Onderwerp: WERELDMUZIEK, POP-ROCK, MUZIEK, JAZZ, FESTIVAL

Zondag 20 Juli 2008 at 3:44 pm

Braziliaanse muziek en soul wisselen elkaar af op eerste avond North Sea Jazz 2008

Zuco 103 Bobby McFerrin Al Jarreau
Door Serge Julien met foto's van Berbera van den Hoek
Gezien: North Sea Jazz festival, Ahoy, Rotterdam op 11 juli 2008.


De 33ste editie van het wereldberoemde North Sea Jazz festival opent zijn deuren op een zonnige dag voor een niet uitverkochte vrijdag maar die nog altijd drommen aan mensen naar Ahoy trekt om weer te genieten van nationale en internationale sterren die zich bewegen in de wereld van jazz en gerelateerde genres als soul, funk, blues, latin en world. Het blijft ook altijd weer erg moeilijk om keuzes te maken in wat je wilt zien op een avond aangezien het een bomvol programma is waar je altijd merkt dat optredens die je graag wilt  elkaar overlappen. Cultuurpodium kiest op de eerste dag voor soul en Braziliaanse klanken.

Artist in residence Bobby McFerrin heeft de eer om iedere dag een speciaal project te presenteren. Vandaag opent hij door een optreden te doen met de NDR Big Band. McFerrin is een van de grote stemtovenaren in de jazzwereld die door sommigen ten spijt alleen wordt herkend van het vrolijke liedje Don’t Worry Be Happy. Maar deze man gaat al langer mee dan die ene hit en heeft nog veel meer moois en veel avontuurlijkere platen op zijn naam gezet.

McFerrin komt echter het best tot zijn recht als hij alleen op het podium staat of met een kleine band. Het is dan ook jammer dat de combinatie van de stemacrobaat met een Big Band niet zo heel geweldig uitpakt. Dat heeft niks te maken met de talenten van McFerrin of van de muzikanten in de Big Band maar meer het feit dat McFerrin’s stem wat overschaduwd wordt door de ruime muzikale omlijsting.

Een paar zalen verder bijt Zuco 103 de spits af in de grote zaal de Nile. De groep is inmiddels doorgegroeid tot een van de beste live acts in Nederland en ondanks dat ze eerder op North Sea hebben gespeeld was dat nog niet eerder in de grootste zaal. Het publiek krijgt het beproefde concept voorgeschoteld van swingende Braziliaanse ritmes met dance invloeden waarbij de altijd vrolijk ronddartelende Lilian Vieira haar prettige zang over de songs heen laat rollen. Er wordt overwegend werk gespeeld van hun recent verschenen CD After The Carnival. Een plaat die staat als een huis. Nummers als She en Nunca Mais komen live goed tot hun recht. Techno invloeden worden niet geschuwd en het zijn die momenten dat toetsenist Stefan Schmid goed in zijn element zit door op een avontuurlijke manier tekeer te gaan achter zijn keyboards. Erg leuk blijft ook de meezinger Na Manquira waarbij Vieira het publiek altijd uitnodigt om het aanstekelijke refreintje mee te zingen.

Angie Stone Sergio Mendes Lee Ritenour

In dezelfde Nile treedt na Zuco 103 jazz en soul stemgigant Al Jarreau op. Zo ongeveer een vast gast op North Sea Jazz aangezien hij met regelmaat staat geprogrammeerd. Hij heeft een nieuwe compilatie CD uit onder de titel Love Songs. Hoewel een lekkere CD pakt dat in een vol gepakte grote zaal toch wat saai uit. Dat heeft niet zozeer te maken met de uitvoering van de liedjes. Jarreau doet zijn ding prima en zijn begeleiders zetten een goede muzikale begeleiding neer maar toch hoor je dit liever in een kleinere setting of beter nog… gewoon thuis op CD terwijl je op de bank zit met je geliefde. Noemenswaardig is wel de krachtige  achtergrondzang van de uitdagende Debbie Davis. 

