Categorie: FESTIVAL, JAZZ, MUZIEK

Maandag 08 Juni 2009 at 5:08 pm

RUSTIG BEGIN TWEEDE EDITIE IJAZZ (dag 1)

Margriet Sjoerdsma op IJazz Dimitar Bodurov begeleide met zijn trio Margriet Sjoerdsma Benjamin Herman werd overstemd
Tekst: Rik van Boeckel, Foto's: Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)

De tweede editie van Ijazz op vrijdag 5 juni had een rustig begin. Margriet Sjoerdsma opende het festival voor weinig bezoekers maar haar optreden was er niet minder door. Het festivalterrein in het noordelijk havengebied van Amsterdam zou de perfecte locatie zijn voor een film over jazz. Met na Sjoerdsma mooie rollen voor het kwartet van Benjamin Herman en Ray Harris & The Fusion Experience dat tegelijkertijd op het naastgelegen podium speelde.

Carlo de Wijs daar raakt zelf Ben niet op uitgekeken foto Hans Speekenbrink Martijn Vink, ook strak in het pak foto Hans Speekenbrink Martijn van Itterson met ijsmuts.. in eerste instantie niet herkend foto Hns Speekenbrink

Met zijn quartet bestaande uit Carlo de Wijs op Hammond, Martijn Vink op drums en Martijn van Iterson (met ijsmuts) op gitaar speelde Benjamin Herman onder andere Sunny waarna weldra de zon doorbrak. De uit Glasgow afkomstige toetsenist Ray Harris was voorheen vooral als solist actief, maar bracht nu met de Fusion Experience een geheel eigen mix van jazz, soul, funk, bossa nova, sixties pop (The Doors) en glamrock. Ray schrijft al het materiaal zelf. Hij bracht dit jaar een album dat de naam draagt van de band.

De retro-fusion van de groep weerspiegelde zich ook in de outfit van de bandleden die blijkbaar van hun kapster een sixties-kapsel aangemeten hadden gekregen. ‘In een stad als Glasgow wordt de muziekscene gedomineerd door rock, pop en blues maar ik wil al mijn muzikale invloeden mixen,' vertelde Ray me na afloop. ‘Behalve door jazz, rock, soul en funk ben ik sterk beïnvloed door de muziek uit de jaren '60 en '70. Daarom heb ik voor deze bandnaam gekozen. Veel Britse artiesten in die jaren hadden dubbele namen, zoals Georgie Fame & The Blue Flames. Ik ben blij dat ik nu met musici met een diverse achtergrond kan spelen. Het biedt me de mogelijkheid om de diverse stijlen te mixen.'

Ray Harris foto Hans Speekenbrink Room Eleven's Janne Schra foto Hans Speekenbrink Deodato foto Hans Speekenbrink

DE HELLING: ROOM ELEVEN, DEODATO EN INCOGNITO
Van Ray Harris naar de vrolijke muziek van Room Eleven op het grootste podium De Helling. Daar was een belangrijk deel van het publiek heen gegaan, zeker gezien de reputatie van de band rond zangeres Janne Schra niet onterecht. De op zich leuke mix van jazz, pop, funk, blues en folk beklijfde echter niet op dat grote half lege terrein en dat gold helaas ook voor het concert van de Braziliaanse keyboardlegende Deodato die in de jaren '70 beroemd werd met een geweldige funky versie van Richard Strauss' Also Sprach Zarathustra. Ik weet nog hoe zijn jazzy Latin Braziliaanse percussieve muziek mij bekoorde in de jaren '70 en was dan ook niet verrast dat er veel ruimte was voor conga, drum en bassolo's. Het ritmische aspect is bij Deodato altijd zeer belangrijk geweest, hij begon in de jaren '70 dan ook als pianist en arrangeur in bossa nova scene van Rio de Janeiro. In de jaren '90 produceerde hij diverse albums van Björk. Dus van hem viel het nodige te verwachten. Maar het viel tegen. De sprankeling bleef uit! 

