Categorie: FESTIVAL, JAZZ, WERELDMUZIEK

Donderdag 13 September 2018 at 6:07 pm

Alles kan in Gent, neem nou festival “Jazz in het Park” een feestje op zich.

Tekst & fotografie: Jacques Nachtegaal (klik voor vergroting)

De stad Gent is volgens mij, en met mij velen, de meest Culturele en aantrekkelijkste stad van heel België. Jongstleden weekend was er naast een Folkfestival, een Popfestival  ook het gratis toegankelijke “Jazz in het Park” en niet zo maar een Jazz in het Park, de jubileumversie in de 25e editie in deze bijzonder muzikale stad. Gent doet er heel veel aan om kunstenaars op het breedst der betekenis naar Gent te laten komen. Er wordt een goed klimaat geboden voor alle jonge kunstenaars en musici. Deze sfeervolle studentenstad heeft een heel eigen smoel in het toch al zo vriendelijk Vlaamse landschap. Ik was er voor Jazz in het Park. Op uitnodiging van de perschef van dit evenement trok ik naar het zuiden. Na mijn intrek te hebben genomen in het altijd vriendelijke Holiday Inn express vlak bij de uitvalswegen van deze stad en onder de rook van het prachtige stadion van KAA Gent en binnen enkele minuten van het centrum verwijderd hield ik vier nachten mijn residentie. Maar het ging allemaal om de 25e Jazz in het park een bijzondere jubileum editie. Een festival met sterren en met aanstormend talent. Groen en rijp lopen door elkaar en het leuke op dit festival is dat er mooie nieuwe contacten worden gesmeed, er nuttige en leerzame tips worden verstrekt door de doorgewinterde musici en dat de jonge garde speelt alsof het leven er van af hangt. Gents Jazz in het Park editie 25 was een geweldige belevenis.

De openingsdag had al direct een heerlijk programma voor ons in petto spetterende namen en zoals gewend in Gent direct al een goede aanloop van een laaiend enthousiast publiek. Over het gehele festival kwamen er maar liefst ruim 16000 toeschouwers naar het Zuidpark ook wel Het Koning Albert Park genoemd. En nagenoeg onder de beroemde Koning op de sokkel stond het podium opgesteld met daaromheen een flink aantal tenten zodat, mocht het toch gaan regenen het publiek en de optredende artiesten daar geen last van zouden hebben. Gelukkig viel er geen druppel en was het zelfs een heerlijk zomers feestje. In de middag rond de klok van 12.30 op de eerste twee dagen van dit vierdaagse festival werden er lunchconcerten gegeven. De eerste dag door de groep Donder en op dag twee was deze zware taak voor het kwartet van Rebekka Van Bockstal, de getalenteerde gitariste. Maar voor Rebekka was het, zo zei ze mij na afloop, geen zware kluif om het goed opgekomen lunchende publiek muzikaal te vermaken. Het RVB4Tet maakte er een heerlijke gig van. En dat terwijl de vaste bassist Kobe Boon verhinderd was en éénmalig vervangen werd door nieuwkomer Niels Vermeulen, die op geen enkele wijze uit de toon viel, het was zelfs interessant om te zien en horen hoe goed deze groep jonge honden, want zo mag ik ze best noemen, op elkaar ingespeeld was, zonder enige moeite werd er met regelmaat geïmproviseerd maar leading lady Van Bockstal hield alles perfect onder controle en bijeen, ondanks de remplaçant. Het werd in de middagzon een heerlijke showcase van het enkele maanden geleden verschenen debuutalbum. Overigens de avond tevoren was er ook al heel wat gebeurd. Optredens van het Gratitude trio, dat veel elektronica in haar Jazz weet te verwerken zonder dat het ook maar enig moment als storend kan worden ervaren. Vooral Jeroen van Herzeele op Sax, en de EWI (Electric Wind Instrument) tovert de mooiste klanken uit zijn gekoppelde Ewi. Effecten worden mooi verwerkt en drummer vocalist Louis Favre en bassist Alfred Vilayleck volgeden naadloos in het spel van de blazer.

Jeroen van Herzeele, Gatitude Trio Aka Moon Aka Moon

De toon van de openingsavond was gezet en het werd almaar beter, want na het succesvolle trio Aka Moon, wat ik eerder dit jaar op dag 4 van Jazz Middelheim ook al zag spelen in een nagenoeg identieke set verscheen het grote collectief van MikMääk op het podium. MikMääk maakt muziek die je niet in een hokje kan en of mag plaatsen. Noem ze een muzikaal avontuur in de Jazz. Het inmiddels twintig jarige collectief waarin Sousafoon, Tuba en de ritblazers sterk vertegenwoordigd waren en grotendeels het geluid bepaalden, had voor Gents Jazz in het Park ook nog een heerlijke verrassing in petto. Want in deel twee van het concert dat in eerste instantie bestond uit goed gestructureerde improvisaties, het kan, dat bleek, hadden ze een achttal gasten uit Benin meegenomen de formatie Kojo.

