Zondag 26 Februari 2006 at 06:10 am
Talent: ROOS[BEEF] in Vrije Geluiden
Bron VPRO, foto's Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
Roos Rebergen treed op met eigen werk en haar eigen band: Roos (beef) waarin ook drummer Tim van Oosten
Vrije Geluiden ontdekten haar tijdens BOEM PAUKENSLAG, de persconferentie van de boekenweek die in maart van start gaat. Ze zong You've got to hide your love away van de Beatles in een aangepaste Nederlandse versie van Bindervoet & Henkes. Ze was niet helemaal onbekend bleek..., ze had de Grote Prijs van Nederland gewonnen en nog meer prijzen. Ze werd o.a. eerste op het Singer-songwriterfestival in Nijmegen!
Zondagochtend 11:00 uur Nederland 3
ROOSBEEF
website
Donderdag 23 Februari 2006 at 1:47 pm
Hind in concert met nieuwe foto's
foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
Hind - website
RTL/Rabobank commercial
Line up
Hind Laroussi - zang
Haye Jelllema - drums
Arndt Beckmann - percussie
Pablo Penton - basgitaar
Pablo Minolli - gitaar
Erik Smans - piano; keyboards
Nana Appiah - dans
Scarlet van Rijn - dans
Fahd Larhzaoui - dans
Mouna Laroussi - dans en choreografie
Zondag 19 Februari 2006 at 3:43 pm
Izaline Calister in Beauforthuis met Krioyo
foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
Bezetting:
Izaline Calister - zang
Niata Augusta - zang
Reno Steba - bas website
Ed Verhoeff - gitaar website
José Lopretti - piano en melodica
Rendel Rosalia - percussie
Roël Calister - drums
Izaline Calister - website
Zondag 19 Februari 2006 at 2:07 pm
John Scofield & Metropole Orkest in Muziekgebouw aan 't IJ
Tekst en foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
Nadat we John Scofield op woensdag hadden gezien op een klein informeel podium, gingen we twee dagen erna ervaren hoe het is als de grote meester zich laat begeleiden door een professioneel pop- en jazzorkest: het Metropole Orkest. Dit unieke orkest beschikt niet alleen over een complete bigband maar ook nog over een symfonische strijkersectie, -waaronder bekende jazz-violist Herman van Haaren (foto)- en daarmee bestrijken ze - letterlijk - een zeer breed terrein in de muziek. Sinds enkele maanden staat Vince Mendoza voor dit orkest met de ambitie om het nog hoger op te stuwen in de vaart der volkeren. Vince Mendoza en John Scofield komen allebei uit Connecticut en ze kennen elkaar ook al van een eerder moment in beider muzikale carrière. Er werden tijdens het concert wat grapjes gemaakt over de tijd toen de jonge Mendoza nog aankomend verkoper was in een onderbroekenwinkel in zijn geboorteplaats en alleen nog maar vol bewondering kon opkijken naar Scofield.
John Scofield is - zoals we van de week al schreven - één van de grote namen uit de jazzmuziek. Hij speelde met Miles Davis, Gerry Mulligan, George Duke, Billy Cobham en wat recenter ook met Dennis Chambers. Hij heeft een heel eigen stijl van gitaarspelen waarin de invloeden van rock en funk duidelijk te horen zijn, net als zijn grote voorliefde voor de saxofoon.
Zaterdag 18 Februari 2006 at 12:41 pm
Klassieke Componisten in 'Vrije Geluiden' editie 25
Bron: Nieuwsbrief Vrije Geluiden. Foto's Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
Jong zijn en piepen dat je niet naar concerten kunt omdat je geen geld hebt?
Dan is er de
jongerenvereniging Entrée van het Concertgebouw! Voor de prijs van een Disco- Breezer, welgeteld 5 euro, zit je als lid van deze club al in de grote zaal van het Concertgebouw bij een fraaie Schubert symfonie. En dan kun je nu ook nog meedingen naar een plaats in het Groot Entrée Orkest. Actief musicerende jongeren tussen de 15 en 26 jaar kunnen zich inschrijven tot 24 februari.
Bestuurslid van Entree,
Diet Tilanus houdt bij ons een wervend praatje, vertelt over haar kansen voor een aanvullende studiebeurs en speelt als proef op de som een stuk van de Belgische vioolvirtuoos en componist Eugène Auguste Ysaye.
Pianist Marcel Worms en fluitiste Eleonore Pameijer vormen vanaf 2002 een duo en strijden voor muziek van onbekende componisten, waaronder Joodse componisten onder wie
Leo Smit en
Dick Kattenburg. Niet alleen omdat de verhalen zo hartverscheurend zijn, maar vooral omdat hun composities het verdienen meer gehoord te worden.
Ruim een halve eeuw had de muziek van de meeste joodse Nederlandse componisten uit het interbellum niet of nauwelijks geklonken. Hun werk werd door de nazi’s als ‘entartet’ beschouwd en uitvoeringen ervan werden verboden.Velen overleefden de oorlog niet of stierven kort erna. En nu is er dan een CD die de schatten van die periode laat horen. Zo is het werk van Dick Kattenburg (1919 - 1944) pas in 2004 openbaar geworden. Zijn muziek is nu te horen op de CD 'Treasures 1937-1944' die eind 2005 door Pameijer en Worms is uitgebracht. En ze zoeken verder; naar muziek van nu, over zes continenten. Zo maken we kennis met de muziek van
Gilberto Mendes, een Braziliaan en van
Ganesh Kumar uit India. Een openbaring!
Dirigent en altviolist Simon Murphy verliet Australie om neer te strijken in het beloofde barokland. Als zevenjarig jongetje kon hij wegdromen bij de foto's van barokvioliste Marie Leonhardt en prikte hij platenhoezen van Frans Br ¼ggen en Gustav Leonhardt aan de muur. Altviolist Murphy speelde aanvankelijk met veel plezier in diverse barokorkesten, maar na de zoveelste Beethoven symfonie raakte hij aan het wankelen. Hij wilde iets anders. Om met Cruijff te spreken; terug naar de basis.