Incognito foto Hans Speekenbrink Sabrina Starke foto Hans Speekenbrink Boris foto Hans Speekenbrink 

Incognito kon wel overtuigen. De in 1980 opgerichte Britse band staat bekend om haar pittige soul jazz funk en is een echte live band die 't niet uitmaakt hoeveel publiek er staat. Met een jonge line-up kon de groep het publiek laat op de avond wel enigszins betoveren.

JONG HIP EN JAZZCATS
Tegelijkertijd speelden op de Young Talent Stage diverse leerlingengroepen van het Amsterdams Conservatorium. Op de andere podia zoals Duvel Droomschip waren Sabrina Starke en Boris & Band de publiekstrekkers. 

Michiel Borstlap bij BBG foto Hans Speekenbrink Han Bennink op zijn tenen foto Hans Speekenbrink Ernst Glerum koesterde de zon

Van een andere orde dan Bennink, Borstlap & Glerum en daarna Eric Vloeimans op de Load Out Stage. De eerste voor 't jonge hippe publiek, de andere voor de echte jazzcats. Ik ben dan toch meer een jazzcat en vind 't een genot Han Bennink te zien spelen op éen drum en Eric Vloeimans weer de mooiste klanken uit zijn trompet te horen toveren.
Sabrina Starke zag ik voor de 4e keer in één maand (persconferentie North Sea Jazz, Hague Jazz en Dunya) maar vond haar nu veel pittiger dan de vorige keren. Wellicht hoorde ik haar op 't juiste moment, ze zette net Electric Blue in. Het is nu eenmaal een gegeven op 'n festival, je kunt geen optreden helemaal zien en je komt soms halverwege binnen.

Eric Vloeimans foto Hans Speekenbrink Bahama Soul Club De verleidelijke Pat Appleton van de Bahama Soul Club foto Hans Speekenbrink

BAHAMA SOUL CLUB
Het meest gepakt werd ik door het optreden van de Bahama Soul Club uit Duitsland. De groep onder leiding van drummer/percussionist Oliver Belz is de opvolger van het Juju Orchestra en baseert haar nummers onder andere op soul- en popklassiekers. Zo kwam Steely Dan's Do It Again voorbij. De soms ingewikkelde nu-jazz collages van de negenkoppige groep kreeg door de percussie (conga's, djembé), de zang van de Duits-Afrikaanse zangeres Pat Appleton (ook bekend van de loungeband De-Phazz) en de blazers (trompet, saxofoon) een zwoele Latin & Brazil twist mee. Dit is muziek die het zeker ook goed zal doen op zomerse strandfeesten. Het in 2008 verschenen album ‘Rhythm Is What Makes Jazz Jazz' is uitgebracht op het eigen label van Oliver Belz: Buyú Records-en wordt ook in Nederland gedistribueerd. 

Een andere verrassing op de Jazz Dock was het Hi-Fly Orchestra dat met heavy jazzy ritmes en energieke melodielijnen het late Amsterdamse publiek aan het bewegen wist te krijgen.

(Over niet al te lange tijd zal ook een artikel over de Bahama Soul Club verschijnen, gebaseerd op een interview van Rik van Boeckel met Olivier Belz en Pat Appleton)

www.ijazz.nl




Reageer hieronder

Eén reactie

vkrugerio

wat een in en intriest festival was dit. Dat het slecht weer is is tot daaraan toe, maar slecht geluid en overlapping van geluid is zeer storend. Het festival beweert dat er 15000 bezoekers waren. Dan hebben ze de passagiers op passerende schepen en de reizigers van de klaprozenweg gemakshalve maar meegenomen. Net als ik stond iedereen die ik tegenkwam op de gastenlijst en dan nog waren er zeker niet meer dan 1000 mensen per dag. Een belangrijk leermomen voor de organisatie.

vkrugerio ( E-mail ) - 08-06-’09 22:06




(optioneel veld)
(optioneel veld)
Deze stomme vraag dient ervoor om spam te voorkomen

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.