De ritmes uit Bahia en Rio de Janeiro worden over een volle Nile heen gegoten door oud gediende Sergio Mendes die na zijn succesvolle optreden van vorig jaar is geprolongeerd op het festival. Hij heeft zojuist een nieuw CD uit onder de titel Encanto die voortborduurt op de ingeslagen weg als die van voorganger Timeless. Een concept dat veel wegheeft van die van Santana waarbij de Braziliaan zich laat omringen door hedendaagse artiesten die de nummers een moderne draai geven en daardoor ook bij een groot publiek aanslaan. De een noemt het uitverkoop, de ander vindt het geraffineerd creatief. In de Nile heeft Mendes een standaard groep muzikanten bij zich en een damestrio waarin Mendes’ vrouw en boegbeeld Gracinha Leporace vanuit maakt. De “moderne” variabele in het gezelschap is rapper Dawn Bishop die af en toe zijn kunstje doet. De grote zaal geniet er in ieder geval van en een selectie van de laatste twee platen vliegen je om de oren die smakelijk klinkt.

In een van de kleinere zalen staat een andere Braziliaanse man die qua naam minder bellen doet rinkelen dan Mendes maar die als een absolute grootheid in zijn thuisland wordt beschouwd en ook onder internationale collega artiesten op handen wordt gedragen: Ivan Lins. Een week voor North Sea Jazz geeft hij een adembenemend optreden met het Metropole Orkest in Amsterdam waarbij duidelijk wordt hoeveel gevoel de man in zijn liedjes weet te stoppen. Op North Sea staat hij met een kleiner gezelschap op het podium van de Darling zaal. De muzikale directie is in handen van toetsenist Jason Miles. Als altijd speelt Leonardo Amuedo mee op gitaar. Speciale gaste is de indrukwekkende vocaliste Nnenna Freelon. Nummers als Lua Soberana, Comcar de Novo en Dinorah Dinorah worden weer met evenveel bezieling voorgedragen als in Amsterdam. Lins is een uniek talent die buiten zijn thuisland maar door een selecte groep muziekliefhebbers lijkt te worden opgepikt terwijl de man bloedstollend mooie liedjes weet te schrijven en voor te dragen.

Al Jarreau Sergio Mendes Zuco 103

Vervolgens is het tijd voor de nu soul van twee grote soul dames: Angie Stone en Jill Scott. Angie Stone geeft een energieke set met een dwarsdoorsnee van haar werk. Lekker is haar nieuwe single Baby, maar ook Sometimes, het zwoele The Making Of You en het onvermijdelijke I Wish overtuigen. Toch is het Jill Scott die de Maas (de feitelijke Ahoy zaal) op zijn kop zet met een zeer gedreven set haar poëtische teksten gepaard met de fijne melodieën over een dolenthousiast publiek deponeert. Is It The Way You Love Me, It’s Love, Do You Understand getuigen van prachtige improvisatie en spiritualiteit van een ongekend hoog niveau. Haar hit Golden wordt in een zeer korte uitvoering gespeeld maar mag de pret niet drukken met de geweldige uitvoeringen van het overige werk. Een memorabel optreden.

Dat goede Braziliaanse muziek niet per definitie uit het land zelf hoeft te komen bewijst de Nederlandse groep Sensual die een zeer fijne mengeling maakt van jazz en Braziliaanse invloeden met een prettige groove. Onder aanvoering van het zingende boegbeeld Eva Kieboom zet het gezelschap op het Mississippie podium een overtuigend optreden neer waarbij de concentratie ligt op de nummers van hun recent verschenen tweede CD Salve. Kieboom heeft een prettig stemgeluid en een overtuigende Portugese zang. Stukken als O Desejo en Quero Pirar zijn redelijk up-tempo terwijl je met het dromerige Adao E Eva ter plekke je partner wilt kussen. Opvallend is ook de sterke cover van het door Michael Jackson bekend geworden I Can’t Help It. De bandleden waarvan er een aantal ook bij Wouter Hamel spelen, zetten stuk voor stuk een prestatie neer die het optreden tot een smakelijk toetje maakt. Dit is een groep om in de gaten te houden en kan met een gerust hart volgend jaar nog een keer worden geprogrammeerd en dan op een groter podium! 