Inmiddels staat Simon Murphy voor zijn eigen orkest en waakt hij onder andere over ons erfgoed. Go Dutch! De grotendeels vergeten componist Joseph Schmitt werd door Murphy afgestoft. In het Bimhuis spelen twee leden van de
New Dutch Academy samen met hun dirigent Simon Murphy, Australiër en altviolist, twee delen uit een compositie van
Francesco Zappa (barokcomponist en géén familie van de oprichter der Mothers of Invention)
Uitzending: zondag 19 februari om 11.00 uur op Nederland 3
Vrijdag 17 Februari 2006 at 10:49 am
Uniek 'Private' Concert John Scofield in Eemnes
Tekst en foto's Hans Speekenbrink
(klik voor vergroting)
Zo ben je van plan om de avond lekker thuis door te brengen en het volgende moment ben je onderweg naar een uniek optreden in een jazzcafé in Eemnes. Dat overkwam ons gisteren toen we plotseling de kans kregen om vanuit Brasserie & Bar 'Wakker' verslag te doen van een private optreden van niemand minder dan internationale top-gitarist John Scofield, met een begeleiding bestaande uit Hans van Oosterhout (d), Hans Mantèl (b) en Ferdinand Povel (s).
Doordat het een op het laatste moment ingelast concert was, en pas twee dagen bekend, speelde Scofield voor slechts zo'n honderd jazzliefhebbers, waaronder veel jazzmuzikanten.
Lees verder op Jazzpodium.com
Dinsdag 14 Februari 2006 at 11:45 am
Emergenza Festival 5 - The Batcave 013
Door Floris de Moel met foto's van Ellen van Geel (klik op foto's voor vergroting)
vlnr op deze strip: Twee maal Avian en Jynx.
Op vrijdag 10 februari bezochten we de laatste voorronde van deze maand van het Emergenza festival in The Batcave van het Tilburgse
013.
Emergenza is de grootste internationale concertorganisator voor ongetekende bands. Zij organiseren één festival voor Noord-Amerika en Europa waar beginnende bands zich voor kunnen inschrijven. Vandaag zijn er zeven bands die vier plaatsen te verdelen hebben voor de volgende ronde, de halve finale, in de kleine zaal van
013 van 5 tot en met 9 april dit jaar.
Eenheid
De eerste band van vanavond was Eenheid uit Den Bosch. Deze hiphop formatie, geformeerd rondom rapper “Chaos”, wist direct een goede sfeer te zetten en kreeg al snel het (meegebrachte) publiek mee. Frontman “Chaos” had, ondanks zijn jeugdige uitstraling, een goede podiumpresentatie, goed lopende teksten die lekker vlot gebracht werden. Zijn collega-rapper en de andere bandleden hadden duidelijk minder podium ervaring en kwamen wat onzeker over. Niettemin, een afwisselend optreden met lekkere nummers die erg dansbaar waren. Leuk om te zien en te horen was dat er naast de gangbare ingrediënten zoals gitaar, toetsen, een zangeres en de DJ, ook gebruik werd gemaakt van sax, viool en jambe.
Gravy
Na de hiphop was het makkelijk schakelen naar de gelikte, vette, funky sound van
Gravy. Deze vier heren uit Oosterhout en Dongen hadden duidelijk meer podium ervaring. De zelfgeschreven nummers zitten goed in elkaar en werden vol overtuiging en enthousiasme gebracht. De opvallende verschijning van zanger Sonny, met zijn afro kapsel, maakt het aangenaam om naar te kijken en zijn stem doet denken aan een mix van Stevie Wonder en Jamiroquai. De nummers worden afwisselend gezongen en gerapt, wat Sonny beide erg goed onder de knie heeft. Vette basloopjes, een funky gitaar en uitstekend drumwerk maken het plaatje compleet. De verrassing van de avond voor mij.
Avian
Avian uit Veldhoven heeft duidelijk opstartproblemen in The Batcave deze avond. De eerste nummers van deze Grungerock-formatie lopen rommelig en slecht getimed. Naarmate de avond vordert loopt het beter en komen de eigen nummers steeds beter uit de verf. Goede rifs, lekkere opbouw in de nummers, stevige melodieuze rock/metal met een melancholisch randje. Het optreden van deze, voormalige punkband (Nuclear Waste), is energiek en geeft duidelijk meer podiumervaring aan.
Jynx
De Roosendaalse formatie
Jynx wist met zijn drieën direct vanaf de start een muur van geluid neer te zetten. De melodieuze punkrock is strak, hard en staat als een huis. Bassist en zanger Bas heeft een aangename stem, de nummers lopen lekker, goede breaks en rifs; het geheel werkt aanstekelijk. Een spetterend optreden; je krijgt goede zin als je naar hen kijkt en luistert en het is onmogelijk om stil te blijven staan. Nederland gaat meer horen van dit trio. Echter bij de telling zie ik opvallend weinig handen in de lucht, in gesprek met Bas (zanger/bassist) hoor ik later dat er maar drie mensen meegekomen zijn uit Roosendaal, hetgeen de magere score kan verklaren.
vlnr twee maal Sideshift Harry en Uplifted
Sideshift Harry
Na de Punkrock van Jynx was het tijd voor de zomerse Ska, Reggae en Rock klanken van het eigenzinnige vijftal
Sideshift Harry. Een opvallende verschijning in the Batcave vanavond, een boomlange bassist, een prettig gestoorde trompettist, gitarist, toetsenist, een vrolijke saxofoniste, een goede frontman, gitarist, zanger en een beest achter het drumstel. De droge humor tussen en tijdens de nummers zijn verre van storend en dat het drumstel tot drie keer toe uit elkaar valt en wegschuift deelt mee in de speelvreugde van dit vijftal. Het geheel is energiek, vrolijk, dansbaar, één groot feestje. Een leuke mix van Ska/Reggae en punkrock, een geheel eigen geluid en stijl. De bandleden hebben zichtbaar lol en weten dit uit en over te stralen naar het publiek.
