Onderwerp: JEUGD, TONEEL

Zondag 15 Februari 2009 at 5:38 pm

Momo en de Tijdspaarders, een enerverende voorstelling

Momo en de Tijdspaarders Momo en de Tijdspaarders Momo en de Tijdspaarders
Door Tina van der Linden met foto's van Joris van Bennekom

Momo en de Tijdspaarders – Als je, zoals ik, de titel niet meteen herkent als die van een boek van Michael Ende dan is misschien niet je eerste reactie: Dáár moet ik naartoe met mijn 8+ kinderen. Maar we gingen wel, en gelukkig maar.

Van tevoren was natuurlijk de vraag wat het zou zijn: een toneelstuk? een concert? een musical? Het goede antwoord is: muziek-theater, en niet te flauw. Het gaat erg snel, is soms even nauwelijks te volgen, maar achteraf klopt het dan wel weer. Het is spectaculair, onverwacht èn diepzinnig: onder het oppervlakte verhaal zit nog een diepere laag.

De boekenlegger die we bij binnenkomst kregen stelt zomaar een paar vragen: Is tijd recht of rond? Kan tijd stilstaan? Hoe lang duurt een seconde? Moeiteloos aan te vullen met vele andere vragen, tot en met het ultieme: wat is eigenlijk de zin van het leven. Wat is belangrijk, waar moet je je tijd aan besteden. Aan medemenselijkheid, het aandacht geven aan Momo (een bijzonder, alleenstaand meisje die zich uitstekend alleen redt), of aan het achternajagen van weet ik wat voor maatschappelijk succes. Ergens halverwege, als Momo voor het eerst bij professor Hora is, komen Boeddhistische inzichten langs waar je koud van wordt – en dan davert het stuk weer verder.

De muziek van “muzikale alleskunner” Gábor Tarján is geweldig: één cellist en vier slagwerkers, die een breed scala aan instrumenten gebruiken en tussendoor ook in bijrollen het toneel op- en afrennen. Zo is Tarján zelf te zien als de kapper waarmee het stuk begint èn eindigt. Een mooi rond verhaal.

De grijze mannen van de Tijd-Spaarbank doen inderdaad denken aan het eerste deel van the Matrix, zoals regisseur Monique Corvers zelf ook aangeeft. Ook de beklemmende sfeer die ze oproepen, die nog versterkt wordt door de stemvervorming, intonatie en de absurde gedetailleerdheid van wat ze zeggen. We zaten op het puntje van onze stoel – mijn dochter zo letterlijk dat ze er (bijna) afviel.

Er werd veel en creatief gebruik gemaakt van theater techniek en effecten: gegoochel met doeken en licht, spaarzame en functionele decors, en grappige dingen: de agent die schrijft op een tafeltje dat door hemzelf en zijn “slachtoffer” vastgehouden wordt (en nog recht blijft ook), een auto die verbeeld wordt door koplichten en het vasthouden van een stuur. Ook de schildpad Kassiopeia is indrukwekkend in kleding (net genoeg om te zien dat het een schildpad moet voorstellen) en mimiek, niet in de laatste plaats omdat ‘ie een keer lang in een schijnbaar zeer oncomfortabele houding in z’n mandje blijft liggen. Voor mijn kinderen, die zelf op school ook drama-les hebben en regelmatig op de planken staan, erg inspirerend.

Leuk ook om dingen te krijgen: bij binnenkomst een boekje, een boekenlegger en een button, en bij het verlaten van de zaal een bloem (waarvan we inmiddels weten dat de blaadjes staan voor de tijd). Ondanks dat het voor de kinderen al behoorlijk laat was hebben we, onder het motto: voor ons geen Tijd-Spaarbank, nog even de tijd genomen om te chillen: om indrukken te verwerken door erover te praten, en weer terug te keren in het hier-en-nu.