NSJ - website


Onderwerp: FESTIVAL, JAZZ

Donderdag 17 Juli 2008 at 6:18 pm

North Sea Jazz, een eerste indruk

DJ Maestro Shaka Khan Victor Wooten
Tekst en beeld van Eljo A. Morpurgo

North Sea Jazz 2008 een festival met een diversiteit aan muziek en mensen. Op vele podia zijn optredens over drie dagen verspreid, en jazz is hier een heel ruim begrip, al zullen de jazzfreaks dat misschien bestrijden. Van vroeg in de avond tot ver na middernacht kun je elke avond genieten van over de zestig optredens. Plannen is iets wat nummer één staat als je naar dit festival gaat wil je jou artiesten ook echt kunnen zien.

Wij besloten o.a. Bobby McFerrin, Chaka Khan, George Benson en DJ Maestro te zien. Helaas is het zo druk en moeilijk om bij AHOY te komen met de auto dat we Bobby McFerrin helaas hebben moeten missen maar een deel van Victor Wooten hebben gezien. Voor Chaka Khan begon ging de zaal al open terwijl Paul Simon nog aan het spelen was. Hoewel je voor Paul extra moest betalen hebben we toch nog een klein mini concert gekregen van ongeveer zes nummers.

Chaka Khan daarentegen was in de grote JVC zaal en was fantastisch om mee te maken. De mensenmassa in de zaal bewoog als een golvende zee op bekende nummers als “I'm Every Woman, I Feel for You, Through the Fire en een paar van haar nieuwe album Funk This.

Shaka Khan NSJ 2008 DJ Maestro

De sfeer was gezellig en door heel AHOY was de mogelijkheid om de honger en dorst te stillen. Op het dak van AHOY speelde DJ Maestro (Martijn Barkhuis) samen met Rik Mol en Ro Krom waarbij werkelijk het dak er af ging. Deze drie artiesten zijn heerlijk op elkaar ingespeeld en de ene na de andere jam sessie liet de menigte genieten.

George Benson nog zo'n groot artiest sloot voor ons de avond op een geweldige manier waarbij wij als veertigers even terug in de tijd waren. Een groot podium en diverse monitoren gaven een geweldig beeld van de George die zich swingend in het zweet stond te werken terwijl de hele zaal zijn bekende nummers mee zong. Na tien uur waren de voeten op en gingen we moe maar voldaan weer huiswaarts.

Meer over NSJ volgt.


Onderwerp: JAZZ, POP-ROCK

Vrijdag 30 Mei 2008 at 7:13 pm

Hamel doet live zijn liedjes eer aan

Wouter Hamel
Wouter Hamel
Wouter Hamel

Door Serge Julien met foto's van Berbera van den Hoek (klik voor vergroting) Paard van Troje, Den Haag op 16 mei 2008.

'Wat istie leuk!' roept een toeschouwer keihard vanuit de zaal terwijl Wouter Hamel in zijn eentje op het podium een intens mooi 'Useless Fraud' staat te zingen, zichzelf eenvoudig begeleidend op een gekleurd akoestisch gitaartje. Hamel is dan al lang zover dat het Haagse Paard van Troje na vijf kwartier spelen uit zijn hand eet. Hamel is eind maart begonnen aan een tour die hem langs alle grote clubs van de Lage Landen voert. Het is hard gegaan met Hamel. Zijn debuut CD werd vorig jaar met gejuich ontvangen. Een fijne mix van jazz-, en popinvloeden, vrolijke melodieën die swingend en laidback kunnen uitpakken. Deze omlijsting wordt ingevuld met Hamel's prettig in het gehoor liggende zwoele stem. Wat volgde waren o.a. vele optredens op festivals en in clubs, een succesvolle tour in Japan, hits met 'Breezy' en 'As Long As We're In Love', een Zilveren Harp en een gouden plaat.