Thirteen
Deze Eindhovense Hardrock formatie
Thirteen wil in navolging van 'The Darkness' een jaren 70’ Glamrock-uitstraling neerzetten. Hun aankleding en optreden heeft alleen meer weg van The Village People en wordt het al snel een parodie van zichzelf. Ook muzikaal wordt het al snel een parodie met titels als 'Sex, Drugs en Rock&Roll', 'I’m in love with Satan' en 'Hard rock Heroes from Hell'. Muzikaal is het goede stevige maar standaard hardrock, niet altijd even strak en technisch goed uitgevoerd. Een magere prestatie van deze vijfmansformatie uit Eindhoven.
Uplifted
Het laatste optreden was voor
Uplifted, een vijfmansformatie uit Helmond. Met een heel eigen Metalgeluid sloten zij deze avond af. Duidelijk zijn de verschillende muzikale invloeden te horen, van Punkrock, Hardcore naar Metal en Rock. Het geheel is een frisse mix en heeft een aangenaam eigen geluid, goede opbouw in de nummers en is erg afwisselend. Jammer genoeg heeft ook Uplifted last van opstartproblemen, pas na een aantal nummers loopt het lekker en komt de muziek goed uit de verf. Een paar puntjes van kritiek zijn het gitaarspel dat mij niet overtuigde en de zang was vrij monotoon en daardoor snel saai. Desondanks: een energiek optreden, een lekkere afsluiter van deze Emergenza-avond in The Batcave.
Dan de uitslag. De bands die niet door zijn zijn op plaats zeven - helaas - Jynx (ik had hen zeker een plaats in de halve finale gegund), op de zesde plaats Uplifted en op vijf Avian. Dat betekent dat de andere bands door zijn naar de halve finale. Op vier de vrolijke klanken van Sideshift Harry, op drie de jonge hiphoppers uit Den Bosch: Eenheid. De tweede plaats is voor het funky viertal Gravy en een verrassende eerste plaats vanavond voor Thirteen. Meer foto's van Ellen van Geel kun je
hier vinden.
Volgende maand zijn er nog vier avonden gepland in The Batcave, voor de laatste voorrondes van dit festival.
Zondag 12 Februari 2006 at 10:29 pm
Oerol viert feest in Paradiso
Door Paradiso met foto's van Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
vlnr Het Mobiel Naaiatelier, grote zaal en BLISS
Het jaarlijkse Oerolfeest in Paradiso is de traditionele aftrap van het nieuwe Oerolseizoen. Net als op het festival zelf kun je je laten verrassen door de sfeer, de mensen en de voornamelijk muzikale acts.
vlnr Kraak & Smaak, Rose, Transformers
Het wordt weer een swingend feest met leuke theatrale verrassingen! Grote zaal: Kraak en Smaak (Essent Award winnaar en hit van de laatste Noorderslag), jaren tachtig disco in een hip jasje, met o.a. Mark Kneppers (DJ Knuppelhout van Wipneus en Pim), rapper U-gene (U-gene & OJ), Ro Krom (Gotcha/OLaBOLA) en zangeres Rose.
vlnr Terts Brinkhof & Joop Mulder en Neco Novelas
Blondie! Ellen "10" Damme" kruipt in de huid van de legendarische zangeres Debby Harry, begeleid door haar eigen band. DJ George. Kleine zaal: Neco Novella's. Drie broers, twee zusters, afkomstig uit Mozambique, met band. Traditionele muziek uit Mozambique, afgewisseld met Afrikaanse jazz en wereldklanken.
Ellen ten Damme als Blondie
Zaterdag 11 Februari 2006 at 9:00 pm
Emergenza Festival 4 - The Batcave 013
Door Floris de Moel met foto's van Ellen van Geel (klik op foto's voor vergroting)
vlnr op deze strip: Unpredictable, Rapaille en Beathovens.
Emergenza is de grootste internationale concertorganisator voor ongetekende bands. Donderdag 9 februari is de eerste van twee voorrondes in the Batcave van het Tilburgse
013 voor deze maand. Er hebben zich weer acht bands opgegeven voor vanavond, waarvan er weer vier, door middel van stemmen, doorgaan naar de volgende ronde.
The Unpredictable
De vier jonge honden uit Uden van
The Unpredictable mochten het spits afbijten. Ondanks de korte speeltijd van een half uur (inclusief opbouwen en afbreken) kozen zij toch voor een introbandje. Dit met het welbekende “the A-team” thema. Waarna deze jonge band direct vol gas gaf en hun melodieuze punk de zaal in blies. Het gebrek aan techniek werd ruimschoots goedgemaakt door hun inzet en geweldige podiumpresentatie. De vier heren namen bezit van het podium alsof ze er al jaren thuis horen. De eigen nummers zijn afwisselend, liggen aangenaam in het gehoor en hebben een hoog meezing gehalte. De meegebrachte fans (letterlijk een bus vol) zorgde voor een aangename sfeer en stonden vanaf de eerste seconde al te springen en te “pogoën”. Het tweede voordeel was dat ze zo direct al een bus vol stemmen haalden voor de volgende ronde.
Rapaille
De tweede band van deze avond,
Rapaille uit Oss, wist de sfeer moeiteloos voort te zetten met hun Punkrock. In tegenstelling tot The Unpredictable hadden deze vier heren wel een tweede gitaar, wat direct duidelijk te merken was. Een muur van geluid, ook nu weer prettige, melodieuze eigen nummers. De uitvoering was strak en goed getimed, de breaks lopen goed en de muziek verveelt geen moment. Ook nu weer ging het publiek, vooral voor bij het podium, lekker los. Helaas is de presentatie van deze band, ondanks de goede frontman, statisch en doet dit afbreuk aan de muzikale en technische kwaliteiten van de jonge bandleden.
The Beathovens
Na al het Punkgeweld, klassieke rechttoe rechtaan Rock&Roll bij de
Beathovens. De klanken van de mannen uit Oosterhout doet denken aan “de Shadows” meets “Status Quo”. De paar eigen nummers die gebracht werden waren rommelig en liepen niet echt lekker. Maar ook de covers waren slecht getimed, rommelig en zelfs hier en daar vals.