Conclusie: daar moet je dus zeker naar toe met 8+ kinderen (niet jonger, want het is best heftig), en bereid je voor op een enerverende voorstelling.


Onderwerp: TONEEL, MUSICAL, JEUGD

Zaterdag 03 Januari 2009 at 4:18 pm

Anubis ‘De Graal van de Eeuwige Vriendschap’

Anubis: De Graal van de Eeuwige Vriendschap Anubis: De Graal van de Eeuwige Vriendschap Anubis: De Graal van de Eeuwige Vriendschap
Door Fons Meijer en Chantal van den Boogaard met foto's van Annemiek van der Togt

Fans van de populaire televisieserie Het Huis Anubis kunnen deze kerstvakantie hun hart ophalen. Studio 100 komt met de Anubis theatershow ‘De Graal van de Eeuwige Vriendschap’.

Het verhaal gaat over de bewoners die de musical uit het allereerste televisieseizoen opnieuw op willen voeren. Al gauw komen ze erachter dat ze niet het goede decor hebben maar een verzameling museumstukken die voor een museum in Zuid Amerika zijn bedoeld. Tussen al deze bekende en minder bekende kunstwerken vinden ze een Graal met de inscriptie ‘Graal van de Eeuwige Vriendschap’.

Eén van de meiden kan haar nieuwsgierigheid niet bedwingen en opent de Graal. Daarmee komt er een geest vrij. Vanaf dat moment ontrolt zich een mysterie. De bewoners staan voor het ene raadsel na het andere, bewoners verdwijnen op mysterieuze wijze om vervolgens levend in een schilderij weer op te duiken. De spanning stijgt. Zou het lukken om alle bewoners weer te bevrijden?

De theatershow heeft een interactief karakter. Zowel bij het oplossen van de raadsels van de geest als door het feit dat er objecten in de zaal verstopt zijn die door de bewoners gezocht worden, wordt het publiek actief bij de show betrokken. 

Anubis: De Graal van de Eeuwige Vriendschap Anubis: De Graal van de Eeuwige Vriendschap Anubis. Foto Chantal van den Boogaard

Voor de spelers van Anubis is dit de eerste theatershow. Onder de bezielende leiding van Jasper Verheugd is er door het team een productie neergezet in de traditie zoals we die inmiddels van Studio 100 kennen. Voor Studio 100 regisseerde Jasper Verheugd o.a. een aantal musicals waaronder Doornroosje, Pinokkio en de Plopshows. Ook met Anubis is Verheugd al bekend; hij regisseerde een aantal afleveringen van de serie.

‘De Graal van de eeuwige vriendschap’ is een spectaculaire show met mooie lichteffecten en illusionisme.
De muziek is van de hand van Johan van den Eede, eveneens een oude bekende. Hij componeerde o.a. de muziek voor de Plopfilms, de 7 musicals, de tientallen CD’s van Samson.

De doelgroep, kinderen van ongeveer 6 tot 12 jaar, blijft van het begin tot het einde geboeid. Het verhaal heeft vaart en dat moet ook want de voorstelling duurt slechts 70 minuten. Muziek, bijzondere effecten en spanning volgen elkaar in rap tempo op waardoor de show blijft boeien.

‘De Graal van de eeuwige vriendschap’ biedt een spannende theater middag of avond, vooral voor het wat jongere Anubis publiek. De voorstelling is van 20 december 2008 tot en met 4 januari 2009 te zien in Nederland en op 7 februari 2009 voor 1 dag in Antwerpen, België.


Onderwerp: VERWACHT, TONEEL

Maandag 15 December 2008 at 11:00 am

A Christmas Carol, unieke vertolking van Dickens klassieker

Christmas Carol Christmas Carol Christmas Carol

De kerstdagen zijn in aantocht en een uitgelezen gelegenheid om vervroegd in kerststemming te komen is de voorstelling A Christmas Carol. 