Naast dat hij fijne liedjes brengt is Hamel ook een leuke verschijning. Een frisse jong ogende blonde man (hij is toch al dertig) met een mooie glimlach die er overwegend casual bijloopt. Ook op het podium van het Paard gaat hij eenvoudig gekleed in een zwart V-hals T-shirt, jeans en bootschoenen. Inmiddels is dit ook wel het imago van Hamel geworden. Daarnaast vertelt hij wat over de liedjes en zoekt hij interactie met het publiek.

Wouter Hamel
Wouter Hamel
Wouter Hamel

Hamel laat nagenoeg zijn hele debuut CD voorbijkomen, inclusief de nummers van de 'Limited Edition' van de CD. Nummers als 'Cheap Chardonnay', 'Details', 'Don't Ask' en 'Interpretation Of Love' klinken op het podium voller dan op zijn cd en zijn hier en daar voorzien van improvisatiemomenten waarin vooral pianist Pieter de Graaf van zich laat horen. De jonge muzikant zit als een bezetene achter zijn toetsen en geniet volop van de muziek. De grimassen op zijn gezicht en het constant bewegende lichaam zijn geweldig om te observeren. Ook gitarist Rory Ronde komt meesterlijk uit de hoek met een aantal jazzy solo's. Maar niet alleen deze heren verdienen alle lof, ieder bandlid geeft zich volledig over aan de liedjes van Hamel. Erg leuk is als de hele groep aan de rand van het podium komt staan om een mooie bewerking van 'Ride That Sunbeam' ten beste te geven. Eén van de bonustracks op de 'Limited Edition' van Hamel's debuut CD is de meezinger 'As Long As We're In Love'. Vlak voor het einde van de show wordt dit nummer omgetoverd tot een wel zeer dansbaar geheel waarbij Hamel een slordige 15 man op het podium uitnodigt om mee te zingen en te dansen. Evenzo aantrekkelijk is Horace Silver's 'Filthy McNasty' waarvan het refrein al snel uit volle borst wordt meegezongen.

Wouter Hamel
Wouter Hamel
Wouter Hamel

De presentatie van Hamel's songs op het podium pakt meer dan goed uit. Zijn prettig in het gehoor liggende croonerstem, zijn interactieve benadering, zijn jongensachtige uitstraling en een begeleidingsband die zich voor 100% aan hem overgeeft, leidt tot een anderhalf uur durend concert van grote klasse waarin de muzikant aantoont een uitstekende performer te zijn van zijn eigen composities. Het wachten is op de opvolger van zijn debuut waar we reikhalzend naar uitkijken. Tot die tijd tourt Hamel vrolijk verder en zal hij in juli twee keer in het voorprogramma staan van Doe Maar in de Kuip. Maar er zàl een moment komen dat Hamel op eigen titel de clubs kan verruilen voor zalen als de Heineken Music Hall en Ahoy!

De Band
Wouter Hamel - zang en toetsen
Pieter de Graaf - toetsen
Rory Ronde a.k.a. Kofy Anonymous - gitaar
Sven Happel - bas
Jasper van Hulten - drums
Gijs Anders van Straalen - percussie


Onderwerp: JAZZ, FESTIVAL

Vrijdag 16 Mei 2008 at 10:48 am

Uitstekend programma met veel vocaal op North Sea Jazz 2008

Alain Clark
The Bad Plus
New Cool Collective

Door Serge Julien met foto's van Berbera van den Hoek en Maarten Grootendorst (klik voor vergroting)

Het is druk. Het is warm. Het is gezellig en er heerst nieuwsgierigheid. De landelijke pers is toegestroomd naar een begrip in Rotterdam: Jazzcafé Dizzy. Deze oergezellige intieme jazzclub is de plaats van handeling waar het programma zal worden gepresenteerd van het meest prestigieuze jazzevenement van het jaar: het North Sea Jazz Festival. De 33e editie alweer en voor de derde keer in Rotterdam. Directeur Jan Willem Luyken kan gerust blij zijn want het programma liegt er niet om.