Awaiting Season
De klanken van the Beathovens waren al snel vergeten met de Emo-core van
Awaiting Seasons. Deze viermansformatie uit Tilburg brachten stevige, strakke eigen nummers. Afwisselend, goed qua opbouw en melodie, ook nu weer een muur van geluid. De zanger was de eerste nummers niet helemaal bij stem, maar dit werd later helemaal goed gemaakt. Het optreden is energiek, de bandleden springen en bewegen over het podium wat aanstekelijk werkt. Al snel weten ze het publiek mee te krijgen en springt en danst dit mee. Technisch zit het geheel goed in elkaar waarbij mij persoonlijk het drumwerk in positieve zin opviel. Voor mij één van de favorieten van vanavond.
vlnr op deze strip Sunrise, Static Noise, Awaiting Seasons
Sunrise
Ook
Sunrise uit Veldhoven weet al snel het publiek te boeien met hun Alt-rock. Direct valt hun zanger/frontman David op, duidelijk te zien dat hij naast zang ook acteer ervaring heeft. Hij weet het publiek te boeien en te interesseren voor hun muziek, erg bewegelijk en een beetje arrogant, maar weet duidelijk zijn teksten over te brengen. Ook bassist Willum heeft een energieke podium presentatie. De nummers zijn stevig, melodieus, goed doordacht en worden technisch goed gebracht. Zeker een kanshebber voor de volgende ronde wat mij betreft.
Static Noise
Deze Tilburgse band
Static Noise was mijn tweede favoriet van vanavond. Zij brengen Metal met een heel eigen geluid, moeilijk te omschrijven maar progressieve en alternatieve Metal dekt de lading wel. De nummers zijn dan weer hard, snel en erg melodieus, dan weer traag en zwaar. Een goede afwisseling in de nummers op zich maar ook in de set. Jammer genoeg lopen de eerste twee nummers niet helemaal lekker, maar ook nu weer wordt dit later ruimschoots goed gemaakt. De frontman/zanger heeft een goede uitstraling en het totaal is een energiek, bruisend optreden wat een onuitwisbare indruk achterlaat.
Superzult
Het één-na-laatste optreden van vanavond is voor het Valkenswaardse trio
Superzult. Ze spelen stevige Bluesrock, maar helaas niet overtuigend. De bassist verveelt zich op het podium en straalt dit ook helemaal uit. Ook de gitarist houdt zich zichtbaar in en komt eigenlijk pas in het laatste nummer, tijdens een geweldige solo, helemaal uit de verf. Het blijft vrij standaard rockmuziek, waar de drie heren weinig meerwaarde aan toe te voegen hebben.
Eadwulf
Deze Helmondse vijfmansformatie
Eadwulf speelt keiharde Death-metal, zonder concessies. Een muur van gitaargeweld wordt over het publiek uitgestort. Technisch redelijk tot goed,
de breaks zijn strak en lekkere vette rifs. Hellaas hebben de nummers weinig afwisseling en is de zang/grunt erg zwaar, monotoon, maar vooral ook onverstaanbaar. Het geheel doet erg statisch aan op het podium. Goede death-metal, maar zeker niet bijzonder.
Na het tellen van de stemmen van Eadwulf was het tijd voor de uitslag van vanavond. Plaats acht is voor het laatste optreden, Eadwulf, op zeven gevolgd door The Beathovens en op zes is geëindigd, Rapaille uit Oss. Ex aquo op vijf, dus door naar de volgende ronde, Awaiting Seasons en Sunrise. Op drie Static Noise, op twee, de jonge honden, The Unpredictable en een verassende eerste plaats voor Superzult. Deze laatste vijf bands gaan door naar de halve finales van 5 tot en met 9 april in de kleine zaal van 013.
Meer foto's van Ellen van Geel kun je
hier vinden.
Wordt vervolgd...........
Zaterdag 11 Februari 2006 at 1:38 pm
Prijswinnaar Benjamin Herman maakt reputatie driedubbel waar
Tekst en foto's Hans Speekenbrink
In een zwaar uitverkocht Bimhuis vond een (durf ik te zeggen) legendarisch concert plaats. Pure Magie waarbij alles op zijn plaats viel. Dat was niet alleen aan Boy Edgar prijswinnaar Benjamin te danken. Zijn letterlijke en figuurlijke speel-maatjes Goudsmit en Bennink heb ik nog nooit zo goed gefocussed 'bij de les' gezien. Niet dat ze anders niet uitstekend zouden spelen, maar de ultieme spielerei op zijpaadjes bleef ditmaal vrijwel achterwege. Ernst Glerum was zoals onlangs nog bij Borstlap Bennink Glerum, (link BBG) de onverstoorbare verbindende factor. Han Bennink had zijn drumstel thuis gelaten en deed het die avond alleen met zijn snaredrum, een verzameling stokken kwastjes en een klankschaal-achtig voorwerp als vervanging van de bekkens. Zijn gebruikelijke geniale gekte zoals onlangs bij Michiel Borstlap (link), bleef die avond tot een minimum beperkt, maar o wat een zeggingskracht weet hij uit die beperkte middelen te halen.
Anton Goudsmit -die ik alleen al de afgelopen maanden bij tal van groepen zag, zoals o.a. Eric Vloemans Fugimundi/Summersault. 'Young Vip' Miguel Boelens en in een duo met Oene van Geel- improviseerde er lustig op los. Knap zijn de unisono momenten met Ben Herman, waarbij beiden in dezelfde toonsoort dezelfde melodie of thema spelen. Je zou zeggen dat daar eindeloze oefening aan vooraf moet zijn gegaan. Anton doet dat even uit de losse pols zoals ik hem dat ook bij Miguel Boelens zag doen.