Het klassieke verhaal van Dickens is een van de beroemdste kerstverhalen ooit. Centraal staat de kille vrek Ebenezer Scrooge die het kerstfeest als totale nonsens ziet en meedogenloos tegenover zijn medemens is. Dan wordt hij verrast door de geesten Jacob en Robert Marley, zijn vroegere werkcompagnons, die hem waarschuwen waarmee hij bezig is en hem vertellen dat hij bezoek zal krijgen van drie spoken die hem zullen meevoeren naar het ontstaan en de gevolgen van zijn negatieve gedachtegoed. Na deze openbaring keert Scrooge tot inzicht en zo wordt hij vlak voor het kerstfeest een beter mens.

Dit jaar organiseert STET (Stichting Enlish Language Theater) op veler verzoek voor het derde achtereenvolgende jaar deze kerstvoorstellng bij uitstek. De engelstalige voorstelling vindt plaats in zaal Concordia in Den Haag en een uur voor de voorstelling wordt u verwelkomd in het Hofje van Wouw met ‘mulled wine’ koffie en thee. Het Hofje van Wouw is een 17e eeuws hofje in den Haag waar je je direct terugwaant in de Victoriaanse sfeer die Dickens zo prachtig schetst in het wereldberoemde verhaal. Ashley Ramsden, meesterverteller en acteur brengt in zijn eentje alle 24 karakters uit het verhaal tot leven. 

De voorstelling is nog te zien op de volgende dagen:

Woensdag 17 december om 20:15 uur
Vrijdag      19 december om 20:15 uur
Zaterdag    20 december  om 20:15 uur

Website STET voor meer informatie en kaarten: 


Onderwerp: TONEEL

Zondag 20 April 2008 at 11:44 am

Op Mars woont het meisje van de HEMA-worst

ISTLOM
ISTLOM
ISTLOM

Door Barbara Klomp met foto's van Robin Vogel (klik voor vergroting)
Gezien: Toneelschuur Haarlem, 18 april 2008


“Het is 2025. Eva en Harold hebben een wedstrijd gewonnen. Hun prijs; een weekend op Mars. So far so good&hellip”

We zien een man en een vrouw, ze komen uit de ruimte, of gaan daar net naartoe. Om hun hoofd is een soort zeepbel, zij naait zijn ruimtepak.
De vrouw wordt gespeeld door Christine van Stralen, bekend van onder andere Mugmetdegoudentand en Dunya en Desie, de man kennen we als Harm van Geel, theatermaker en acteur bij onder andere Huis en Festival aan de Werf, Toneelgroep Amsterdam en Growing up in Public.

Het is misschien ‘so far’, want helemaal op Mars. ‘So good’ is het zeker niet.
Er is iets misgegaan, een technische fout door de meteorietenregen. En nu kunnen ze niet meer terug. Een man en een vrouw, zitten vast in hun vakantiehuis op Mars. Ze irriteren elkaar. Ze houden van elkaar. Ze praten over niets en zwijgen over alles. Hij knutselt en zij zorgt voor de planten, ze maken ruzie over appelmoes.

De soms erg poëtische teksten worden begeleid door een mimische choreografie, die balanceert op de grens van geestig en overbodig storend en te vaak doorslaat naar het laatste. De verveling slaat toe, op het toneel en bij het publiek.

En dan, net als Eva de sanseveria’s aan het bijpunten is, kruipt er een meisje door het luchtrooster. Is het een robot? Is het een pop? Is ze echt of in hun brein? Ze is zo gewenst door haar en ongewenst door hem.
“Wie ben jij?!” schreeuwt hij uit.
“Ik ben het meisje dat bij de HEMA de worst snijdt,” antwoord ze, “Ik ben het meisje dat aan je bed zit als je sterft.”

ISTLOM


Het spel van Sanne Vogel, het HEMA-meisje van Mars, maakt dat je naar de voorstelling blijft kijken. Is zij echt, een droom, een alien van Mars, of gewoon de verpleegster in het bejaardenhuis, waar Eva en Harold dementeren? Ze is lief, ontroerend en beangstigend.

