Onderwerp: WERELDMUZIEK, JAZZ, POP-ROCK

Vrijdag 07 November 2008 at 10:28 am

Luistergenot bij warme jazzfunk Azymuth in Dr. Anton Philipszaal

Azymuth Azymuth Azymuth
Door Serge Julien met foto's van Al Borrelli 
Azymuth gezien in de Dr. Anton Philipszaal, Den Haag op 23 oktober 2008.

Brazilië staat op muzikaal terrein bekend om de samba´s en de bossanova’s maar dat het land ook in staat is om een lekker stuk jazzfunk neer te zetten wordt duidelijk als in het begin van de jaren zeventig de band Azymuth van zich laat horen. Begonnen als een quartet maar uiteindelijk in de formatie van José Roberto Bertrami, Alex Malheiros en Ivan Conti uitgegroeid tot een legendarische groep binnen het genre die door kenners op handen wordt gedragen. Muziekliefhebbers kennen wellicht nog hun hit Jazz Carnival uit 1979.

In het kader van Jazz aan het Spui dat de Dr. Anton Philipszaal in samenwerking met The Hague Jazz organiseert, is Azymuth naar de Residentiestad gehaald voor een eenmalig optreden.


Azymuth´s interessante mengeling van jazz, spacefunk en Braziliaanse ritmes is door de loop der jaren inspirerend voer geworden voor menig grote DJ’s en producers. Roni Size, Jazzanova en 4 Hero zijn zomaar een drietal grote namen die nummers van Azymuth voor een onwetend publiek hebben gepresenteerd. De band zelf is ook nog actief in de studio. Kort voor het Haagse optreden heeft het trio een nieuw album uitgebracht onder de titel Butterfly.

Azymut Azymuth Azymuth

Het moge duidelijk zijn dat de heren ouder zijn geworden en dat is ook af te zien aan de mannen. Behoorlijke groeven, grijs/witte haren en aardige buiken tekenen de leeftijd. Dat het ouder worden geen invloed heeft op het talent van de heren blijkt uit het uitstekende optreden dat het trio geeft. Een zacht palet van constant pakkende melodieën wordt neergezet door toetsenist en kopstuk Bertrami terwijl Malheiros en Conti met respectievelijk bas en drums de ritmeonderdelen invullen. Hoewel niet uniek mag het best gezegd worden dat Azymuth met maar één melodietroef zo´n afgemaakte sound neerzet. Dat er ruimte is om spannend te soleren laat Malheiros horen in Concede-Me Esta Danca (May I Have This Dance With You) die de snaren nog net zo fijn beroerd als in het verleden. Conti laat meerdere keren zijn kunnen voorbijkomen terwijl de goede man ook de zang voor zijn rekening neemt tijdens de Marvin Gaye cover What´s Going On. Erg aangenaam is het funky Dear Limmertz met zijn lekkere basloopje terwijl je jezelf tijdens het dromerige Last Summer In Rio langs de kust van Brazilië waant in tropische temperaturen met een zacht briesje 

Ook van de nieuwe CD Butterfly wordt materiaal gespeeld waaronder het titelnummer dat oorspronkelijk van Herbie Hancock is die het destijds opnam voor zijn album Thrust. Daarnaast ook een overheerlijk Os Cara La en het toegiftnummer Triagem. Afgaande op deze nummers is de nieuwe plaat een welkome aanwinst in de collectie van menig muziek liefhebber.

De warme jazzfunk die Azymuth ten gehore brengt is een waar genot om naar te luisteren. Live krijgen de nummers nog wat extra dimensie mee. Het is jammer dat er niet zo’n grote opkomst is voor het optreden want deze legendarische mannen verdienen het om live gehoord te worden. Volgende keer gewoon een volle zaal voor de overheerlijke Azymuth sound!

Websites

www.myspace.com/azymuth (My Space site van Azymuth)

www.ldt.nl (Website van de Dr. Anton Philipszaal/ Lucent Danstheater)

www.thehaguejazz.nl (Website van The Hague Jazz)

CD’s Azymuth

Butterfly (2008)

Azimuth (2007/1975)


Onderwerp: WERELDMUZIEK, JAZZ, POP-ROCK

Maandag 20 Oktober 2008 at 9:02 pm

Een combinatie van contrast, Laura Lopez Castro + Zuco 103

Laura Lopez Castro Laura Lopez Castro Laura Lopes Castro
Door Ying Fang met foto's van Jeroen van der Ent (klik voor vergroting)

Vrijdag 10 oktober was het Paard van Troje in regentenstad Den Haag het decor voor een combinatie concert van 2 acts die niet verder van elkaar hadden kunnen staan.