Hoewel er ook onderling veel gelachen werd om elkaars grapjes, was de begeleiding die avond geheel ten dienste van het groepsgeluid en uiteraard van prijswinnaar Herman die ook al met zijn cd 'The Itch' hoge ogen gooide. De de cd eindigde niet voor niets hoog in de lijstjes van de 'beste Jazz 2005' (link) Behalve het titelnummer 'The Itch' werd ook Benjamin Herman's compositie 'MM te A' (betekent: Micha Mengelberg te Amsterdam) gespeeld. Het thema van dit nummer bleef de hele avond regelmatig opduiken. Indrukwekkend was ook de Ernst Glerum compositie 'De linkerschoen, de rechterschoen'. Een ballad, die geschreven zou kunnen zijn voor Ben en waarin hij de uiterste grenzen van zijn sax verkende. Verder nog 'Red Nose District'. De muziek van die avond riep bij mij beelden op van een wandeling langs grillige steile rotspaadjes met daarbij voortdurend adembenemende vergezichten en panorama's: Avontuurlijk en toch wonderschoon!
De geladenheid bij het publiek in de zaal was maximaal. Die hoge energie was gewoon voelbaar. Een toefgift kon uiteraard niet uitblijven, maar helaas moest ik die missen, met dank aan de Nederlandse Spoorwegen die het al relatief vroeg in de avond onmogelijk maken om nog thuis te kunnen komen.
Benjamin Herman website
Ernst Glerum website website
Han Bennink website website
Anton Goudsmit website website
Zaterdag 11 Februari 2006 at 10:30 am
Manolo Franco met Flamenco in Vrije Geluiden
Bron: Vrije Geluiden met foto's van Hans Speekenbrink (klik foto's voor vergroting)
Flamenco gitarist Manolo Franco Barón (foto rechts in het midden) werd geboren op 14 Juli 1960 in Sevilla en aldaar vermoed men dat hij met een gitaar in zijn armen geklemd op de wereld kwam.
Hij werd ster in eigen land, toen hij in 1984 de trofee der trofeeën won: de Giraldillo del Toque. Een wedstrijd die gaat tussen de echte maestro's van de Cante Jondo. De prijs werd hem unaniem toegekend door een jury die bestond uit niets dan grote namen onder wie Manolo Sanl ¹car, et Paco de Lucia. Zij hielden bij de beoordeling rekening met de drie facetten van het gitaarspel : de begeleiding van zang, dans en het soleren. Manolo overtrof iedereen in alle drie de categorieën. En Paco de Lucia zei over hem: " Manolo Franco is één en al inspiratie, heeft een sprankelend gitaarspel en zit vol nieuwe ideeën. Met alles wat hij brengt, brengt hij het bewijs van een volslagen technische perfectie. Hij toont een bezetenheid voor Flamencomuziek en voor al wat de Flamenco eigen is. Deze magistrale beheersing ontsnapt hem nooit en te nimmer." Manolo Franco verdiende jarenlang zijn sporen als begeleider van vele zangers en steeg naar de top met Antonio Mairena en Calixto Sanchez. Nu treedt hij zelf meer op de voorgrond.
Hij speelt de komende maanden in ons land.
Uitzending: Zondagochtend 11:00 uur Nederland 3
Vrije Geluiden.
Flamenco Concerten:
Speel lijst
Vrijdag 10 Februari 2006 at 12:03 am
Mich en Scène windt Beauforthuis om haar vinger
foto's van Hans Speekenbrink (klik foto's voor vergroting)
Mich en Scène - website
Bezetting
Micheline van Hautem - zang
Frederik Caelen - piano en accordeon
Franks de Kleer - gitaar
Herman de Rycke - contrabas
Donderdag 09 Februari 2006 at 1:36 pm
Francien en Jesse met 'Muzyka' bij Vrije Geluiden
Tekst en foto's Hans Speekenbrink (klik foto's voor vergroting)
Francien van Tuinen en trouwe begeleider Jesse van Ruller toeren al een tijdje door Nederland met het programma van de gelijknamige cd 'Muzyka'. Ik was tijdens het Uitmarkt jazzprogramma vorig jaar getuige van één van de eerste Muzyka optredens.
Gisteren waren ze in het Bimhuis voor de TV-opnamen van VPRO's Vrije Geluiden.
Muzyka is - voor wie dat nog niet weet - vocale jazzmuziek, gebaseerd op klassieke stukken van onder anderen Skriabin, Debussy en Satie, bewerkt tot jazz, folk, flamenco, fado en tango. Niet uitsluitend jazz dus. Jesse heeft de klassieke stukken bewerkt en van nieuwe eigen arrangementen voorzien en Richard Galliano speelt mee op de cd! De cd is opgedragen aan Francien's vader Tjeerd van Tuinen. Ook initiatiefnemer van Jazzimpuls Bob Hagen heeft zijn bijdrage geleverd aan het idee en concept achter de cd. In het interview met Hans Flupsen (aanstaande zondag) zullen Francien en Jesse daar meer toelichting op geven.
Francien's karakteristieke melancholische stemgeluid geeft de muziekstukken, die gaan over gemis en verlangen, een bijzondere meerwaarde. De composities 'Falling' en 'We Lose' waren gekozen om op te nemen. Percussionist Bart Fermie kon er niet bij zijn en werd vervangen door trouwe invaller Joshua Samson, die er tijdens het Uitmarktoptreden ook bij was.
Na afloop had ik nog even gelegenheid om met Francien te praten en vroeg haar hoe het negatieve verslag van Brabants Dagblad journalist Rinus van der Heijden, dat door enkele jazzsites klakkeloos is overgenomen, op haar over was gekomen. Zij was er zelf nog niet van op de hoogte maar Jesse wel. Ze gaf te kennen niet verbaasd te zijn omdat van der Heijden, naar haar, zeggen nog nooit iets positiefs over haar geschreven heeft:
"Ik weet niet wat die man tegen mij heeft maar het is altijd uiterst negatief wat hij over mij schrijft. Het was juist een leuk optreden in Paradox, we hadden veel plezier en het ging erg goed."
Als het even goed ging als tijdens de opnames van Vrije Geluiden, die in één take op de band stonden, dan kan het ook heel goed zijn dat Van der Heijden zijn avond niet had. Oordeel zelf op zondag 12 februari op Nederland 3 om 11:00 uur 's morgens.