Het centrale thema dit jaar is ‘Vocals in Jazz’. Daarom veel aandacht voor jazzvocalisten, stemkunstenaars en warme soulstemmen. De hoofdgast is stemvirtuoos Bobby McFerrin die dit jaar als Artist in Residence aantreedt. Hij opent het festival op vrijdag met de NDR Big Band. Op zaterdag speelt hij met basvirtuoos Richard Bona en de opstelling voor zondag blijft nog een verrassing. Naast Bobby McFerrin zullen binnen het vocale thema Diana Krall, Cassandra Wilson, Al Jarreau, Jill Scott, Angie Stone, Chaka Khan en Etta James hun opwachting maken. Acrobatische kunst vocalen worden op rekening gezet van Greetje Bijma, Sidsel Endresen en Michael Schiefel.

Speciale aandacht is er dit jaar voor jazz uit Engeland. De laatste jaren zijn er een hoop jonge honden die van zich laten horen: Led Bib, Finn Peters en Acoustic Ladyland. Pop en jazz zullen op aangename wijze worden gefuseerd met Fink en Matthew Herbert Big Band.

Pete Philly
Zuco 103
Maceo Parker


Pop en jazz zal niet alleen vertegenwoordigd worden vanuit de UK jazzscene. Een nieuwe generatie akoestisch spelende jazzmusici slaat vanuit de bebop-traditie een brug naar de hedendaagse pop- rockmuziek. Op North Sea Jazz zullen groepen als The Bad Plus, Soil @ “Pimp” Sessions, Brad Mehldau en nieuwkomer Christian Prommer’s Drumlesson acte de precense geven. Oudgedienden met een fijne mix van soul en jazz die zullen aantreden zijn Lou Donaldson en George Benson. Maar ook Tom Scott & The L.A. Express, Deodato en bassist extraordinairy Victor Wooten zullen aanwezig zijn.

Grote namen op het festival zijn Alicia Keys, Herbie Hancock, Paul Simon, Bootsy Collins, Sergio Mendes, Tower of Power, Pat Metheny, Gino Vanelli, Joe Jackson, Maceo Parker.

Van Hollandse bodem zullen ondermeer Pet Philly & Perquisite, Zuco 103, Room Eleven, Alain Clark, New Cool Collective, Sensual en Hans Teeuwen optredens verzorgen.

Tijdens de persconferentie worden er twee voorproefjes gegeven: speciaal uit New York overgevlogen is soul/jazz nieuwkomer José James. Diens broeierige debuut The Dreamer is goed ontvangen door de critici. Met een crooner stem en een fijne flow verzorgt hij met zijn trio een half uur durende set die smaakt naar meer. Op de zaterdag speelt hij op het Congo podium.

Na James speelt pianovirtuoos Peter Beets met Ruud Jacobs op bas en Martijn van Iterson op gitaar een zeer prettig optreden. Het gerenommeerde jazzmagazine Down Beat noemde hem “a world class improviser”. Beets zal op de zondag aantreden op het Yenisei podium waar hij werk zal spelen van zijn meest recente album New Groove.

North Sea Jazz 2008 belooft een mooie editie te worden!