Kojo Kojo Kojo

Deze zangers, percussionisten en bovenal waanzinnig spannende dansers en danseressen maakten zo’n spetterend feestje van de openingsavond dat voor mij het festival eigenlijk al niet meer stuk kon. En de diverse gesprekken na afloop van dit spetterende optreden die ik backstage had met de musici uit Benin, maakte duidelijk dat ook zij genoten hadden maar dan van die heerlijke sfeer en ambiance die in het park heerste. Het publiek bleef nog lekker hangen met een hapje en een drankje die tegen zeer schappelijke prijs verkrijgbaar waren.

Op de tweede avond was er wederom, eigenlijk zoals elk der vier dagen een heerlijk affiche met nu de namen van Bram Weijters en Crazy Men, een band waarvan ik op Jazz Middelheim eerder dit jaar al zo genoten had omdat zij ons muzikaal meenemen naar het erfgoed van Jazzrock Fusion muzikant Koen de Bruyne uit de jaren 70. Voor mij een heerlijke muzikale periode waarin JazzRock hoogtij dagen genoot en in België was het dus Koen de Bruyne, broer van Chris, die met zijn cult album “Here comes the crazy man” toon zette. Bram Weijters doet i.s.m. enkele bevriende topmusici op verzoek van Rattaplan, een Antwerpse muziekclub, een hommage aan dit album van de helaas al op 31 jarige leeftijd overleden de Bruyne. De avond vervolgt met De Beren Gieren een trio onder leiding van de Nederlandse Belg Fulco Ottervanger. Geboren in Brussel uit Nederlandse ouders en al jaren woonachtig en actief in Gent waar hij onder andere als Stadscomponist actief is. Het concert van dit trio, wat jaren geleden op Gent Jazz een enorme indruk op mij maakte heeft in de voorbije jaren een enorme vooruitgang gemaakt en is nu echt het neusje van de Belgische Jazz te noemen. Na afloop van het concert vertelde Fulco mij dat het eigenlijk ooit allemaal in een Paardenstal was begonnen voor deze drie heren. De avond sluit met de band Black Flower, een jazzrock formatie die de tand des tijds perfect heeft doorstaan en op Jazz in het Park een gedroomde dagsluiting is. De formatie rond blazer Nathan Daens en kornettist Jon Birdsong heeft als extra troef toetsenist Wout Verhaest in de gelederen en dat mag als een godgeschenk omschreven worden.

De zaterdag, dag drie, opent om 18.00 uur met het trio Steiger, een trio dat bewijst dat Gent barst van het talent. Vorig jaar wonnen zij de Jong Jazz Talent award en dit jaar blijken ze sterk gegroeid in hun muzikale aanpak. Dan weer is het woest en schijnbaar chaotisch dan weer lyrisch en mooi doorgecomponeerd maar steeds blijkt dat deze drie muzikanten heel goed weten waar ze mee bezig zijn en het goed in de hand houden, hoewel improvisaties zeker niet geschuwd worden.

Taxiwars Taxiwars Taxiwars

De volgende formatie TaxiWars, de favorieten van Bertrand Flamang de artistiek directeur van Gent Jazz en Jazz Middelheim, heeft inmiddels ook mijn hart gestolen op muzikaal gebied. Jammer dat frontman Tom Barman, die ik eerder die middag voor de Vooruit bijna omver liep, on stage steeds meer een goedkope imitatie van Mick Jagger te worden. Muzikaal is hij geweldig maar zijn stage performance zo overdreven dat je er bijna een afkeer van zou krijgen en dat vind ik bijzonder jammer want dit kwartet heeft muzikaal heel wat te bieden zeker blazer Robin Verheyen, een meesterlijk knap saxofonist, ervaar ik momenteel als een der beste saxofonisten die er op onze aarde rondloopt. De avond wordt gesloten door misschien een der best bewaarde geheimen de gemaskerde mannen van Blow 3.0, een saxofoon duo met achter zich een drummer. Alle drie gehuld in zwarte kleding en met een wit masker dat 90 procent van het gezicht verbergt. Een leuke gimmick die ook wordt toegepast door bijvoorbeeld Daft Punk die als gehelmde robots optreden. Maar Blow 3.0 heeft verder geen enkele muzikale overeenkomst. Ondanks de kleine bezetting twee saxen en een drummer is het geluid verrassend en de muzikale duels die worden gestreden zijn meer dan verrassend en zo pakkend dat het publiek op het puntje van de stoel blijkt te zitten. Alweer een heerlijke dag op Jazz in het Park, hoewel m.i. TaxiWars een net iets geslaagder dagsluiter was geweest dan de overigens wel sterk spelende heren van Blow 3.0.