Vrije Geluiden:
website (tip: abonneer je op de nieuwsbrief)
Francien van Tuinen:
website
Bezetting:
Francien van Tuinen - zang
Jesse van Ruller- gitaar
Maarten van der Grinten - gitaar
Jeroen Vierdag - bas
Sebastiaan Kaptein - drums
Joshua Samson - percussie
Maandag 06 Februari 2006 at 8:20 pm
Mariza de fadista en diva zonder weerga in The Choice - 013
Door Floris de Moel met foto's van Ellen van Geel
In de bijna uitverkochte grote zaal van
013 Tilburg speelde op zondag 5 februari, de Portugese Mariza met haar begeleidingsband. Aangekondigd als “de nieuwe koningin, de fadista onder de fadista’s en diva zonder weerga”, beloofde dit een spannende avond te worden.
Het concert startte met een kort instrumentaal stuk van de drie gitaristen: António Neto klassiek gitaar, Vasco Sousa bas gitaar en Luis Guerreiro Portugese gitaar, waarna Mariza het podium opliep en met een ingetogen rustig nummer direct de superlatieven in de aankondiging waarmaakte. Ze zingt makkelijk en gaat helemaal op in de muziek, al zingend vertelt ze het verhaal met haar muziek. Tijdens de nummers weet ze haar stem optimaal af te wisselen, dan weer ingetogen en rustig, dan weer hard en loepzuiver. Ook schroomt ze niet om stiltes te laten vallen in de nummers, je kunt met momenten een speld horen vallen in de zaal.
Het zijn niet alleen de ‘zware’ fadonummers die gespeeld worden, ook luchtige, vrolijke up-tempo nummers passeren de revue, waarbij Mariza al dansend over het podium beweegt.
Tussen de nummers door praat ze letterlijk met het publiek, ze vertelt haar verhaal over wat de nummers voor haar betekenen. Zo vertelt ze dat ze voor haar laatste cd ‘Transparante’ naar Brazilië is afgereisd. Daar heeft ze met muzikant en producer Jaques Morelenbaum samengewerkt aan dit derde album. Hiermee weet ze een brug te slaan tussen de verschillende culturen in haar leven (Afrika, Brazilië en Portugal) en weet ze steeds meer haar eigen sound te vinden. Na dit gezegd te hebben zingt ze “Meu fado meu”(= mijn eigen fado).
Afwisselend worden de nummers begeleid door de verschillende muzikanten, voornamelijk door de drie gitaristen maar daarbij ook ondersteunt door Jo ¢o Pedro Ruela percussie, Paulo Moreira cello, Antonio Barbosa violin en Ricardo Mateus op viola. De muzikanten krijgen ook tijd voor een instrumentaal nummer, een guitarreria. Tijdens dit nummer is er ruimte voor verschillende solo’s waarbij vooral de bassolo er wat mij betreft uit sprong.
Mariza verteld dat ze bij wijze van hobby literatuur en cultuur onderzoekt, een belangrijke dichter hierbij is voor haar Jorge Fernando. Verschillende nummers van haar komen van zijn hand. Maar ook zingt ze de liedjes van Amalia Rodrigues, waarmee ze nogal eens wordt vergeleken. De laatste vier jaar is vooral geïnspireerd door Carlos Do Carmo, haar leraar maar vooral ook vriend.
Naast de fado onderzoekt Mariza ook de volkscultuur van Portugal, ze probeert ook deze invloeden in haar muziek te verwerken. Bij wijze van voorbeeld speelt ze een oud folknummer uit het zuiden van Portugal getiteld ‘rok’ waarbij ze al zingend haar rok laat dansen over het podium.
Mariza, geboren in Mozambique, haar vader Portugees en haar moeder Afrikaans, groeit op in Lissabon. Hier hebben haar ouders een Taverne in de wijk ‘Mouraria’, de bakermat van de fado. Hier hoor je op iedere straathoek fado, dus ook in de taverne van haar ouders. Haar vader leerde haar al fado toen ze vijf jaar oud was. Hij gebruikte hierbij prenten en tekeningen om haar de tekst te laten onthouden. Maar naast fado luisterde ze ook naar jazz, blues, gospel en Braziliaanse liederen. Om ook haar Afrikaanse invloeden te benadrukken zingt ze een liedje over haar oma in Mozambique, een fado maar met duidelijke Afrikaanse invloeden.
Als laatste nummer heeft Mariza gekozen voor haar favoriete fado ‘Primavera’ een geweldige vertolking met een overweldigend slot wat iedereen in de zaal kippenvel bezorgde. Een staande ovatie volgde.
Een toegift kon niet uitblijven, Mariza begint met een verhaaltje van die middag. Ze was in Tilburg aangekomen en werd rondgeleid door 013. Hierbij kwamen ze in één van de andere zalen uit waar op dat moment de ‘Metal Matinee’ gehouden werd. Ze vroeg zich af waar ze terecht was gekomen en wat voor publiek ze voor zich zou krijgen die avond.
Voor de toegift vraagt ze het publiek zich te verplaatsen naar een taverne in Lissabon. Geheel onversterkt, zonder microfoons, brengt ze met de drie gitaristen de toegift ten gehore. Fenomenaal hoe ze onversterkt de hele zaal weet te vullen met haar stemgeluid en ook de zachte passages over kan laten komen. Weer kippenvel en een staande ovatie.
Als laatste nummer heeft ze gekozen voor het bekende engelse nummer ‘Summertime’. Ze weet het op geheel eigen wijze te vertolken: slow, jazzy maar toch met haar eigen fado invloeden. Een mooi slot voor deze geweldige avond.