Gelukkig was deze afstand niet in kwaliteit maar wel in sfeer af te meten. De eerste act is een zangeres uit Duitsland van Spaanse ouders. Zingend in het Spaans en Braziliaans Portugees. Stijlen varierend van Bolero tot Fado en Bossa Nova.

De kleine zaal van het Paard was muisstil, donker en goed gevuld. Laura Lopez Castro is een dame met een flinke uitstraling en haar ervaring met toneelspelen gebruikt zij goed om haar songs meer dramatiek en gevoel mee te geven op het podium. De bezetting van cello, gitaar en contrabas geven een warm en dramatisch geluid vol van liefdesverdriet, jaloezie en eenzaamheid. Het publiek bleef muisstil zitten gedurende het concert, bang om de fragiele maar intense sfeer te doorbreken. Uit het daverend applaus en een staande ovatie aan het einde bleek toch dat het publiek erg had genoten van deze act.

Zuco 103 Zuco 103 Zuco 103

In de grote en volle zaal werd intussen het podium voorbereid op de komst van Zuco 103 met een gastoptreden van Steye. De zaal werd eerst warm gemaakt met een aantal nummers van Steye met begeleiding op gitaar, een combinatie die de nummers van nieuwkomer Steye goed voor de dag laat komen. Daarna brak het feest echt goed los toen zangeres Lilian Vieira haar entree maakte. Het begin van een anderhalf uur durend spetterend en extatisch dansfeest met de brazilectro van Zuco. De band heeft na al die jaren van optredens nog geen greintje ingeboet aan energie, in tegendeel, het concert was harder en energieker dan ooit. Het publiek schreeuwde en danste de nacht in op de combinatie van Braziliaans temperament met electronische impulsen.

2 acts op 1 avond waarin de reikwijdte van muziek met een latijns-amerikaanse sound goed naar voren kwam en die aantoonden dat men op diverse manieren hier van kan genieten


Onderwerp: FESTIVAL, JAZZ, MUZIEK, POP-ROCK, WERELDMUZIEK

Maandag 21 Juli 2008 at 9:53 pm

Veel soul en funk op tweede dag North Sea Jazz 2008

Chaka Khan Toto Bona Lokua Victor Wooten
Door Serge Julien met foto's van Berbera van den Hoek (klik voor vergroting)
Gezien: North Sea Jazz festival, Ahoy, Rotterdam op  12 juli 2008.

Een volledig uitverkochte tweede dag van het North Sea Jazz Festival ziet hordes aan mensen krioelen door het grote Ahoy complex waar op deze dag een keur aan soul en funk muzikanten van zich laten horen.

In de Maas is het de uit Nashville afkomstige Victor Wooten die een zaligmakende funksessie neerzet met zijn band. De virtuoze bassist laat aan het begin van zijn optreden al meteen zijn virtuoze slaptechniek horen. De set klinkt vrij los en komt vooral over als een jamsessie waarin ook flarden van covers voorbijkomen.

Een paar deuren verder is het de meesterlijke zanger en toetsenist Frank McComb die Donny Hathaway en Stevie Wonder in herinnering roept. Soul zoals soul bedoeld is: recht uit het hart met bezieling. Ooit stond hij hoog in de hitparade met het nummer Another Day dat hij zong in de band Buckshot LeFonque waar Branford Marsalis de aanvoerder was. Het nummer wordt als toegift gespeeld maar ook al zou hij het nummer niet hebben gedaan dan zou de rest van zijn optreden al hebben voldaan voor uitmuntende kwaliteit.

Een zijstapje buiten de soul/funk deze avond ervaren we als we een kijkje nemen bij oud gediende Paul Simon die de grote Nile mag bespelen. De kleine man is zichtbaar ouder geworden. Recent werk wordt afgewisseld met oude nummers als Sounds Of Silence, Graceland en natuurlijk Call Me Al. Allemaal mooi uitgevoerd maar het gevoel bekruipt je dat deze mooie luisterliedjes niet thuishoren in een massazaal als de Nile. Maar ja, Simon is nu eenmaal een grote ster en niet vaak te zien in ons land dus dan wordt hij automatisch in een onpersoonlijke zaal als de Nile gezet zodat veel liefhebbers ervan kunnen profiteren.