ISTLOM is een voorstelling die in het begin wat verveelt, maar wanneer Sanne Vogel op het toneel komt, is hij amusant en soms meer dan dat. De tekst van Don Duyns is geen spreektaal, maar levert soms prachtige poëtische regels op. De kostuums zijn in hun simpelheid zeer treffend en de muziek past bij het stuk.

Maar toch.
Het blijft een loszand van mooie dingen, die helaas samen geen prachtvoorstelling opleveren. Nergens wordt het spannend, vervreemdend, in elk geval niet genoeg. En dat is jammer, want met een tekst van Don Duyns en drie topacteurs zou je verder moeten kunnen komen.

Het is wat het is. Het leeft niet echt, daar op Mars, niet genoeg om spannend te zijn. Net genoeg, door soms mooie teksten, door Sanne Vogel, door de kostuums (Inge Roseboom) en door -af en toe- een samenhang van tekst en spel die opeens de plank zo raak slaat, dat je toch blijft geloven. In leven op Mars, of in Sanne Vogel in elk geval.

De Vogelfabriek speelt ISTLOM (is there life on Mars) - website

Onderwerp: TONEEL

Maandag 24 Maart 2008 at 10:31 pm

Uitersten op afstand in Malpensa van Annette Speelt

Malpensa
Malpensa
Malpensa

Door Lana de Wit met foto's van Ben van Duin (klik voor vergroting)

Al schreeuwend stormen twee mannen de trappen van de publieke tribune af. We worden gegijzeld in een vliegtuig, zo leren we. Maar echt geloofwaardig komen de mannen niet over en dat is ook de bedoeling in Malpensa van Annete Speelt. De acteurs houden afstand van elkaar, van zich zelf maar ook van het publiek en dat maakt het voor de toeschouwer moeilijk om mee te gaan in de bizarre denkwereld van deze peinzende kapers.

Malpensa, in de regie van Gerardjan Rijnders, laat twee jonge ′zakenmannen′ zien die het vliegtuig van Milaan naar Rome willen kapen met de bedoeling het neer te laten storten om een daad te stellen. Een daad die voort komt uit decadentie en verveling. Hun toestel is echter vertraagd en de mannen wachten in de vertrek hal van vliegveld Milaan Malpensa, pretenderend elkaar niet te kennen. Een simpel en doeltreffend decor kleedt de vertrekhal aan; twee enorme aluminium luchtpijppen, een spiegelende wand en een bank met glazen knikkers waarop de spelers op hun stoel heen en weer glijden zoals ook de situatie en de verhouding tussen de mannen uiterst onstabiel is.

Malpensa


De twee mannen verschillen nogal in karakter. De één is een snelle babbelaar die in een turbotaal continue uiting geeft van zijn grote belangstelling voor de vrouwelijke sexe. De ander is uiterst bedachtzaam en overdenkt hun te stellen daad en de situatie. De nervositeit uit zich bij beide mannen duidelijk op een hele andere manier.

Thijs Römer en Michel Sluysmans. in het stuk ook Thijs en Michel geheten, zetten deze twee uitersten bijzonder goed neer. Niet alleen in de eerste persoon maar ook in de derde persoon beschrijven zij deze toestand en hun gedachten. Continue de situatie beschouwend en overdenkend. Boeiend maar ook vreemd om naar te kijken. De oversexte ti-ta-turbotaal van Thijs Römer word je op een gegeven moment wel zat. Uiteindelijk doet zich een ontknoping voor in de verhouding tussen de mannen die eveneens bizar en daardoor wel wat flauw is.

Annette Speelt - website

Spel: Thijs Römer en Michel Sluysmans
Schrijver: Ilja Leonard Pfeijffer
Regie: Gerardjan Rijnders