Mariza -
website
Bezetting
Mariza “ vocal
Luis Guerreiro “ portuguese gitar
António Neto “ classic gitar
Vasco Sousa “ bas
Paulo Moreira “ cello
Antonio Barbosa “ violin
Ricardo Mateus “ viola
Jo ¢o Pedro Ruela - percussion
CD en DVD
Zondag 05 Februari 2006 at 9:52 pm
Good old jazz - Soesja Citroen in Bimhuis
Foto's Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
'
Bezetting
Soesja Citroen - zang
Berend van den Berg - piano
Ruud Ouwehand - bas
Linkje voor de CD
Don't Cry Baby
Soesja Citroen
Zaterdag 04 Februari 2006 at 10:09 am
Gé Reinders met 'blaosmuziek' bij Vrije Geluiden
Tekst en foto's Hans Speekenbrink (klik voor vergroting)
Gé Reinders wil geen troubadour genoemd worden dat vind hij een rotwoord. Dat is in zijn beeld iemand die de café's afschuimt en muziek speelt, in ruil voor een warme prak en wat drank. Helemaal ongelijk heeft hij misschien niet, maar toch heeft zijn stijl associaties met de positieve kant van het troubadourschap. Limburgse zanger Gé Reinders schuimt het land af op zoek naar de locale 'blaoskapel'. Tijdens zijn theatertoernee zal hij begeleid worden door dertig verschillende blaaskapellen en harmonieorkesten. De zaal van het Bimhuis is voor deze gelegenheid 'verbouwd' om de 100 man/vrouw sterke Douane Harmonie een plekje te kunnen geven voor de opnamen van Vrije Geluiden. Al bij binnenkomst wordt duidelijk dat de keurig in het grijs gestoken en goed verzorgde muzikanten niet de eerste de beste gelegenheidskapel zijn. Zij hebben er bovendien duidelijk zin in en Gé maakt voorafgaande aan de opnames op zijn charmante manier contact. "Ik ga eerst een beetje praten en sfeer maken, zodat iedereen het naar zijn zin heeft", zegt Roermondse Gé.
Al die verschillende orkesten geeft een hoop regelwerk. Al een jaar van tevoren krijgen ze de partituren in handen om te repeteren, gemaakt door drie verschillende arrangeurs aan de hand van zijn muziek en tekst. "Er moet iets gebeuren waar je kippenvel van krijgt", zegt Reinders, "dat is mijn kriterium". Ik hou persoonlijk helemaal niet zo van harmonieorkesten en blaaskapellen, maar kreeg inderdaad kippenvel bij de uitvoering van Gé's 'Blaosmuziek', een tedere liefdevolle ode aan alle locale koperblazers die op zondagmorgen bij elkaar komen om te spelen. De verschillende blaasinstrumenten vallen daarbij om de beurt in zodat het geluid achter Gé's zang en pianospel steeds verder aanzwelt. Inspiratie daarvoor was, aldus Gé, de vijftigerjaren hit 'Memphis Soul Stew' van King Curtis (Curtis Ousley). Gé mag dan geen troubadour zijn, zijn liedjes hebben wel dat karakter en zweven ergens tussen het chanson, klassieke muziek en folk en dat alles in het limburgse dialect.
Uitzending: Zondagochtend 11:00 uur Nederland 3
Vrije Geluiden.
Vrijdag 03 Februari 2006 at 12:14 pm
Geen risico met Dayna Kurtz in het Paard van Troje
Door Serge Julien, Foto's Martin Bols (klik voor vergroting)
“So, I got 15 minutes to make you happy? That gives a lot of pressure”. Dit zijn de eerste woorden van singer/songwriter Dayna Kurtz tot haar publiek dat vanavond naar het
Paard van Troje in Den Haag is gekomen voor een 'No Risk' Concert. Bij deze concerten geldt dat je je geld terug krijgt als je het binnen 15 minuten niks vindt. Het wordt echter al snel duidelijk dat niemand gebruik maakt van deze optie, maar besluit om de avond verder door te brengen met de uit New York afkomstige Dayna Kurtz. Bij haar lijkt de spanning inmiddels ook weg te zijn, want na de eerste drie “cruciale” nummers trekt ze haar te warme laarzen uit, gooit die naast zich neer en gaat er lekker “cozy” bij zitten.
Er is trouwens maar weinig New Yorks te horen aan de muziek van Kurtz. We horen vooral folk liedjes met zuidelijke jazz, blues en countryfolk invloeden die soms ook lekker broeierig overkomen. Kurtz begeleidt zichzelf op een acoustische gitaar, maakt hier en daar gebruik van een slide en speelt in een enkel nummer op een banjo.
Dayna Kurtz is niet direct een bekend klinkende naam maar deze dame timmert alweer een jaar of 15 aan de weg. Na vele demo’s en live optredens komt in 2002 eindelijk haar debuut CD uit onder de titel ‘Postcards From Downtown’. Twee jaar later volgt het prachtige en uitstekend ontvangen ‘Beautiful Yesterday’, waarvan vanavond ook nummers worden voorgedragen zoals Amsterdam Crown en Love Where Did you Go. Dit laatste nummer roept qua sfeer beelden op van de lievelingsstad van Kurtz: New Orleans.
De liefde voor deze stad uit ze vanavond ook in de ballade Nola van haar net uitgekomen cd ‘Another Black Feather’, waarvoor ze de nummers schreef tijdens een eenzaam verblijf in een sobere hut zonder elektra in de Sonoran woestijn in Arizona. Van deze cd speelt ze eveneens het bluesy Showdown, een beklemmend mooie It’s The Day Of Atonement 2001, geinspireerd door de ramp van 11 september 2001, alswel het tijdens het eerste cruciale kwartier gespeelde wonderschone Venezuela. Doen deze songs het op cd al goed met meerdere instrumenten, op het podium komen ze met slechts gitaarbegeleiding en spaarzame belichting net zo sterk uit de verf. Haar zangstem is krachtig en donker en roept vergelijkingen op met die van Marianne Faithfull maar ook met meer getinte artiesten als de in vergetelheid geraakte Tanita Tikaram of zelfs een donkere artieste als Tracy Chapman die ook muzikaal dicht in de buurt komt. De toon en inhoud van de nummers varieert van romantisch, dramatisch tot vrolijk. In welk geval ook, Kurtz weet je steeds weer te grijpen met haar doordringende stemgeluid.