De slotdag van dit gratis festival in Gent begint met het trio Celano, Badenhorst en Baggiani. Joachim Badenhorst is een Antwerpse rietblazer die in de Amsterdamse jazzscene gitarist Guillermo Celano en drummer Marcos Baggiani ontdekte en hen vroeg met hem als trio verder te gaan. En zo geschiede dat deze in Amsterdam wonende Argentijnse musici met een Antwerpen’s blazer een bijzonder trio vormen. Dit internationale trio zoekt de grenzen van het speelveld van de Jazz. De combinatie van compositie met improvisatie. Vooral de vaak mooi klein gehouden gitaarpartijen van Celano in combinatie met Badenhorst zijn klarinet en sax bieden een muzikale klankkleur die je echt laat genieten van prachtig mooie arrangementen en onverwachte uitstapjes, waarin de subtiliteit je doet wegdromen van muzikaal genot.

Brazzmatazz Brazzmatazz Brazzmatazz

In de vrije ruimte van het park, met de panden van de Zuidpoort op de achtergrond, speelt het 15 koppige collectief Brazzmatazz. Met de bevlogen dirigent Sanne Werkers voor de troupe en allen gehuld in spectaculaire kledij creëren zij een spetterend muzikaal feest waarbij het publiek in een grote kring om hen heen staat met een enorme groep kinderen zittend vlak voor de muzikanten in het gras. Deze opstelling wordt door de musici dankbaar uitgebuit, door in de act ook de kinderen te betrekken. Steeds meer wordt duidelijk dat dit niet alleen maar lekkere muziek is, het is meer, veel meer, het is een heel bijzonder muzikale verkleedpartij met de meest verrassend apparatuur en instrumentjes die het geheel nog eens extra opleuken.

Dan staat op het podium Aleatoric klaar voor hun set op dit jubilerend jazzfeest in het Gentse. Gastprogrammeur Karel van Keymeulen die voor de samenstelling van dit festival Jeroen de Weder heeft geholpen met het programmeren van een viertal bands waaronder zijn tip voor vandaag Aleatoric, met in de gelederen de eerder in TaxiWars excellerende saxofonist Robin Verheyen, die eerder dit jaar ook al The artist in Residence was op Jazz Middelheim. Het is een heerlijk trio waarin Verheyen wederom sterk zijn stempel drukt en het trio naar ongekende hoogten lift. Zijn twee medemusici, Aki Rissanen (piano) en Markku Ounaskari (drums) zijn afkomstig uit de Finse Jazzscene en vormen met Verheyen een uitermate lekker muziekgezelschap. Verheijen toont zich, anders dan in bijvoorbeeld TaxiWars, in dit trio meer een componist en improvisator. In deze samenstelling verschenen eerder twee albums en nummer drie is in voorbereiding. Ik kijk er nu al reikhalzend naar uit.

Philippe Catherine Philippe Catherine Philippe Catherine1

De apotheose van dit festival komt met de allerlaatste slotartiest van deze jubileumeditie van Jazz in het Park. Niemand minder dan de al ruim 75 jarige meester-gitarist Philip Catherine en zijn kwartet verschijnen op het podium. Zonder één noot te hebben gespeeld gaat het publiek al uitzijn dak en terecht want Catherine is een der grootste Jazz gitaristen ter wereld. Catherine speelde met iedereen die ook maar iets betekende op muziekgebied van Jazz tot Pop en zelfs in de Nederlandse formatie Focus speelde hij een periode mee. Maar zijn samenwerking met o.a. Toots Thielemans Chet Baker, Charles Mingus, Benny Goodman, Dexter Gordon en Larry Coryell om er enkelen te noemen was steeds weer verademend. En op het slot van deze meer dan geweldig geprogrammeerde Gentse Jazz in het Park mag hij en zijn kwartet nu afsluiten. En hoe? Gezeten op een stoel die snel backstage is gepakt met zijn pedalen voor zich speelt deze grootmeester een gedenkwaardig concert, wat nog eens extra glans krijgt als hij Robin Verheyen vraagt om op het podium bij zijn band aan te sluiten. En het samenspel, soms lijken het knap geregisseerde duels, tussen de gitarist en de blazer leveren verrassend mooie muzikale momenten op. Het slotconcert zal vele nog lang in het geheugen blijven, trouwens heel dit festival zal niet licht vergeten worden want als een ieder net als ik zo genoten heeft van deze vier heerlijk Gentse dagen kijkt nu al reikhalzend uit naar de editie nummer 26 in 2019. Aan de stad Gent zal het niet liggen, ook programmeur Jeroen de Weder is al vol goede moed voor volgend jaar maar laten we vooraleerst nog even nadoezelen over dit heerlijke festival in mijn zo geliefd Gent. Ik raad u met klem aan ga er eens kijken en dat hoeft echt niet op een van die geweldige evenementen die de stad rijk is, ook op een wat stillere dag is Gent een stad om te genieten van sfeer, vriendelijkheid, heerlijk eten en geweldige terrasjes. Het zal u verbazen hoe snel ook u de liefde voor deze geweldige stad zult oppakken.




Reageer hieronder

Geen reacties





(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stomme vraag dient ervoor om spam te voorkomen

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.