Toto Bona Lokua Jose James Victor Wooten

Terug in de Maas zorgt de Braziliaanse componist, toetsenist en arrangeur Eumir Deodato voor een waar funkfeest met zijn band. Vooral geroemd om zijn avontuurlijke bewerking van Strauss’ Also Sprach Zarathustra waarvoor hij in de Grammy prijzen viel heeft hij ook veel voor anderen gedaan. Natuurlijk komt dit nummer in een vlammende versie voorbij maar ook nummers als Do It Again en Whiste Bump gaan erin als zoete koek. Zelf is Deodato niet bepaald communicatief en beweeglijk maar zijn band daarentegen speelt met het grootse plezier alsof het hun laatste avond is. Vooral percussionist Gerardo Velez zweept de hele boel op met zijn acrobatische spelbewegingen en ook drummer Ken Moutenot zit als een manische achter zijn trommels tekeer te gaan. Absoluut een van de hoogtepunten van deze avond!

Een van de krachtigste stemmen uit de soul en funk is natuurlijk die van Chaka Khan. Na lange tijd is er weer een plaat van haar onder de titel Funk This waarvan een aantal nummers worden gespeeld. Het optreden wordt meteen gestart met de hits I Feel For You en Ain’t Nobody. Er wordt door la Khan ook even “church time” ingebouwd met een aantal zeer rustige liederen die wat traag en vervelend overkomen. Maar over Chaka Khan’s zangkwaliteiten kan alleen maar worden gezegd dat ze nog steeds een dijk van een stem heeft die maar weinig aan kracht heeft ingeboet.

Een volgend hoogtepunt van de avond is het trio Toto Bona Lokua. We hebben het hier over zanger en gitarist Gerald Toto, zanger en bassist Richard Bona en zanger en gitarist Lokua Kanza. Het is natuurlijk de fenomenale Richard Bona die de herkenning oproept in de trionaam maar al gauw blijkt dat deze groep gezamenlijk tot ongekende hoogte komt met hun liedjes die West Afrikaanse ritmes, harmonische zangpartijen, pop en jazz laten horen. Het trio heeft in 2004 een CD gemaakt die tot stand is gekomen op basis van improvisatie. Ieder lid kwam met basisstructuren van songs de studio binnen en de bedoeling was om vervolgens spontaan te gaan improviseren. Het resultaat was er een van ongekende klasse en jaren na de release heeft het publiek dit unieke trio live kunnen aanschouwen met een wervelend optreden.

Toto Bona Lokua Chaka Khan Victor Wooten

George Benson gaat volledig op safe in de Nile door een batterij aan favorieten te spelen en daarbij veel blije gezichten teweeg brengt. Love x Love, Lady Love Me (One More Time), Give Me The Night en The Greatest Love Of All, ze komen allemaal voorbij. De stem is wat minder sterk dan voorheen maar de muzikale omlijsting en Benson’s gitaarspel compenseren goed.
Een veel krachtigere soul stem horen we in de Congo tent. Daar speelt de verrassing van de avond: Sharon Jones & The Dap Kings. De zaal is tot de nok toe gevuld wat er mee te maken heeft dat velen weten dat The Dap Kings prominent hebben meegespeeld op een hoop nummers van het album Back to Black van Amy Winehouse. Op haar grote hit Rehab hoor je eigenlijk The Dap-Kings. Met alle respect voor Amy Winehouse maar na vanavond kun je nog maar een vraag stellen: wie is Amy Winehouse? The Dap-Kings worden geprezen om hun benadering van het essentiële soul/funk geluid zoals het klonk in de midden jaren zestig tot midden jaren zeventig. De in Augusta, Georgia geboren Sharon Jones zet een soulstrot open die je zo grijpt en dat je wordt teruggezogen naar het tijdperk waarin Otis Redding, Ike & Tina Turner en James Brown hun hoogtijdagen vierden. Daarnaast is ze een amusante en beweeglijke podiumpresentatie. Het is overduidelijk dat ze de harten steelt van de aanwezigen. Hun laatste release 100 Days, 100 Nights zal na dit optreden gretig aftrek hebben gevonden.