Ze covert ook songs van anderen. In de toegift pakt ze uit met het van het nieuwe album afkomstige heerlijke tot jazzy getransformeerde All Over Again van Johnny Cash wat wordt vervolgd met een werkelijk verbluffende en intense versie van het nummer Joy In Repetition van Prince. Kurtz zet het nummer volledig naar haar hand en presteert het om naar mijn smaak het origineel te overtreffen. Magistraal!
Dayna Kurtz mag dan een relatief onbekende naam zijn, ze kan makkelijk in het rijtje worden gezet van artiesten als tijdsgenoten Beth Hart en Norah Jones (die trouwens meedoet op de CD Beautiful Yesterday) maar ook in het rijtje van oudgedienden als Marianne Faithfull Tom Waits en Leonard is zij niet misplaatst. BillBoard schreef:
"...she could be Leonard Cohen's spiritual daughter". Als Dayna Kurtz dit soort liedjes blijft maken loop je in geen enkel opzicht ‘risico’! Prachtig!
Dayna Kurtz
site
Geïnteresseerd in de CD?
Another Black Feather
Dayna Kurtz
Woensdag 01 Februari 2006 at 1:07 pm
Bik Bent Braam: “De spannendste muziekmachine van dit moment”
Tekst: Jacco Reijnhoudt en Hans Speekenbrink, foto's Hans Speekenbrink
(klik voor vergroting)
"De spannendste muziekmachine van dit moment", schreef Volkskrantrecensent Koen Schouten destijds. Een veelgebruikte quote inmiddels, want sindsdien is BBB op deze omschrijving bijna nog beter in Google te vinden dan op hun eigen naam. Bik Bent Braam is het concept van pianist/componist Michiel Braam. Zijn aanpak van een bigband is democratisch maar niet alleen daarom uniek. De meeste bigbands worden namelijk strak geleid, Duke Ellington is daar een voorbeeld van. Ellington schreef ook voor individuele bandleden maar gaf zijn musici weinig vrijheid. Een optreden van BBB is te vergelijken met gediciplineerde anarchie: veel vrijheid en desondanks of misschien wel daardoor perfect samenspel.
De eerste set in het Amsterdamse
Bimhuis begint met een soort ouverture, een droogkomische toelichting op het programma. Terwijl de bigband geluiden aan het voorbrengen is en Michiel Braam zichzelf op piano begeleidt, stelt hij de bandleden voor met hun postieve eigenaardigheden. Hij geeft daarbij met veel humor de clichés aan die iedereen herkent die wel eens in een bigband heeft gespeeld. Dit alles met een stem die deed denken aan een Nederlandse nieuwslezer die in de jaren zestig het Polygoonjournaal presenteert. Dit (door de omvang van de band bijna langdradige) gedeelte werd afgesloten met de ringtone ’RingBraam’ die via de site te vinden en te beluisteren is.
Met het project ’13 concerten’ toert BBB door Nederland. Michiel Braam schreef voor elk van zijn dertien bandleden een nummer, waarbij ieder bandlid nadrukkelijk in de schijnwerpers wordt gezet. De bandleden komen tijdens het optreden één voor één naar voren om op hun beurt hun ’ding’ te doen. De volgorde daarvan is kennelijk niet bij voorbaat vastgelegd, want regelmatig zien we bandleden hun vinger opsteken. Trombonist Wolter Wierbos heeft daarbij de rol van de nar. Hij mag inbreken wanneer hij maar wil en gedraagt zich prettig gestoord. Duidelijk is dat Michiel de nummers heeft afgestemd op de persoonlijkheid en kwaliteiten van de muzikanten. In veel gevallen kreeg het bandlid dat in de schijnwerpers stond bovendien de regie van wat er ging gebeuren op het gebied van o.a. interactie of de volgorde van het nummer. Deze werkwijze stond garant voor een enorme dosis spontaniteit op het podium.
De concertjes zaten vol verrassingen, onorthodoxe en dolkomische creatieve invallen. Zo zette trombonist Wolter Wierbos een perfecte Donald Duck neer met zijn instrument en hoorde het publiek Jan Willem van der Ham iets doen dat zelden voorkomt: improvisaties op een fagot. Imposant was de presentatie van Patrick Votrian met zijn gigantische bastuba. De hoorn gebruikte hij op een komische manier als een mond om tegen de piano te praten (zie foto) of om een 'verbaal' gevecht aan te gaan met de drums.
De grote contasten waren opvallend, bijvoorbeeld wanneer trompettist Angelo Verploegen swingend in de jazztraditie bleef, speelde de rest er ’abstract’ doorheen. Het is ontzettend knap om als bigband net zo’n flexibel samenspel neer te zetten alsof het een kleine bezetting betreft.
Omdat niet alles vast staat maakt het spelen in deze bigband voor de muzikanten natuurlijk ook zeer afwisselend en verassend en het plezier dat de musici er zelf in hadden was dan ook duidelijk zichtbaar voor het publiek. Kortom een zeer afwisselend project op het gebied van stijl en samenspel.
Wie 13 verschillende concertjes op een avond wil zien die allemaal op zichzelf staan moet zeker naar een optreden van deze meest creatieve bigband van Nederland gaan, die ook in het buitenland niet onopgemerkt gebleven is getuige de quote: "If anyone needs proof of the vitality of Dutch jazz, he (or she) needs look no further than Bik Bent Braam." (All Music Guide).
Bezetting
Michiel Braam-piano
site
Wilbert de Joode-contrabas
site
Joop van Erven-slagwerk
Frans Vermeerssen-tenorsax baritonsax
site
Frank Gratkowski-altsax, klarinetten
site
Jan Willem van der Ham-altsax, fagot
Bart van der Putten-altsax, klarinet
site
Peter Haex-tenortuba
Patrick Votrian-bastuba
Eric Boeren-cornet
site
Angelo Verploegen-trompet,
Wolter Wierbos-trombone
site
Hans Sparla-trombone
CD - linkjes
