet men beter mijden.

Trixie Whitly foto Jacques Nachtegaal Trixie Whitly foto Jacques Nachtegaal Trixie Whitly foto Jacques Nachtegaal

Na deze schandelijke vertoning was het aan De Gents-Amerikaanse Trixie Whitley, die na haar geboorte op 1 jarige leeftijd naar Amerika vertrok met haar ouders, om vandaar na 10 jaar en een mislukt huwelijk van haar ouders, met haar moeder terug te keren naar Gent, waar ze leerde drummen. Als 17 jarige vertrok ze alleen naar New York om daar naast haar werk als serveerster te leren piano spelen en langzamerhand begon ze eigen liedjes te schrijven en spelen. Toen haar vader in Amerika overleed kwam ze in 2005 voor drie jaar terug naar Gent. Wederom in de States nam ze daar in 2008 een ep op. In 2011 verscheen haar eerste album "Fourth Corner" Na haar album "Porta Bohemica" in 2015 is recentelijk haar derde album "Sway" verschenen. Op 14 juli 2017 stond ze dus voor de tweede maal op Gent Jazz, nadat haar eerste verschijnen op Bijloke grote indruk had achtergelaten.  Whitley laat zich slechts door een muzikant begeleiden maar dat is meer dan voldoende zo blijkt tijdens dit geweldige concert. Als ze uit de coulissen tevoorschijn komt geheel in het zwart met grote hoed op, staat er iemand. Iemand waarmee we de laatste set van vanavond terdege rekening moeten houden. Je zou kunnen spreken van; ze kwam, zag/speelde en overwon. Wat een power uit dit frele vrouwtje. Zich zelf begeleidend op gitaar en aan de vleugel met een sound vol van stevig geluid, door haar ijzersterke stemgeluid en haar prachtige materiaal, heeft ze van meet af aan het publiek in de greep. Terecht loopt de tent helemaal vol en buiten de tent staat het publiek te genieten van deze twee geweldige musici, die alles goed maken wat er die avond eerder helemaal fout ging. Doherty is al weer bijna een vergeten geschiedenis, maar Trixie Whitley zal met zeker weer lang in het geheugen blijven. Het zal mij niet verbazen als we binnen enkele jaren Whitley op Middelheim of weer hier op Gent Jazz terug gaan zien, het is dan ook meer dan de moeite waard.




Reageer hieronder

Geen reacties





(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stomme vraag dient ervoor om spam te voorkomen

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.