North Sea Jazz Festival 2008
11, 12 en 13 juli
Ahoy Rotterdam

Entree: Dagkaart: € 75,- (exclusief servicekosten)
3-dagenkaart: € 179,- (exclusief servicekosten)
All-in kaart: € 365,- (exclusief servicekosten)
Plusconcert: € 15,- (Amazon), € 18,- (Nile)

Voor het volledige programma en het laatste nieuwe ga je naar de website van het North Sea Jazz Festival: www.northseajzz.nl.

Onderwerp: JAZZ

Dinsdag 06 Mei 2008 at 12:10 am

Fay Lovsky, Eric Vloeimans en Jeroen van Vliet kregen Doorn stil met poëtisch optreden

Fay Lovsky, Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans
Fay Lovsky, Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans
Fay Lovsky, Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans

Tekst en beeld van Danièl Kuyper (klik voor vergroting)
Ze traden vrijdag 25 april 2008 op in het Cultuurhuis te Doorn.


Fay kent zichzelf een bescheiden rol toe temidden van de virtuose trompetist Eric en de virtuose pianist Jeroen. Maar deze drie samen hebben een enorme synergie. Je verwacht iets speciaals. Zien, horen en meebeleven gaan hand in hand. Niemand voert de boventoon, al kan Fay met haar stem grote hoogtes bereiken. Eric haalt geluiden uit zijn trompet die je niet voor mogelijk houdt. Zachte glijdende soms huilwindachtige klanken. Het samenspel van dit team verraad het elkaar goed aanvoelen. Jeroen lijkt de meest introverte en de pianotoetsen zijn een verlengstuk van zijn vingers. Zijn prachtige rechte rug laat je vermoeden dat hij volledig in het samenspel opgaat. Fay is het meest veelzijdig. Met drie stokken bespeelt ze de xylofoon. Ze fluit op een rood keramiek Zeppelin vormig instrument. Ze laat de zaag zingen, bespeelt de theramin en doet meer.

Het is nog licht als het begint. De gordijnen in de hoge zaal zijn open. Dat geeft een zee aan daglicht en een dynamisch decor. Vanaf de eerste noten in het muisstil in de zaal en iedereen luistert voelbaar. Uit de boxen klinkt een zacht ondergronds trollen gemurmel. Fay laat je met haar hemelse stem geloven dat er een nieuwe dag kriekt. De trompet geeft de eerste zonnestralen. De piano laat het heldere beekje klateren. Drie energieën met die elkaar harmoniëren. Hoe makkelijk zou het zijn om met wat extra volume de aandacht naar je toe te trekken? Dat gebeurt niet. Egoloos en met beheersing is deze opening een opwarmer voor wat ons te wachten staat. Het tweede nummer heet throwing bubbles in the sky. Hoe anders kan de trompetist het evenwicht herstellen van de bubbels in de lucht dan door het aftappen van de trompet achteraf? Het derde nummer zou prima filmmuziek zijn. Ik ken de film niet maar ik geniet van de humor die er in zit. En dan gebeurt er opeens iets opmerkelijks. Eerst leek het er op dat Fay het mondorgel bespeelde. In tweede instantie lijkt het alsof ze als een kind de laatste snoeprestjes van een snoeppapiertje af eet. Dit zegt iets over de onbevangen sfeer op het podium.

De zingende zaag. Dan denk je al gauw aan een clown in het cirkus. Net zoals velen bij een trompet aan hoempapa denken. Twee keer mis. Hier wordt heel gevoelsrijk en subtiel gemusiseerd. Het gaat niet om de musikanten of de instrumenten. De compositie vertaalt zich in een beleving bij de ademloos luisterende zaal. De zingende zaag en de fluisterende trompet met de kabbelende toetsen blijven je nog lang bij. De kenners onder ons zullen niet verbaasd zijn; De zaag is een echte Mussehl & Westphal.

De naam Fay Lovsky zal je niet snel vergeten. Het klinkt melodieus en krachting. Ze heeft in 1981 een hit gehad met Christmas Was A Friend Of Mine. Daarom vind ik het symbolisch dat ze achterop haar bloes een ster draagt. Want die tijd heeft ze achter zich gelaten maar nooit verlochend.