Soul met een hoofdletter “S” is ook al een kleine veertig jaar een van de ingrediënten van de blazersgroep der blazersgroepen: Tower of Power. Met regelmaat te bewonderen in Nederland en ook North Sea Jazz mag dit jaar weer genieten van de ongecompliceerde soul/funk van dit gezelschap. Oil In The Ground, Diggin’ On James Brown, Soul With A Capital S, We Came To Play en I’ve Got To Groove zijn nummers die voorbijkomen uit het omvangrijke oeuvre. Het uit Oakland afkomstige gezelschap staat garant voor een prima afsluiting van de tweede dag waarin veel soul en funk je om de oren vlogen.

NSJ - website


Onderwerp: WERELDMUZIEK, POP-ROCK, MUZIEK, JAZZ, FESTIVAL

Zondag 20 Juli 2008 at 3:44 pm

Braziliaanse muziek en soul wisselen elkaar af op eerste avond North Sea Jazz 2008

Zuco 103 Bobby McFerrin Al Jarreau
Door Serge Julien met foto's van Berbera van den Hoek
Gezien: North Sea Jazz festival, Ahoy, Rotterdam op 11 juli 2008.


De 33ste editie van het wereldberoemde North Sea Jazz festival opent zijn deuren op een zonnige dag voor een niet uitverkochte vrijdag maar die nog altijd drommen aan mensen naar Ahoy trekt om weer te genieten van nationale en internationale sterren die zich bewegen in de wereld van jazz en gerelateerde genres als soul, funk, blues, latin en world. Het blijft ook altijd weer erg moeilijk om keuzes te maken in wat je wilt zien op een avond aangezien het een bomvol programma is waar je altijd merkt dat optredens die je graag wilt  elkaar overlappen. Cultuurpodium kiest op de eerste dag voor soul en Braziliaanse klanken.

Artist in residence Bobby McFerrin heeft de eer om iedere dag een speciaal project te presenteren. Vandaag opent hij door een optreden te doen met de NDR Big Band. McFerrin is een van de grote stemtovenaren in de jazzwereld die door sommigen ten spijt alleen wordt herkend van het vrolijke liedje Don’t Worry Be Happy. Maar deze man gaat al langer mee dan die ene hit en heeft nog veel meer moois en veel avontuurlijkere platen op zijn naam gezet.

McFerrin komt echter het best tot zijn recht als hij alleen op het podium staat of met een kleine band. Het is dan ook jammer dat de combinatie van de stemacrobaat met een Big Band niet zo heel geweldig uitpakt. Dat heeft niks te maken met de talenten van McFerrin of van de muzikanten in de Big Band maar meer het feit dat McFerrin’s stem wat overschaduwd wordt door de ruime muzikale omlijsting.

Een paar zalen verder bijt Zuco 103 de spits af in de grote zaal de Nile. De groep is inmiddels doorgegroeid tot een van de beste live acts in Nederland en ondanks dat ze eerder op North Sea hebben gespeeld was dat nog niet eerder in de grootste zaal. Het publiek krijgt het beproefde concept voorgeschoteld van swingende Braziliaanse ritmes met dance invloeden waarbij de altijd vrolijk ronddartelende Lilian Vieira haar prettige zang over de songs heen laat rollen. Er wordt overwegend werk gespeeld van hun recent verschenen CD After The Carnival. Een plaat die staat als een huis. Nummers als She en Nunca Mais komen live goed tot hun recht. Techno invloeden worden niet geschuwd en het zijn die momenten dat toetsenist Stefan Schmid goed in zijn element zit door op een avontuurlijke manier tekeer te gaan achter zijn keyboards. Erg leuk blijft ook de meezinger Na Manquira waarbij Vieira het publiek altijd uitnodigt om het aanstekelijke refreintje mee te zingen.

Angie Stone Sergio Mendes Lee Ritenour

In dezelfde Nile treedt na Zuco 103 jazz en soul stemgigant Al Jarreau op. Zo ongeveer een vast gast op North Sea Jazz aangezien hij met regelmaat staat geprogrammeerd. Hij heeft een nieuwe compilatie CD uit onder de titel Love Songs. Hoewel een lekkere CD pakt dat in een vol gepakte grote zaal toch wat saai uit. Dat heeft niet zozeer te maken met de uitvoering van de liedjes. Jarreau doet zijn ding prima en zijn begeleiders zetten een goede muzikale begeleiding neer maar toch hoor je dit liever in een kleinere setting of beter nog… gewoon thuis op CD terwijl je op de bank zit met je geliefde. Noemenswaardig is wel de krachtige  achtergrondzang van de uitdagende Debbie Davis. 

