Categorie: JAZZ

Zaterdag 07 Juli 2018 at 2:54 pm

Dit was echt, een meer dan complete vrijdag lang, genieten op Gent Jazz

Jerome Klein foto Hans Speekenbrink Igor Gehenot foto Hans Speekenbrink  Alex Tassel foto Hans Speekenbrink

Door: Jacques Nachtegaal - Het Collectief N & P met foto's van Hans Speekenbrink

We kunnen met gerust hart stellen dat we nu echt op een Jazzfestival zijn hier op Bijloke bij Gent Jazz. Deze vijfde festivaldag opende met Igor Gehenot’s Delta, met naast Igor (piano), Jerome Regard (bas), Alex Tassel (trompet) en Jerome Klein (drums). Dit kwartet wordt geleid door Igor Gehenot die m.i. mogelijk niet geheel onterecht de Waalse Jeff Neve wordt genoemd.

Toch ben ik van mening dat Jeff Neve, die na dit kwartet zal optreden, muzikaal nog ver voor ligt op zijn Franstalige landgenoot. Niet dat Gehenot onverdienstelijk componeert maar het is bij lange na nog geen Neve. Er mist nog iets in de subtiliteit en zijn touche. Het moet wel vermeld dat het kwartet goed op elkaar is ingespeeld en ze elkaar muzikaal blind aanvoelen. Het viel mij op dat het merendeel van de gespeelde stukken begon met een solo van een der muzikanten. Niets mis mee maar wel opvallend. Deze intro’s zijn nimmer te lang of overdreven freaky of storend, maar eerder een sterke basis om vanuit te beginnen.

Jef Neve foto Hans Speekenbrink Spirit Control foto Hans Speekenbrink Teus Nobel foto Hans Speekenbrink
 
Ten gevolge de grote opkomst voor o.a. Paolo Conte en zijn orkest is de schrijvende pers weer verbannen naar de droevige zichtplaatsen onder de tribune van de VIP’s. Maar het geluid is overal, en dan in betere omstandigheden zelfs buiten de tent, zeer acceptabel. Dus na zittend in het zonnetje ga ik naar een goed zichtplaatsje als de opbouw van het optreden van Neve bijna klaar is. Jeff Neve heeft een keur aan musici mee genomen waarvan vooral Andy Dhont (synthesizers) en Marlon Dek achter de cello mij opvielen en natuurlijk Jeff’s speciale gast dit optreden de Nederlandse trompettist Teus Nobel. De cohesie tussen Jeff en Teus is bijna chemisch zo knap als die twee elkaar aanvoelen en met regelmaat staan de rillingen van verraste muzikale perfectie op mijn rug. Wat is dit concert verbijsterend mooi. Het hele collectief dat Jeff bijeen gebracht heeft, is subliem op hun respectievelijke instrument. Met enige angst vrees ik vanavond, een avond vol van de meest intieme en ingetogen muzikale momenten, het licht op het podium, net als gisteravond, weer in storing zou schieten. Gelukkig bleef deze avond daar van gevrijwaard. Ik zie nog de paniekerige bewegingen van Anthony Kerr, de vibrafonist van Chico Freeman, de avond er voor. 
 
Kandace foto hans Speekenbrink Kandace foto hans Speekenbrink Kandace foto hans Speekenbrink
 
Na een werkelijk zeer indrukwekkend concert waarin Jeff Neve nagenoeg alles van zijn meest recente album “Spirit Control” speelde, waarmee Jeff ook een grotendeels uitverkochte theatertournee mee vulde, was het tijd voor de prachtige en zoetgevooisde Kandace Springs. Gekleed in een sexy pakje en getooid met die enorm imposante haardos, laat ze mij wederom horen dat ze niet alleen achter de Steinway maar ook op elektrische piano kan spetteren. Zoals zij met haar twee begeleiders “The world is A Ghetto”, wat ik altijd het mooist vond van Eric Burdon & War, nu live vertolkt, ramt mij bijna uit mijn sloffen. Waanzinnig, wat zij slechts met z’n drieën van dit nummer weten te maken, echt meer dan geweldig. Maar ook Kandace haar uitvoering van de Roberta Flack klassieker “The first time ever I saw your face” is zo waanzinnig mooi emotioneel gebracht dat de inmiddels tjokvolle tent zwaar onder de indruk is van deze prachtige vrouw. Zoals ik al eerder meldde: dit wordt een mooie avond met diverse hoogtepunten. Eigenlijk kende deze avond geen zwakke schakels en de apotheose van de avond moest nog komen.
 
Paolo Conte foto Hans Speekenbrink Paolo Conte foto Hans Speekenbrink Paolo Conte foto Hans Speekenbrink

Na een groot changement met een achterdoek dat nog het meest doet denken aan een exclusieve nachtclub komt het grote gezelschap, keurig in het kostuum gestoken, begeleiders van Paolo Conte het hoofdpodium op en “du moment” dat Conte op het hoofdpodium verschijnt gaat de tent al uit zijn dak. Met die verweerde goedmoedige oude kop van Paolo heeft hij snel de hele tent in zijn greep. Hij is vanavond redelijk goed bij stem en het materiaal dat hij laat horen, natuurlijk ook de grote hits uit inmiddels jaren her, is pakkend en zeer mooi gearrangeerd en biedt ruimte aan alle musici om, om beurten, te schitteren. Alleen de dame achter de cello komt er iets te bekaaid vanaf vind ik.
 
Het wordt een werkelijk zeer enerverende en vooral warm emotionele show die de toeschouwers werkelijk doet wegsmelten voor deze inmiddels 81 jarige voormalig advocaat. Ooit begon hij met liedjes te schrijven voor derden maar het grote succes kwam toen hij zelf zijn materiaal ging vertolken. Vooral zijn zo herkenbare stemgeluid heeft veel aan zijn succes bijgedragen. Hoewel hij hier op Gent Jazz af en toe wat moeilijk is in zijn bewegingen, is hij voor zijn flink gevorderde leeftijd nog zeer vitaal. Dan die stem, dat ietwat brommerige, holle, keelachtige en wat gebroken geluid, zo prachtig passend bij zijn tekstmateriaal, met achter hem die meesterlijke musici, wat wil een muziekliefhebber nog meer. En dan sluiten met “Azzuro”, heerlijk en de hele tent deed mee met handgeklap en zang voor hen die de Italiaanse taal meester zijn.
 
Dit was mogelijk de meest gedroomde Gent Jazz avond van Gent Jazz 2018 voor festivaldirecteur Bertrand Flamang, want na afloop zag ik louter tevreden gezichten, dat de succesvolle overwinning van België op Brazilië in Rusland daar mogelijk ook aan heeft bijgedragen moge duidelijk zijn. Tijdens het concert van Kandace Springs zie ik het merendeel van de aanwezige mannen niet kijken naar de beeldschone pianiste/vocaliste, maar naar de, op het voetbal afgestemde, mobiele telefoons tussen de knieën. Er klinkt zelfs een euforisch applaus als de Rode Duivels op 2-0 komen. Kortom het was een meer dan hartverwarmende avond op Gent Jazz deze tweede vrijdag in het programma. Morgen o.a. Jason Moran and the Bandwagon en als dagsluiter Pharoah Sanders met als speciale gast Nicholas Payton op trompet. Ook weer zo’n festivaldag op Gent Jazz om naar uit te kijken. Tot morgen.   



Reageer hieronder

Geen reacties





(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stomme vraag dient ervoor om spam te voorkomen

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.