Fay Lovsky, Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans
Fay Lovsky, Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans
Fay Lovsky, Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans


Dan ineens hoor je krekels op de achtergrond. Zomerloomheid trekt door de zaal. iedereen blijft ademloos. Alleen af en toe stoort het geklik van camera’s. Sorry, voor het ongemak maar er was in de pauze ook een reactie van een dame die vond dat het geklik af en toe in het ritme van de muziek viel.

Door Vloeimans schiet me een flard van een gedicht te binnen.
'De trompetist is groot, hij hort niet of stoot, alsof hij zachtjes floot tewijl de zaal genoot.'

Van Vliet speelt geconcentreerd, Vanaf zijn pianokruk draait hij af en toe naar de laptop naast zich. Hij beeldt een dartel door de wei springend veulen uit terwijl alleen zijn armen bewegen. Die paradox verraad dat muziek het verlengstuk is van je innerlijk Daarom is muziek niet leeftijdgebonden. Dat blijkt ook uit de zaal. Daar zitten scholieren en gepensioneerden. Zelfs
een hond. De hond is als enige in de zaal gevraagd om te particiteren in het optreden. Lovsky vertelde dat ze regelmatig bij het bespelen de theramin honden laat meejanken. Dat gebeurt soms gewoon. Verbieden heeft geen zin. De hond in de zaal wilde deze avond liever luisteren dan meedoen. De theramin is één van de eerste electronische muziekinstrumenten. Dit zeldzame apparaat raak je niet aan. Antennes registreren de de positie van je handen en daardoor wordt de toonhoogte en het volume gevarieëerd. Het bespelen heeft iets geheimsinnigs. Dat past ten voeten uit bij Fay en deze avond.

Fay vertelde over een Japans liedje dat ze had geleerd. Ze wist niet wat het betekende maar kon het goed nazingen. In een Japans restaurant kwam ze er achter wat het betekende. Daar zong ze het voor Japanners. Die lachten om haar uitspraak maat zongen wel mee. Het was een bekend kinderliedje. Muziek is niet land of taal gebonden eerder grens overschrijdend of zelfs grenzenloos. Dat laten Fay, Eric en Jeroen deze avond overduidelijk zien en horen.

Fay Lovsky, Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans
Fay Lovsky, Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans
Fay Lovsky, Jeroen van Vliet en Eric Vloeimans


Heel indrukwekkend van Vloeimans was hoe hij kon luisteren naar de solo's van Van Vliet. Hij zat dan stil en onbewegelijk op te gaan in het melodieuze pianospel. Geen geknoppendraai of iets anders. Die eenheid op het podium ging naad- en draadloos over naar de zaal.

Als je Eric gadeslaat zou je kunnnen denken dat drie knoppen op de trompet voor hem wat weinig is. Daar heeft hij wat op gevonden. Met zijn voet bedient hij een pedaal en een tabelau met 18 knoppen. Elektonica is niet meer weg te denken. Ook mevrouw Lovsky houd van speeltjes die geluid maken. Maar het speeltje dat ze het best beheerst is haar stem. Ze gaat ermee terug naar de basis. Plezier met geluiden. Grenzen opzoeken. Aansluiting vinden bij andere instrumenten. In deze setting is dat voortreffelijk gelukt. Doorn mag blij zijn dat deze formatie haar heeft willen aandoen.

Lovsky is de laatste tijd nogal actief met teksten schrijven. Bij twee nummers heeft ze de tekst pas gisteren geschreven. Het spiekbriefje wordt haar dus ruimhartig vergeven. Twee nummers wil ik nog apart noemen die extra indruk hebben gemaakt. Sway with me en Images of Washington.

Een avond die je niet snel vergeet want het hoeft niet altijd hard en mainsteam te zijn.