De ritmes uit Bahia en Rio de Janeiro worden over een volle Nile heen gegoten door oud gediende Sergio Mendes die na zijn succesvolle optreden van vorig jaar is geprolongeerd op het festival. Hij heeft zojuist een nieuw CD uit onder de titel Encanto die voortborduurt op de ingeslagen weg als die van voorganger Timeless. Een concept dat veel wegheeft van die van Santana waarbij de Braziliaan zich laat omringen door hedendaagse artiesten die de nummers een moderne draai geven en daardoor ook bij een groot publiek aanslaan. De een noemt het uitverkoop, de ander vindt het geraffineerd creatief. In de Nile heeft Mendes een standaard groep muzikanten bij zich en een damestrio waarin Mendes’ vrouw en boegbeeld Gracinha Leporace vanuit maakt. De “moderne” variabele in het gezelschap is rapper Dawn Bishop die af en toe zijn kunstje doet. De grote zaal geniet er in ieder geval van en een selectie van de laatste twee platen vliegen je om de oren die smakelijk klinkt.

In een van de kleinere zalen staat een andere Braziliaanse man die qua naam minder bellen doet rinkelen dan Mendes maar die als een absolute grootheid in zijn thuisland wordt beschouwd en ook onder internationale collega artiesten op handen wordt gedragen: Ivan Lins. Een week voor North Sea Jazz geeft hij een adembenemend optreden met het Metropole Orkest in Amsterdam waarbij duidelijk wordt hoeveel gevoel de man in zijn liedjes weet te stoppen. Op North Sea staat hij met een kleiner gezelschap op het podium van de Darling zaal. De muzikale directie is in handen van toetsenist Jason Miles. Als altijd speelt Leonardo Amuedo mee op gitaar. Speciale gaste is de indrukwekkende vocaliste Nnenna Freelon. Nummers als Lua Soberana, Comcar de Novo en Dinorah Dinorah worden weer met evenveel bezieling voorgedragen als in Amsterdam. Lins is een uniek talent die buiten zijn thuisland maar door een selecte groep muziekliefhebbers lijkt te worden opgepikt terwijl de man bloedstollend mooie liedjes weet te schrijven en voor te dragen.

Al Jarreau Sergio Mendes Zuco 103

Vervolgens is het tijd voor de nu soul van twee grote soul dames: Angie Stone en Jill Scott. Angie Stone geeft een energieke set met een dwarsdoorsnee van haar werk. Lekker is haar nieuwe single Baby, maar ook Sometimes, het zwoele The Making Of You en het onvermijdelijke I Wish overtuigen. Toch is het Jill Scott die de Maas (de feitelijke Ahoy zaal) op zijn kop zet met een zeer gedreven set haar poëtische teksten gepaard met de fijne melodieën over een dolenthousiast publiek deponeert. Is It The Way You Love Me, It’s Love, Do You Understand getuigen van prachtige improvisatie en spiritualiteit van een ongekend hoog niveau. Haar hit Golden wordt in een zeer korte uitvoering gespeeld maar mag de pret niet drukken met de geweldige uitvoeringen van het overige werk. Een memorabel optreden.

Dat goede Braziliaanse muziek niet per definitie uit het land zelf hoeft te komen bewijst de Nederlandse groep Sensual die een zeer fijne mengeling maakt van jazz en Braziliaanse invloeden met een prettige groove. Onder aanvoering van het zingende boegbeeld Eva Kieboom zet het gezelschap op het Mississippie podium een overtuigend optreden neer waarbij de concentratie ligt op de nummers van hun recent verschenen tweede CD Salve. Kieboom heeft een prettig stemgeluid en een overtuigende Portugese zang. Stukken als O Desejo en Quero Pirar zijn redelijk up-tempo terwijl je met het dromerige Adao E Eva ter plekke je partner wilt kussen. Opvallend is ook de sterke cover van het door Michael Jackson bekend geworden I Can’t Help It. De bandleden waarvan er een aantal ook bij Wouter Hamel spelen, zetten stuk voor stuk een prestatie neer die het optreden tot een smakelijk toetje maakt. Dit is een groep om in de gaten te houden en kan met een gerust hart volgend jaar nog een keer worden geprogrammeerd en dan op een groter podium! 

NSJ - website


Onderwerp: FESTIVAL, WERELDMUZIEK

Maandag 23 Juni 2008 at 9:03 pm

Sterke vrouwen op een concert met een boodschap

Anouk Candy Dulfer Karima
Door Ellen van Kemp met foto's van Berbera van den Hoek (klik voor vergroting)

Voorafgaand aan het festival Mundial vond vrijdag 13 juni in het Tilburgse Leijpark het concert Because I am a Girl plaats. Het concert stond in het teken van de gelijknamige campagne waarmee Plan Nederland aandacht vraagt voor de situatie van meisjes in ontwikkelingslanden. De organisatie had gezocht naar sterke vrouwen die zich uiten via hun muziek en een vuist kunnen maken voor girl empowerment in de wereld. Dat werden: Anouk, Candy Dulfer, DJ ISIS en de Dutch Urban Diva’s.

In een tour door Nederland doen de Dutch Urban Diva’s, een initiatief van zangeres Karima Lemghari, verschillende poppodia aan. Bij elk concert treedt Karima met twee zangeressen op in wisselende samenstellingen. Op 13 juni vond de kick off van de Dutch Urban Diva tour plaats in de formatie van Karima, Izaline Calister en Edsilia Rombley. Gezamenlijk brachten ze nummers ten gehore van andere diva’s als Whitney Houston en Gloria Estefan. Maar ze lieten ook alle drie iets van hun eigen repertoire horen.

Met haar exotische voorkomen en haar swingende muziek laat Izalina het publiek even in de waan dat er achter het podium hagelwitte stranden en blauwe baaien te vinden zijn. Zelfs de zon breekt even door, maar Edsilia brengt ons weer terug in de Hollandse klei met haar Nederlandstalige liedjes. Jammer want de Engelstalige muziek klinkt bij haar zoveel beter. Ook Karima, ambassadrice van de campagne Because I am a girl, waagt zich dapper aan een Nederlands repertoire. Na de zomer verschijnt haar debuutalbum Belofte, waarvan ze alvast een voorproefje geeft met haar nieuwe single Wil voor je gaan. Eerder leverde zij al bijdragen aan platen van onder andere Ali B en Postmen. Ook zong ze al eerder met Edsilia in de R&B-groep Dignity. Speciaal voor de campagne Because I am a girl heeft Karima het nummer Hold on sister geschreven, waarmee ze laat zien dat ze dat Plan Nederland in haar een goede ambassadeur gevonden heeft.

DJ Isis Edsilia Rombley Izaline Calister

Als Candy Dulfer het podium betreedt, is het park inmiddels volgestroomd met bezoekers, waarvan het grootste deel bestaat uit vrouwen vanwege het EK-voetbal. Nog voordat iemand de uitslag van die wedstrijd maar enigszins kan vermoeden, maakt Candy er samen met DJ Ronald Molendijk al een waar feestje van.  Deze dansbare funkmuziek is een prachtige opmaat naar het optreden waar de meeste bezoekers voor komen, dat van Anouk.

Het gaat goed met Anouk. De laatste keer dat ik haar live op zag treden werd ze nog bekogeld met tomaten, nu stond het Tilburgse Leypark bomvol vrouwen, meisje en ook wat mannen die een glimp van de Nederlandse Madonna op wilden vangen, ondanks het EK. Massaal gaan de mobieltjes de lucht in om een foto van de diva te maken. Anouk geniet zichtbaar van de aandacht. Ze daagt het publiek uit. Zullen ze blijven als het EK begint? Dat wil ze wel weten. Als ze eenmaal begint te zingen is daar weinig twijfel meer over mogelijk. Haar stem klinkt krachtiger dan ooit en de nummers van haar album Who’s your momma spatten van het podium af.  Alleen de danspasje vereisen een goede lichamelijke conditie en daar moet zichtbaar nog wat aan gewerkt worden, maar dat neemt niemand haar kwalijk. Ook niet dat ze zo nu en dan spiekt voor haar tekst. Om af en toe even op adem te komen, vermaakt ze het publiek tussen de muziek door met uithalen naar de mensen op het VIP-balkon en naar dat ‘kutvoetbal’. De Anoukfans genieten. Zo horen ze haar graag, maar nog liever zingend. En dat doet ze. Het lijkt wel alsof Lost in this world uit haar tenen komt en met gemak wint ze het dan ook van het voetbal. Pas na haar optreden verlaten de bezoekers massaal het terrein op zoek naar een tv. DJ ISIS heeft de ondankbare taak om af te sluiten met een uitgedund publiek.